ΣΑΤΙΡΑ [2] [3] [4]  ΑΝΑΛΥΣΙΣ [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8] [9] [10] ΑΠΟΨΕΙΣ [2] [3] [4] [5]  ΘΕΜΑΤΑ [2] [3] [4] [5] [6] [7]

ΝΕΑ ΚΥΠΡΟΥ [2] [3]  ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΟΣ 1 [2] [3]  ΔΙΕΘΝΗ [2] [3]  ΠΑΡΟΙΚΙΑΚΑ [2] [3] [4] [5]  ΔΙΑΣΠΟΡΑ  [2] [3] [4]  ΦΟΙΤΗΤΙΚΑ

TA NEA-HOME

ENGLISH SECTION

GR.MYTHOLOGY

NEA FORUM

AΡXEIO-ARCHIVE

Από τον Αττίλα Ολγκάτς στις σφαγές της JITEM

Ομολογίες βασανιστών και δολοφόνων που δρούσαν στην υπηρεσία του τουρκικού κράτους

ΑΘΗΝΑ 15/02/09

Πέρασε μήνας σχεδόν από την ομολογία του Ατίλα Ολγκάτς στην τουρκική τηλεόραση ότι, στρατιώτης κατά την εισβολή στην Κύπρο, δολοφόνησε τουλάχιστον δέκα ελληνοκύπριους αιχμαλώτους―τον ένα δεκαεννιάχρονο και δεμένο πισθάγκωνα―κατά διαταγή του ταγματάρχη του.

«Τι από τις δηλώσεις μου είναι εντυπωσιακό; Στη Γάζα πεθαίνουν χιλιάδες άνθρωποι. Σκοτώνεις ανθρώπους και αυτοί σκοτώνουν εσένα. Το εντυπωσιακό ξέρετε ποιο είναι; Ότι αυτό το έκανε ένας καλλιτέχνης»…

Παρά το γεγονός ότι δύο βιβλία με ανάλογες συγκλονιστικές μαρτυρίες τούρκων στρατιωτικών της εισβολής κυκλοφορούν και στην Ελλάδα, («Εκτελέστε τους Αιχμαλώτους» του Ρόνι Ολισόρ και «Νταλγκά Νταλγκά» του Γιαλτσίν Κουτσούκ), η ομολογία στην τουρκική τηλεόραση λίγο έμεινε στην επικαιρότητα, όπου μάλιστα είχε αμφισβητηθεί ή και εξισωθεί από ορισμένους με… εγκλήματα των Ελληνοκυπρίων! Γρήγορα θάφτηκε κάτω από τα σκουπίδια του ατέρμονα ανεμοστρόβιλου της «ενημέρωσης» για ποσοστά δημοσκοπήσεων, ημερομηνίες εκλογών, συντροφικά μαχαιρώματα και δελφινομαχίες. Αποκαταστάθηκε έτσι η λειτουργία του ηρεμιστικού, της Ορθής Σκέψης, ότι η Κύπρος είναι μακριά, ότι αυτά συνέβησαν πριν από 35 χρόνια και ότι η Τουρκία έχει αλλάξει…

Μακάβριες ομολογίες σφαγών

Είκοσι χιλιάδες είναι οι αγνοούμενοι στις κουρδικές επαρχίες της νοτιοανατολικής Τουρκίας, όπου λειτουργούσαν άντρα βασανισμού και ομάδες εκτελεστών υπό τη διαταγή αξιωματικών, σε παράλληλο μυστικό δίκτυο της χωροφυλακής, την περιβόητη JITEM, που αποτελούσε κλάδο της Εργκενεκόν. Παλαιά μέλη της έχουν τροφοδοτήσει με τις φρικιαστικές αφηγήσεις τους πολύστηλα άρθρα στον τουρκικό Τύπο.

Ο Τουνσάι Γκιουνέι σε τηλεοπτική συνέντευξη μέσω δορυφόρου, από τον Καναδά όπου έχει καταφύγει, μίλησε για ομαδικούς τάφους κοντά στις εγκαταστάσεις της Τουρκικής Εταιρείας Πετρελαίων και για βαρέλια με οξύ όπου ρίχνονται τα πτώματα Κούρδων συνδικαλιστών, δημοτικών συμβούλων ή υπόπτων συμπάθειας προς τους αντάρτες.

