ABOUT US

Σώμα μου [Από το "Μάνα είναι μόνο μία"]

Fri, 30 Jul 2010 20:18:51 +0300

ΧΤΕΣ το απόγευμα, έπηξα στη δουλειά. Κανένα παράπονο, όμως το απολάμβανα. Σε μια φάση χρειάστηκε να ρωτήσω τη γνώμη του διευθυντή μου, που αυτή την περίοδο πτου να μην το ματιάσω, διάγουμε μήνα του μελίτος. Πολλές αγάπες. Πάνε βδομάδες να μαλλώσουμε και να του πω καμιά κακία, πάνε μήνες να μου κατεβάσει τα μούτρα του.
Την ώρα που έμπαινα στο γραφείο του, από την άλλη πόρτα πήγε να με προσπεράσει ένας άλλος συνάδελφος. Μας άφησε και τους δυο σύξυλους, λέγοντας μας κατάμουτρα: «ρε παιδκιά πάω να κατουρήσω». Και επειδή εκτιμήσαμε την ειλικρίνεια του, τον αφήσαμε...
Εντάξει διευθυντής είναι ό,τι και να του λέγαμε θα πήγαινε.
Και θυμήθηκα μια άλλη συνάδελφο και τι έκανε λίγο νωρίτερα. Σηκώθηκε, άνοιξε την τσάντα της, έβγαλε ένα μικρό τσαντάκι, προσπάθησε διακριτικά να βάλει μέσα στο τσαντάκι μια σερβιέτα και κατευθύνθηκε για την τουαλέτα. Κοίταζε γύρω της καχύποπτα, προσπαθώντας προφανώς να μην καταλάβουν οι υπόλοιποι τίποτε, λες και θα έκανε κάτι κακό.
Εμφανής η διαφορά. Γιατί δεν είμαστε άνετες με τις φυσικές μας ανάγκες; Γιατί ο ένας να μην ντρέπεται να διαλαλήσει ότι θα πάει τουαλέτα και η άλλη να φοβάται μήπως καταλάβουν οι υπόλοιποι ότι είναι αδιάθετη;
Είναι η διαφορά ανάμεσα στην αντρική και τη γυναικεία μοίρα, γράφει στην Αθανασία ο Μίλαν Κούντερα. Η γυναίκα περνά πολύ περισσότερο χρόνο συζητώντας τις φυσικές της ανησυχίες, δεν γνωρίζει την ξέγνοιαστη λήθη του σώματος. Για τους άντρες το σώμα τους είναι το σώμα τους. Τελεία και παύλα. Οι γυναίκες τείνουν να το φορτώνουν ένα σωρό μηνύματα και έννοιες.
Από νωρίς αρχίζουμε να ανησυχούμε για περιόδους, εγκυμοσύνες, είναι και θέματα ομορφιάς και υγείας. Πιο εύκολα θα δεις ένα άντρα να κάθεται στην άμμο χωρίς πετσέτα παρά μια γυναίκα, που αν τολμήσει να κάνει κάτι τέτοιο, το πιο πιθανόν να πάει σπίτι της με μήκυτες.
Είναι όμως αρκετή αυτή η ανησυχία για το σώμα μας να δικαιολογήσει την ντροπή για τις φυσικές του λειτουργίες; Οι περισσότερες γυναίκες ντρέπονται για την περίοδό τους, στις ξένες τουαλέτες δεν αισθάνονται άνετα όταν ξέρουν όταν είναι άλλοι έξω και τις ακούν, δεν κλάνουν ποτέ δημοσίως και δεν ρεύονται όπως οι άντρες.
Μήπως αυτό σημαίνει ότι οι γυναίκες αγαπούν το σώμα τους λιγότερο ή ότι δεν έχουν εξοικειωθεί αρκετά μαζί του; Τελικά νομίζω αυτό ισχύει. Οι περιποιήσεις, όλα τα χρήματα που δίνουν, ο αγώνας για να δείχνουν όμορφες, αφήνουν έξω κάτι πολύ σημαντικό. Την αποδοχή του σώματος τους.
Υγ1. Και επειδή μου αρέσουν πολύ οι Garbage κρίμα που βάρεσαν διάλυση, θα κλείσω με ένα τους τραγούδι
Υγ.2. Ξέρω ότι η φωτογραφία πάνω θυμίζει Cουλα.
ANNA [πρωτοαναρτήθηκε από σίβυλλα.blog]