Ο Αμπντουλκαντίρ Αϊγκάν, που ομολόγησε την ενοχή του και μεταβλήθηκε σε μάρτυρα, από τη Στοκχόλμη όπου έχει καταφύγει, έδωσε συνέντευξη στην εφημερίδα «Ταράφ», με συγκλονιστικές λεπτομέρειες για βασανισμούς και δολοφονίες στις οποίες συμμετείχε. Είπε ότι στην οργάνωση τον στρατολόγησε ο συνταγματάρχης Αρίφ Ντογκάν το 1990 και ότι υπηρέτησε δέκα χρόνια στο Ντιγιαρμπακίρ. Τα μέλη της οργάνωσης προσλαμβάνονταν ως κρατικοί υπάλληλοι με τον Νόμο 657, εφοδιάζονταν με αστυνομικές ταυτότητες και όπλο, είχαν μισθό και δικαίωμα σύνταξης.

Περιέγραψε ως εξής τις «επιχειρήσεις» που τους ανέθεταν: «Παράνομη σύλληψη του ατόμου που είχε καταδοθεί ως ύποπτος, μεταφορά του στο κέντρο της JITEM, ανάκρισή του εκεί, εκτέλεση και μετά κρύψιμο, θάψιμο ή κάψιμο του νεκρού. Τα βασανιστήρια κρατούσαν μία ή δύο νύχτες. Δεν τους σκότωναν αμέσως. Μάλιστα τους έδιναν και λίγο ψωμί για να μην πεθάνουν. Κατόπιν οι κρατούμενοι συνήθως στραγγαλίζονταν με σύρμα ή ηλεκτρικό καλώδιο». Τον αριθμό τους ο ίδιος τον υπολογίζει σε 700…

Ο Αϊγκάν ανέφερε ότι είδε τον ταγματάρχη Αμπντουλκερίμ Κίρσα, ο οποίος φέρεται ως ο επικεφαλής της JITEM, να εκτελεί τρεις άνδρες στη Σινώπη. Οικογένειες εκατοντάδων θυμάτων καταγγέλλουν ότι αυτός ήταν ο υπεύθυνος για τις περισσότερες δολοφονίες που διαπράχθηκαν στη Νοτιοανατολική Τουρκία κατά τη δεκαετία του '90. Ο Κίρσα, που είχε παρασημοφορηθεί στη συνέχεια από τον Πρόεδρο Σεζέρ (προκάτοχο του Γκιουλ), αυτοκτόνησε στα μέσα Ιανουαρίου.

Ανάμεσα στα περιστατικά που αφηγήθηκε ο Αϊγκάν, η περίπτωση ενός νέου. Συνελήφθη ως ύποπτος, τον ανέκριναν, τον πυροβόλησαν στο κεφάλι και τον πέταξαν σε ένα χωράφι. Αργότερα άκουσε από τον Κίρσα ότι τελικά δεν ήταν νεκρός. Σηκώθηκε και πήγε σε νοσοκομείο στο Μπάτμαν, όπου αφηγήθηκε τι του συνέβη. Το νοσοκομείο τηλεφώνησε στον Κίρσα και τον ενημέρωσε. Αργότερα τον σκότωσαν στο νοσοκομείο. Ο Αϊγκάν αναφέρθηκε επίσης στην περίπτωση νεαρού ζευγαριού. Περπατούσαν σε κεντρικό δρόμο πιασμένοι από το χέρι. Τους συνέλαβαν έπειτα από κατάδοση, ήσαν σαφές πως ήσαν αθώοι, τους δολοφόνησαν.

Οι δολοφονίες συνεχίζονταν μέχρι πρόπερσι: Τρεις χριστιανοί ιεραπόστολοι στη Μαλάτια και ο αρμενικής καταγωγής δημοσιογράφος Ντινκ το 2007. Και μακρύς κατάλογος προγραμμένων στο γραφείο του κρατούμενου Ιμπραήμ Σαχίν.

Ο εγκέφαλος στην κορυφή…

Μόλις την Τρίτη 10/02 ο πρόσφατα συλληφθείς τέως υπαρχηγός ειδικών επιχειρήσεων της Αστυνομίας Ιμπραήμ Σαχίν, με κατάθεσή του στον ανακριτή, εμπλέκει και τον αρχηγό του ΓΕΕΘΑ στρατηγό Μπασμπούγκ στις διαδρομές του υπόγειου δικτύου. Κατέθεσε ότι ο αρχιστράτηγος ήταν ενήμερος ότι ανέθεσαν στον Σαχίν την ηγεσία νέων αντιτρομοκρατικών μονάδων. Ο Σαχίν είχε συλληφθεί πριν από μια βδομάδα, με την κατηγορία ότι είχε οργανώσει αστυνομικούς σε ομάδες εκτελεστών για τη δολοφονία γνωστών διανοουμένων, επιχειρηματιών και μειονοτικών ηγετών σε διάφορες πόλεις όλης της χώρας.

Κατέθεσε επίσης ότι οι «Ομάδες S1», όπως ήταν ο τίτλος τους, θα περιλάμβαναν δύναμη 150 έως 300 αστυνομικών και στρατιωτών, υπό τις διαταγές του στρατηγού Μετίν Γκιουράκ, διοικητή του τμήματος επικοινωνιών του Γενικού Επιτελείου, ο οποίος και του είχε δώσει την εντολή οργάνωσης αυτής της δύναμης. (Προφανώς επρόκειτο να αντικαταστήσει την περιβόητη πλέον JITEM).

Ο Σαχίν ομολόγησε ότι συνέταξε ο ίδιος τους καταλόγους μελών των μονάδων, που βρέθηκαν σε αστυνομική έρευνα στο σπίτι του, μαζί με ένα χάρτη που οδήγησε σε μυστικό οπλοστάσιο. Βρέθηκε επίσης στο σπίτι του -και στο σπίτι ενός συνομιλητή του στο τηλέφωνο, που έχει επίσης συλληφθεί- κατάλογος προσώπων «επικίνδυνων για την ασφάλεια του κράτους».

Ο κατάλογος περιλαμβάνει ονόματα διανοουμένων, πολιτικών και δημοσιογράφων αρμενικής καταγωγής, αλλά και έναν τέως αρχηγό της μυστικής υπηρεσίας ΜΙΤ, τον ηγέτη της συριακής καθολικής κοινότητας, τον τέως αντιπρόσωπο του Βατικανού και τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο.

Ηλεκτρονικά μηνύματα του Σεχίν, που είχε υποκλέψει η αστυνομία, περιλάμβαναν συχνές αναφορές στον «Μπουγκ Πασά» (όπως αποκαλούν τους στρατηγούς) και στο σπίτι του βρέθηκε ακόμη ένα κείμενο απευθυνόμενο « στον Εντιμότατο Αρχηγό μου του Επιτελείου». (τον στρατηγό Μπασμπούγκ).

Επρόκειτο―κατέθεσε ο Σαχίν―να επιδώσει αυτό το κείμενο στον αρχηγό του ΓΕΕΘΑ στην τελετή τοποθέτησής του στην ηγεσία των νέων «Ομάδων S1», η οποία θα γινόταν στις 12 Ιανουαρίου, εάν δεν είχε συλληφθεί. Οι εντολείς αξιωματικοί τού είχαν δηλώσει ότι ο υπουργός των Εσωτερικών και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας (ο Αμπντουλάχ Γκιουλ) είχαν υπογράψει το διάταγμα για τη σύσταση αυτών των μονάδων.

Το Γενικό Επιτελείο διέψευσε την κατάθεση του Σεχίν και ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Τσεμίλ Τσισέκ αρνήθηκε ότι του έγινε τέτοια πρόταση. Ο χαρακτηριστικός τίτλος της «Χουριέτ», η οποία αναδημοσίευσε τα βασικά στοιχεία από τη «Ραντικάλ» ήταν πάντως: «Εκρηκτικοί ισχυρισμοί υπόπτου-κλειδί στην υπόθεση Εργκενεκόν».

Το πού βρίσκεται η αλήθεια και πού το ψέμα, στους σκοτεινούς δαιδάλους μεταξύ καταθέσεων στον ανακριτή και διαψεύσεων πασάδων και υπουργών μόνον ευνούχος της άλλοτε Υψηλής Πύλης θα μπορούσε να αποφανθεί. Οι παρ ημίν διεθνολόγοι της τελευταίας συζήτησης περί Τουρκίας στις «Ανιχνεύσεις» της ΕΤ3 θα επιλέξουν κατά την κλίση τους.

Το Βαθύ Κράτος, κατά δήλωση του τέως προέδρου Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ («Ζαμάν» 3 Φεβρουαρίου), «είναι οι τούρκοι στρατιωτικοί». Αλλά μόνον αυτοί; Οι μέχρι τώρα ενδείξεις καθιστούν το ερώτημα βάσιμο.

Διδάγματα για Θρακιώτες και Τουρκοκυπρίους

Βέβαιο είναι ότι τρεις από τους συλληφθέντες στρατηγούς «ασθένησαν» σταδιακά στις φυλακές και μεταφέρθηκαν όλοι στο νοσοκομείο της Στρατιωτικής Ιατρικής Ακαδημίας. Ένας από αυτούς, ο τέως διοικητής του 1ου Σώματος Στρατού Χουρσίτ Τολόν, αποφυλακίσθηκε την Τετάρτη 11/02/09 από το 12ο Εφετείο, ένα από τα τρία εφετεία τα οποία η σύζυγος άλλου κρατουμένου στρατηγού χαρακτήριζε ως «δικά μας» σε τηλεφωνική συνομιλία της, που υπέκλεψε η αστυνομία.