Στο καλό, ανεπανάληπτε Άλεξ Χίγκινς

Wed, 28 Jul 2010 19:19:17 +0300

Άρχισα να γράφω τη χθεσινή Διαδρομή -κάτι μάλλον πληκτικό, σχετικά με την… κρίση στο ΔΗΚΟ- όταν πήρε το μάτι μου μια μικρή είδηση στο κάτω μέρος μιας από τις αθλητικές σελίδες της «Σ».
Αφορούσε στο θάνατο ενός από τους μεγαλύτερους αθλητές της ιστορίας, του θρύλου του σνούκερ Άλεξ Χίγκινς… Αναπάντεχη, όπως σχεδόν όλα τα αναπάντεχα, που, θα ’λεγες, μεροληπτούν υπέρ του θανάτου. Έστω κι αν ο ανεπανάληπτος «τυφώνας», όπως ήταν το προσωνύμιό του, πολεμούσε τα τελευταία δώδεκα χρόνια με τον καρκίνο, στο μέσο μιας άστατης ζωής γεμάτης καταχρήσεις και αυτοκαταστροφικά πετάγματα στο βάραθρο…
Μόνον όσοι τον είδαν, ωστόσο, αγωνιζόμενο μπορούν να καταλάβουν την ισοπεδωτική δύναμη αυτού του «τυφώνα».
Η ζωή αλλά και το ταλέντο του, αν ήθελε κανείς να το παραλληλίσει με κάτι ανάλογο στην ιστορία των σπορτ, αντικαθρεφτίζουν, σαν ένας δαιμονικά τοποθετημένος αντικριστός καθρέφτης, τη ζωή και το ταλέντο ενός άλλου μεγάλου Βορειοϊρλανδού, του Τζορτζ Μπεστ. Δεν ήταν τυχαίο, άλλωστε, που τους δύο έδενε μια στενή και μακροχρόνια φιλία, στο «βωμό» μιας θυελλώδους ζωής και ενός ανεπανάληπτου ταλέντου.
Και δεν θα ήταν υπερβολή να πει κανείς ότι, ό,τι ήταν ο Μπεστ για το ποδόσφαιρο, ήταν ο Χίγκινς για το σνούκερ και το αντίστροφο.
Μια ιδιοφυΐα με το ταμπεραμέντο ενός καλλιτέχνη που συνάρπαζε, ο Χίγκινς, όπως ο Μπεστ, ήταν ένας μοναδικός δεξιοτέχνης της σαγήνευσης του ασύλληπτου, που έκανε, με μια σχεδόν φυσική δεξιοτεχνία, τόσο απλό το ακατόρθωτο. Και είχε το θάρρος να το λέει, χωρίς το φόβο ότι θα κατηγορηθεί για υπεροψία ή ναρκισισμό: «Νομίζω ότι ήμουν ο πιο χαρισματικός παίκτης που έπιασε ποτέ τη στέκα του μπιλιάρδου. Νομίζω ότι φορές-φορές η παρουσία μου γύρω από το τραπέζι ήταν υπνωτιστική, αιχμαλώτιζε τους ανθρώπους. Δεν το λέω αυτό για να εκθειάσω το εγώ μου. Αυτό μου λένε οι άνθρωποι».
Ίσως να μην υπάρχει καλύτερος αποχαιρετισμός σ’ αυτόν ανεπανάληπτο βιρτουόζο του μπιλιάρδου, από τα λόγια του μεγάλου Στιβ Ντέιβις, φίλου και αντιπάλου του για χρόνια. «Είχε εκείνον τον μαγνητισμό που είναι σπάνιος στα σπορτ, τον οποίο διοχέτευε γύρω από το τραπέζι. Και συνάρπαζε ανθρώπους που δεν ήταν αναγκαστικά θεατές του σνούκερ…». Τον μαγνητισμό ενός αληθινού καλλιτέχνη…
Μιχάλης Παπαδόπουλος