Πρόσθετη ένδειξη: Την Πέμπτη 12/02/09 δόθηκε στη δημοσιότητα ηχογράφηση με τη φωνή του πρώην αρχηγού του ΓΕΕΘΑ, στρατηγού Ισμαήλ Χακί Καρανταγί, ο οποίος λέει στον συνομιλητή του στο τηλέφωνο ότι ορισμένοι υπουργοί είναι επίσης μέλη του «Συμβουλευτικού Συμβουλίου». Πρόκειται για ένα μυστηριώδες κονγκλάβιο, η ύπαρξη του οποίου ανακαλύφθηκε στις ανακρίσεις για την Εργκενεκόν. Στους κόλπους του περιλαμβάνει τις ισχυρότερες προσωπικότητες της χώρας, συνέρχεται μία φορά τη βδομάδα υπό άκρα μυστικότητα, συζητεί τα προβλήματα της Τουρκίας και επηρεάζει τις κυβερνητικές αποφάσεις προς την επιθυμητή κατεύθυνση.

Ως μέλη του μυστικού κογκλάβιου αναφέρονται στη συνομιλία του τέως αρχιστρατήγου δύο πρώην πρωθυπουργοί, ένας τέως υπουργός, ένας τέως πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης, οι πρώην ΓΕΕΘΑ Ουρούγκ και Κιβρίκογλου, ένας οικονομολόγος που αρθρογραφεί στις εφημερίδες και δύο τέως πρεσβευτές, εκ των οποίων ο Ιλτέρ Τουρκμέν, ο οποίος έχει συστήσει όργανο ελληνοτουρκικής προσέγγισης με τον κ. Θάνο Βερέμη, πρόεδρο του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας (ΕΣΥΠ).

Η ύπαρξη αυτού του μυστικοσυμβουλίου ερευνάται στα πλαίσια της ανάκρισης για την συνωμοτική οργάνωση Εργκενεκόν, τη «Μαύρη Χείρα» του βαθέως κράτους.

* * *

Η καθημερινή διεξοδική ενημέρωση του μουσουλμανικού στοιχείου της Θράκης, όσο και των Τουρκοκυπρίων, με την πλημμύρα των στοιχείων που προκύπτουν κάθε ώρα από τους υπονόμους αυτής της υπόθεσης θα αποτελούσε πολύτιμη υπηρεσία για την υγεία και τη μελλοντική τους ασφάλεια.

ΤΟ ΠΑΡΟΝ [15.02.2009]

Ο Ελληνισμός δεν κερδίζει τίποτε από την εξημέρωση του Αττίλα...

ΛΕΥΚΩΣΙΑ 15/02/2009

Τον περασμένο Νοέμβριο, ο Σύνδεσμος Επιτελών Εθνικής Αμύνης (ΣΕΕΘΑ) διοργάνωσε στη Λευκωσία ημερίδα για τη γεωστρατηγική σημασία της Κύπρου, στο πλαίσιο της Κοινής Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Άμυνας της Ε.Ε. Ο ένας από τους ομιλητές ήταν ο πρόεδρος της ΣΕΕΘΑ, αντιστράτηγος ε.α. Γεώργιος Λιάκουρης, ο οποίος ανέλυσε τη γεωπολιτική και γεωστρατηγική περιρρέουσα κατάσταση στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, σε συνάρτηση με την πολιτική της Ελλάδας, της Κύπρου και της Τουρκίας.

Με τη σημερινή συνέντευξή του, ο αντιστράτηγος Λιάκουρης κλήθηκε να αναλύσει και να εξηγήσει την τουρκική προκλητικότητα στο Αιγαίο και τους στόχους της, να εξηγήσει την πολιτική της Αθήνας και της Λευκωσίας έναντι της Τουρκίας και να ερμηνεύσει τα συμβαίνοντα στη Μέση Ανατολή, με αφορμή και την πρόσφατη ισραηλινή επίθεση στη Λωρίδα της Γάζας και, φυσικά, να αναφερθεί στη γεωστρατηγική σημασία της Κύπρου. Λέγει στη συνέντευξή του:

-Γιατί η Τουρκία προκαλεί στο Αιγαίο; Ποιοι είναι οι βαθύτεροι και διαρκέστεροι λόγοι της τουρκικής προκλητικότητας;

Στην ανάλυση των Ελληνο-Τουρκικών σχέσεων υπάρχει ένας μύθος, ο οποίος υπό προϋποθέσεις μπορεί να καταστεί επικίνδυνος. Συγκεκριμένα, αναφέρομαι στη διάκριση που γίνεται από πολλούς, δυστυχώς πολλές φορές και από επίσημα χείλη, περί «καλών» και «κακών» Τούρκων, σε ό,τι αφορά την εξωτερική πολιτική της χώρας αυτής. Στο ρόλο του «καλού» τίθεται συνήθως η εκάστοτε πολιτική ηγεσία, ενώ ως κακοί παρουσιάζονται οι στρατιωτικοί, ή ευρύτερα το στρατιωτικό κατεστημένο ή το βαθύ κράτος.

Έλεγχος των αντοχών μας

Αυτή η διάκριση πιστεύω ότι δεν υφίσταται, διότι η εξωτερική πολιτική της Τουρκίας είναι ενιαία και διαχρονική, ανεξαρτήτως του ποιος κυβερνά τη χώρα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο σημερινός πρωθυπουργός Ταγίπ Ερτογάν, η εμφάνιση του οποίου στην πολιτική σκηνή της Τουρκίας ως νέου πολιτικού, μετριοπαθούς ισλαμιστή, ευρωπαϊστή, με τις όποιες συγκρούσεις του με το στρατιωτικό και λοιπό κεμαλικό κατεστημένο, είχε ενισχύσει το μύθο αυτό. Σήμερα όμως, με τη σαφή διολίσθηση του Ερντογάν προς το κεμαλικό κατεστημένο, τουλάχιστον σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και αντιμετωπίσεως των Κούρδων, οι όποιες ελπίδες για μια μετριοπαθέστερη στάση στην εξωτερική πολιτική απεδείχθησαν φρούδες. Η Τουρκία πάντοτε προκαλούσε στο Αιγαίο, οι δε υπερπτήσεις πάνω από το Φαρμακονήσι και το Αγαθονήσι δεν είναι σημερινές.

Οι πρόσφατες, όμως, προκλήσεις παρουσιάζουν ποιοτική διαφορά, η οποία συνίσταται στο ότι από τις αρχές του 2008 επικεντρώνονται με μεγαλύτερη συχνότητα στα δύο αυτά μικρά νησιά, το κυριότερο όμως είναι η παρενόχληση του ελληνικού Ε\Π ερεύνης και διασώσεως, η οποία δεν απείχε πολύ από το να προκαλέσει «ατύχημα», παρόμοιο με την κατάρριψη του σμηναγού Ηλιάκη. Επίσης, η δήθεν και από λάθος «αβλαβής» διέλευση της φρεγάτας «Τουργκούτ Ρέις» μέχρι τις Κυκλάδες, υποδηλώνει την ποιοτική διαφοροποίηση αυτή. Κατά την άποψή μου και ύστερα από μια πρώτη εκτίμηση, οι ενέργειες αυτές αποσκοπούν στο να:

α. Επιβεβαιώσουν τις τουρκικές διεκδικήσεις στο Αιγαίο και κυρίως την καινοφανή θεωρία των «γκρίζων ζωνών».

β. Επιβάλουν τετελεσμένα γεγονότα.

γ. Επιδείξουν δύναμη και αποφασιστικότητα, στέλνοντας παράλληλα ανάλογα μηνύματα στην Ελλάδα και όχι μόνο.

δ. Ελέγξουν τις αντοχές μας και το μέχρι πού είμαστε διατεθειμένοι να υποχωρήσουμε.

ε. Προκαλέσουν πολιτικοψυχολογική πίεση και ένταση στην ελληνική ηγεσία.

στ. Προκαλέσουν πτώση του ηθικού λαού και Ενόπλων Δυνάμεων της Ελλάδος.

Η ελληνική ανοχή αποθρασύνει τον Τούρκο

-Γιατί η Αθήνα τηρεί, τα τελευταία χρόνια, αυτήν την έμφοβη και ανεκτική στάση έναντι του ταραξία Τούρκου γείτονά της;

Δεν θα συμφωνήσω μαζί σας ως προς το χαρακτηρισμό έμφοβη, έστω και εάν πολλές φορές δείχνει τέτοια. Αυτό διότι μέχρις ενός σημείου η στάση μας είναι αποτέλεσμα και συνέπεια της όλης στρατηγικής κουλτούρας, αλλά και του πολιτισμού και νοοτροπίας μας. Μην ξεχνάμε ότι ο ελληνικός λαός είναι λαός που αγαπά την ειρήνη και έχει πολεμήσει γι’ αυτήν. Ίσως αυτή η στάση να επιβάλλεται ή να εφαρμόζεται και για λόγους συμμαχικούς ή άλλους που δεν γνωρίζω. Σε κάθε όμως περίπτωση, θα συμφωνήσω μαζί σας ότι είναι υπέρ το δέον ανεκτική και απ' ό,τι φαίνεται ατελέσφορη, αποθρασύνει τον αντίπαλο και δεν συμβάλλει στο ηθικό του ελληνικού λαού και των Ενόπλων Δυνάμεων. Συγχρόνως, όπως προείπαμε, αποδυναμώνει την αξιοπιστία της αποτροπής που είναι βασικό στοιχείο της ελληνικής αμυντικής στρατηγικής. Υπάρχει η άποψη ότι με την τακτική (στάση) αυτή η Ελλάδα κερδίζει χρόνο και κατοχυρώνει την ύφεση στις σχέσεις με την Τουρκία.