Καιρός να "του δίνει" το... όνειδος της Μυκόνου

Mon, 26 Jul 2010 18:26:23 +0300

Ο πρόεδρος του ΔΗΚΟ Μάριος Καρογιάν βρίσκεται σε πολύ δύσκολη θέση. Μέσα στο κόμμα του ολοένα και πληθαίνουν οι φωνές, που ζητούν επιστροφή σε μια ξεκάθαρη γραμμή στους χειρισμούς του Κυπριακού. Η τελευταία περίπτωση του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου Ανδρέα Αγγελίδη είναι χαρακτηριστική. Ο άνθρωπος έβγαλε από μέσα του, με ειλικρίνεια, συσσωρευμένη απογοήτευση και τα είπε έξω απ' τα δόντια.
Αμέσως, έσπευσε το λεγόμενο επίσημο ΔΗΚΟ να διαχωρίσει τη θέση του. Αλλά, όταν σ’ ένα κόμμα ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος, ο αναπληρωτής πρόεδρος, ο αντιπρόεδρος και ο γενικός γραμματέας, θεσμικά και εκλελεγμένα πρόσωπα, βρίσκονται στο ίδιο μήκος κύματος και διαφωνούν με τον πρόεδρό τους, διερωτάται ο απλός άνθρωπος, ποιοι εκφράζουν πράγματι το επίσημο ΔΗΚΟ;
Αυτή ακριβώς είναι η δυσκολία του Μάριου Καρογιάν: Όλοι οι άλλοι κορυφαίοι της ηγεσίας διαφωνούν μαζί του και συμφωνούν μεταξύ τους. Για πόσο ο κ. Καρογιάν θα βαδίζει σε τεντωμένο σχοινί, όταν αρχίζει οσονούπω η προεκλογική περίοδος για τις βουλευτικές; Ως ηγέτης του κόμματος, σχεδιάζει να πάρει πρωτοβουλίες και να κάνει αποφασιστικές κινήσεις που θα επιλύσουν υφιστάμενα προβλήματα και θ’ αποκαταστήσουν την εσωτερική ενότητα. Διότι εάν η εικόνα δεν αλλάξει και δεν βρεθούν όλοι στο ίδιο μετερίζι, κόμμα δεν θα του μείνει…
ΜΕΧΡΙ ΠΟΤΕ ΘΑ ΤΑΛΑΝΙΖEI ΤΟ ΔΗ.ΚΟ O... ΑΡΧΙΤΕΛΩΝΗΣ ΤΗΣ ΚΑΡΕΚΛΑΣ ΜΕ ΤΑ ΤΕΡΤΙΠΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΥΠΟΠΤΑ ΠΑΙΓΝΙΔΙΑ ΤΟΥ;
ΖΑΧΑΡΙΑΣ Κ.

Οι... λαμπρές επιδόσεις της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής!

Sat, 24 Jul 2010 10:31:40 +0300

Στον χώρο της κλινικής ψυχολογίας έχει καταγραφεί το φαινόμενο ανθρώπων που έχουν πρόβλημα ταυτότητας είτε για λόγους πολιτισμικής σύγχυσης, είτε για λόγους ενδοοικογενειακών δυναμικών (φάουσες μάνες κλπ.). Αυτό το αβέβαιο και ανασφαλές «ανήκειν» μπορεί να εξωτερικευτεί με μια ιδιαίτερη σχέση με το καπέλο ως σύμβολο, όπως το εικονιζόμενο κιπά της φωτογραφίας, υποκατάστατο μιας βαθύτερης αίσθησης μειονεξίας.
Στα πολιτικά τώρα: Ο GAP [Γ.Α.Παπανδρέου] επισκέφτηκε το Ισραήλ και την Δ. Όχθη. Δεν παρέλειψε βέβαια να τιμήσει τη μνήμη του αρχισιωνιστή Χέρτζλ, ή να δει όλη ανεξαιρέτως την ομάδα των εγκληματιών που κυβερνάει το Ισραήλ ή να εξάρει την συμμετοχή των φασιστών του Εργατικού Κόμματος στην Σοσιαλιστική Διεθνή. Και βέβαια δεν παρέλειψε πρακτικά και συμβολικά να δείξει ότι ο Αμπάς παραμένει οι εκλεκτός της Δύσης, παρά το αποτέλεσμα των «Δημοκρατικότερων εκλογών που έγιναν στην Παλαιστίνη» (σύμφωνα με τους παρατηρητές της ΕΕ).
Η Γάζα βλέπετε πέφτει μακριά γι αυτόν περισσότερο από ότι για την Κάθριν Άστον και η κυβέρνηση της Χαμάς δεν αποτελεί βέβαια αξιόπιστο συνομιλητή. Αν εκδήλωσε κάποιο ενδιαφέρον ήταν η συμβολική επίσκεψη στον πατέρα του Gilad Shalit, του ισραηλινού στρατιώτη που κρατείται από την Χαμάς από το 2008. Για τους γονείς των χιλιάδων αμάχων που σκότωσε ο λευκός φωσφόρος των ισραηλινών βομβών δεν του περίσσεψε ούτε μια λέξη.
Και βέβαια για την πειρατεία ενάντια στη Φλοτίλα και την αρπαγή των πλοίων (αλήθεια αν τα πλοία είναι ελληνικό έδαφος τότε δεν είναι κατοχή ελληνικού εδάφους η συνεχιζόμενη κράτηση τους στο ‘Ασντοτ;) άλλα λόγια να αγαπιόμαστε, κι ο άνθρωπος χρειάζεται απεγνωσμένα αγάπη και μια καλή κουβέντα, καθώς τίποτε από αυτά δεν βρίσκει στην χώρα του.
Τέλος δεν παρέλειψε να ψελλίσει καθ’ υπαγόρευση κάτι περί σχεδίου (δικού του και του Χριστόφια) για «χαλάρωση» του θαλάσσιου αποκλεισμού της Γάζας με ενδιάμεσους σταθμούς ελληνικό ή κυπριακό λιμάνι, κοντολογίς για το σχέδιο Λίμπερμαν που για επικοινωνιακούς λόγους όλων των πλευρών θέλει να εμφανίσει ως δικό του.
Για όσους πίστεψαν ότι οι τελευταίες εξελίξεις στο μεσανατολικό άνοιγαν μια ευκαιρία για την Ελλάδα να παίξει έναν μεσολαβητικό ρόλο στην περιοχή ως δύναμη υπεράσπισης του διεθνούς δικαίου και βαθέματος της σχέσης με τους λαούς της, αυτά τα καραγκιοζιλίκια πρέπει να δείξουν και τα όρια των δυνατοτήτων της κυβέρνησης ενός καρπαζοεισπράχτορα: Αντί να βάλει στην θέση τους τους σιωνιστές, να ασκήσει πιέσεις, να δείξει ότι η χώρα του έχει μια δική της πολιτική, περιφέρεται κλαψουρίζοντας για τα συναισθήματα που του προκαλεί η οικονομική κρίση και μηρυκάζοντας αυτά που του λένε να πει. Η Ελλάδα – επαίτης ως στρατηγικό βάθος του Ισραήλ. Ας υποδεχτούμε λοιπόν με γη και ύδωρ τα ισραηλινά ελικόπτερα και αεροπλάνα που τρυπάν τους ουρανούς μας, ας καλωσορίσουμε και τα έφηβα κωλόπαιδα του Ισραήλ που κάνουν λαμπόγυαλο τα νησιά μας, «σώζοντας» αμφότεροι την οικονομία και την αξιοπρέπεια της πατρίδας μας.
ΘΑΝΑΣΗΣ [Αθήνα, 24.7.10]