Σύμφωνα με την άποψη αυτή, όσο προχωρεί η ενταξιακή διαδικασία της Τουρκίας με την ΕΕ, η χώρα αυτή θα αναγκασθεί να συμμορφωθεί με το ευρωπαϊκό κεκτημένο και να βελτιώσει την όλη στάση και την επιθετική, έναντι της Ελλάδος, συμπεριφορά της. Και η άποψη αυτή, κατά την γνώμη μου, είναι λανθασμένη και υπό προϋποθέσεις επικίνδυνη, διότι για να κερδίσεις χρόνο πιθανόν να υποχρεωθείς να δώσεις ανταλλάγματα, ή τουλάχιστον να ανεχθείς συμπεριφορές, όπως στα Ίμια, την κατάρριψη του αεροσκάφους του σμηναγού Ηλιάκη κ.ά., που επιβεβαιώνουν ή και θεμελιώνουν τουρκικές διεκδικήσεις στο Αιγαίο και αλλού, η δε ύφεση για να υπάρξει απαιτεί δύο συνιστώσες και δεν επιτυγχάνεται μονομερώς. Παράλληλα, η ανεκτική αυτή στάση, πέραν του ότι μπορεί να θεωρηθεί ως αδυναμία, αποθρασύνει τον αντίπαλο. Στην περίπτωση αυτή την απάντηση τη δίνει νομίζω σαφώς ο μέγας Θουκυδίδης, ο οποίος μας διδάσκει:

«Ειδέναι δε χρη ότι ανάγκη πολεμείν, ην δε εκούσιοι μάλλον δεχόμεθα, ήσσον εγκεισομένους τους εναντίους έξομεν». (Θουκυδίδης, 1, 144,3). Δηλαδή, «πρέπει να ξέρετε ότι ο πόλεμος είναι αναπόφευκτος και ότι όσο πιο πρόθυμοι τον δεχθούμε εμείς, τόσο λιγότερο επιθετικούς θα έχουμε τους αντιπάλους μας». Έτσι εάν θέλουμε ειρήνη, ο εχθρός δεν θα μας επιτεθεί, μόνο εάν γνωρίζει ότι εμείς δεν φοβόμαστε τον πόλεμο.

Το κρίσιμο 2009

-Θεωρείτε ότι η πολιτική της Αθήνας (και της Λευκωσίας, συνακόλουθα) να διευκολύνουν την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας στην Ε.Ε. προσπόρισε οποιοδήποτε κέρδος στην ελληνική πλευρά ή, αντίθετα, αναρρίπισε και αποθράσυνε τον τουρκικό επεκτατισμό;

Είναι γεγονός ότι η επιλεγείσα στρατηγική της πλήρους υποστηρίξεως της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας προς την ΕΕ, βοήθησε μεν να σταματήσουν να χρησιμοποιούνται η Ελλάδα και η Κύπρος ως το άλλοθι πολλών ευρωπαϊκών χωρών που δεν επιθυμούσαν και δεν επιθυμούν την ένταξη της Τουρκίας, αλλά πέρα από αυτό δεν φαίνεται να προσπόρισε άλλα κέρδη ή τουλάχιστον βελτίωση ή μείωση της τουρκικής επιθετικότητας και προκλητικότητας. Τουναντίον, όπως επισημαίνετε και στην ερώτησή σας, αναρρίπισε και αποθράσυνε τον τουρκικό επεκτατισμό και γενικά την όλη στάση της απέναντι στην Ελλάδα. Επίσης, η Τουρκία χρησιμοποιεί τις διαδικασίες αυτές για να ελέγξει τις αντοχές τόσο της Κύπρου όσο και της Ελλάδος.

Το 2009 είναι έτος που θα κριθούν πολλά από τα σοβαρά και «καυτά» για την Τουρκία κεφάλαια/θέματα προσαρμογής. Αυτό σημαίνει ότι εισερχόμεθα σε μια περίοδο που οι ελληνοκυπρο-τουρκικές σχέσεις και οι ευρωτουρκικές διαπραγματεύσεις θα εξελίσσονται προοδευτικά σε συγκοινωνούντα δοχεία, με ό,τι αυτό σημαίνει για τη στάση και τη συμπεριφορά της Τουρκίας. Πέραν αυτών, η μόνιμη διαπάλη, στο εσωτερικό της Τουρκίας, ως προς την κατεύθυνση που πρέπει να ακολουθεί η εξωτερική πολιτική της χώρας αυτής, φαίνεται τελευταία ότι κλίνει προς την πλευρά των αντιευρωπαϊστών, σε πολλούς αρχίζει να αρέσει η ιδέα της «ειδικής σχέσεως» με την ΕΕ, η οποία προσδίδει ωφέλη και δεν επιβάλλει σημαντικές υποχωρήσεις σε εσωτερικά θέματα.

Να είμαστε προετοιμασμένοι

-Ποιαν πολιτική πρέπει η Ελλάδα να ακολουθήσει στο εξής έναντι της Τουρκίας, για να μη βρεθεί προ μιας δεύτερης περίπτωσης Ιμίων;
Η απάντηση στο ερώτημά σας δίνεται πλήρως από το παραπάνω παρατεθέν απόσπασμα του Θουκυδίδη. Και προς αποφυγήν τυχόν παρεξηγήσεων και παρανοήσεων, δεν ισχυριζόμεθα ότι θα πρέπει να προκαλέσουμε πόλεμο. Απλώς προτείνουμε να είμεθα ηθικά, ψυχικά και υλικά προετοιμασμένοι, αλλά και αποφασισμένοι να αντιμετωπίσουμε τις τουρκικές προκλήσεις. Και τότε είναι βέβαιο ότι όταν οι γείτονες αντιληφθούν την ικανότητα και αποφασιστικότητά μας, να απαντήσουμε στις εκάστοτε προκλήσεις, θα το σκεφθούν πολύ σοβαρά να τις επαναλάβουν. Εξάλλου, με τη μέχρι τώρα πολιτική της ανοχής, του εξευμενισμού και της αναμονής «εξημερώσεως του θηρίου» από το ευρωπαϊκό κεκτημένο, δεν νομίζω ότι έχουμε κερδίσει τίποτα.

Το Δόγμα του ΕΑΧ

-Κάποτε υπήρχε το Δόγμα του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου. Υπάρχει ακόμα αυτό το Δόγμα, σε ποιο βαθμό και πώς προασπίζει τα ευρύτερα ελληνικά συμφέροντα;

Για το δόγμα αυτό έχουν γραφεί και έχουν λεχθεί πολλά. Πολλοί, τουλάχιστον στα αρχικά στάδια, το θεώρησαν ως πανάκεια, άλλοι ως άνευ αντικειμένου. Η λύση είναι κάπου στη μέση. Είναι μια πολύ καλή στρατηγική κίνηση και πρωτοβουλία, η οποία πρέπει να υποστηριχθεί και να υποστηρίζεται συνεχώς και διαρκώς με μέσα, υποδομές και εκπαίδευση. Νομίζω ότι κάθε σκέψη για εγκατάλειψη του δόγματος αυτού μόνο ζημιά θα προκαλέσει. Αντί να προωθούμε και να υποστηρίζουμε πρωτοβουλίες και κινήσεις που φέρνουν σε δυσχερή θέση τον αντίπαλο, εμείς συζητάμε να τις εγκαταλείψουμε. Ελληνικό παράδοξο και αυτό.

Απαιτούνται γενναίες αποφάσεις για το Μεσανατολικό

-Υπό ποίες προϋποθέσεις είναι δυνατόν να εξευρεθεί, τελικά, μια βιώσιμη και αμοιβαία αποδεκτή λύση στο Μεσανατολικό;

Από γενναίες αποφάσεις απ' όλες τις πλευρές, κυρίως του Ισραήλ. Αποφάσεις που θα προκαλέσουν αντιδράσεις στο εσωτερικό και όχι μόνο των ενδιαφερομένων (δρώντων). Τις γενναίες αποφάσεις όμως τις λαμβάνουν ηγέτες μεγάλου διαμετρήματος. Ηγέτες που θα είναι πρόθυμοι να θυσιάσουν ενδεχομένως και το πολιτικό τους μέλλον, να κάνουν υπερβάσεις που απαιτούν υποχωρήσεις και που θα είναι σε θέση να πείσουν την κοινή γνώμη των χωρών τους για το αναγκαίο των αποφάσεων αυτών και ότι το όποιο κόστος από τις υποχωρήσεις αυτές θα αντισταθμιστεί από τα μελλοντικά οφέλη της ειρήνης.

Είναι όμως η κοινή γνώμη των ενδιαφερομένων χωρών έτοιμη να δεχθεί τέτοιες γενναίες αποφάσεις; Συμβάλλουν ενέργειες όπως ο βομβαρδισμός κατοικημένων τόπων και από τις δυο πλευρές και η εισβολή στη Γάζα; Όχι βέβαια. Η βία φέρνει βία και το αίμα ενσταλάζει μίσος, που δεν εξαλείφεται από τη μια στιγμή στην άλλη. Θα μπορέσουν οι ηγεσίες να πείσουν τους λαούς να θάψουν τα μίση και τον πόνο; Θα μπορέσουν να τους πείσουν ότι κάτι τέτοιο είναι αναγκαίο να γίνει, για να οδηγηθούν στην ειρήνη, τα οφέλη της οποίας είναι πολλαπλάσια από το αλληλοτροφοδοτούμενο μίσος και πάθη. Νομίζω ότι κάτι τέτοιο είναι ιδιαίτερα δυσχερές, τουλάχιστον στο άμεσο μέλλον.