“Οποιος προς Μύκονο αρμενίζει είναι και Αρμένης;”

Sat, 24 Jul 2010 07:23:58 +0300

ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΕΣ ΜΥΚΟΝΙΑΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΜΗ ΧΩΝΙΑΤΙΚΕΣ
Όπως ο δάσκαλος κι ο παπάς έτσι κι ο πολιτικός διδάσκει με τον τρόπο περισσότερο από ό,τι με τον λόγο... Κι ο τρόπος είναι τρόπος του είναι πρώτα κι ακολουθεί αδήριτα το πράττειν... 24/7/365, 366 να βάλουμε και τις δίσεκτες μέρες μας, δεν έχει διαλείμματα το είναι μας, κι ούτε τα πρέπει του... Διαλείμματα και διακοπές έχουν μονάχα οι παραστάσεις μας, τα εξ επαγγέλματος. Για τα ποπ-κόρν, τα πασατέμπο, τις ξάπλες μας στις σαιζ-λόγκ. Ποιός είπε... Καρεκλιάν;
"Oooh, Myconos, it costs nothing to live like a queen!!", λένε και οι Εγγλέζες queens που δώσαν την φήμη στο νησί!!!
Γράφω αυτές τις ώρες για τις «ευαισθησίες» (έ ρε, συλλέκτη Σπύρο, ψάχνεις τα πιο σπάνια εσύ!) του άλλου προέδρου, της Εθνικής Κυπριακής Ομοσπονδίας, του Δρουσιώτη, στο βάθρο της Trafalgar Square [Λονδίνο], το βάθρο μιας άλλης καταβαράθρωσης... Με ένα πλατύ χαμόγελο της Κολυνός, πωλητικός γαρ, σαν την κανακευόμενη πέρδικα, της μάννας του «καμάρι», να χαμογελά φαρδιά πλατιά στην κάμερα.. Nαι, με τους Κυπρίους κάτω να ουρλιάζουν τον πόνο τους για την αιματοβαμμένη πατρίδα.. Είπατε «αίμα» διχαστές;
Μουγκρίζεις ρε, γρυλλίζεις, ουρλιάζεις, γαυγίζεις, σκίζεις τα σωθικά σου, αλλά δεν χαμογελάς, διάβολε, δεν χαμογελάς, ώ, χαμαί γελώντα... ή να πούμε χαμαιλέοντα!! Ω, τα χαμογέλια των χαμολιών!
Τίτος Χ.