-Ποιοι κρίσιμοι παράγοντες επηρεάζουν αμεσότατα το Μεσανατολικό και τις εξελίξεις στη Μέση και Ευρύτερη Ανατολή;

Πέρα από τους άμεσα δρώντες (Ισραήλ, Παλαιστίνιοι) θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε ως κρίσιμους παράγοντες που επηρεάζουν άμεσα την επίλυση του μεσανατολικού προβλήματος, τη Συρία, η οποία διεκδικεί τα υψώματα του Γκολάν, που της αφαιρέθηκαν κατά τον πόλεμο των έξι ημερών το 1967, η Ιορδανία, η οποία έχει μια αρκετά ισχυρή, καίτοι πλήρως εντεταγμένη στην κοινωνία της χώρας, παλαιστινιακή μειονότητα, οι περιφερειακές δυνάμεις της ευρύτερης περιοχής, κυρίως το Ιράν και δευτερευόντως το Ιράκ, η Τουρκία, η Αίγυπτος και η Σαουδική Αραβία, και βέβαια οι ΗΠΑ κυρίως, αλλά και η ΕΕ και η Ρωσία.

Θα μου επιτρέψετε να θεωρήσω ως ιδιαίτερα κρίσιμο παράγοντα για την επίτευξη λύσεως στο πρόβλημα, την ανάγκη σταθερότητας στην περιοχή, που την επιβάλλει η απαίτηση για ασφαλή διακίνηση πετρελαίου και φυσικού αερίου, αλλά και το πρόβλημα της διαχειρίσεως των υδατίνων πόρων της περιοχής. Δυστυχώς, καίτοι θα μπορούσαν τόσο η Ελλάδα όσο και η Κύπρος να αποτελέσουν παράγοντες συμβολής σε λύση του προβλήματος, λόγω των καλών σχέσεών τους με πολλούς από τους προαναφερθέντες παράγοντες, δεν φάνηκε κατά τη διάρκεια της κρίσεως, ούτε είναι ορατή για το μέλλον, ανάληψη κάποιας πρωτοβουλίας προς την κατεύθυνση αυτή, πλην βέβαια της ουσιαστικής συμβολής και των δύο χωρών μας στην προώθηση ανθρωπιστικής βοηθείας,

Η γεωστρατηγική σημασία της Κύπρου και ο ΣγΕ

-Με ποιους τρόπους η Κύπρος μπορεί να αξιοποιήσει τη γεωπολιτική και γεωστρατηγική θέση της στην περιοχή;

Εδώ θίγετε ένα μείζον θέμα. Τόσο η παρούσα κρίση στη Μέση Ανατολή όσο και η προηγηθείσα του 2006 στο Λίβανο, αναδεικνύουν, αποδεικνύουν και επιβεβαιώνουν τη σημαντική γεωστρατηγική αξία της Κύπρου στην περιοχή της Λεκάνης της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής. Το ερώτημα, λοιπόν, είναι πώς θα μπορούσαμε να αξιοποιούσαμε κατά τον καλύτερο τρόπο την αποδεδειγμένα σημαντική αυτή στρατηγική αξία. Με επιχειρήσεις εκκενώσεως αμάχων, όπως το 2006, ή με τέτοιες προωθήσεις ανθρωπιστικής βοήθειας όπως σήμερα. Σημαντικές βέβαια επιχειρήσεις, που αναβαθμίζουν και σημειώνουν το σημαντικό ρόλο της Κύπρου. Νομίζω, όμως, ότι δεν αρκούν και ότι είναι ήσσονος σημασίας ως προς τις πραγματικές δυνατότητες και ευκαιρίες που προσφέρει η σημαντική γεωστρατηγική αξία της νήσου.

Όπως τονίστηκε στην κατά γενικήν ομολογία επιτυχή ημερίδα του Συνδέσμου μας στη Λευκωσία, τις 10 Νοεμβρίου 2008, ο καλύτερος τρόπος για πλήρη αξιοποίηση του σημαντικού αυτού στρατηγικού πλεονεκτήματος είναι να είμεθα μέσα στα πράγματα και σε όλους τους οργανισμούς που έχουν ανάγκη/χρειάζονται την Κύπρο για την εκτέλεση της αποστολής τους και των στόχων τους, αλλά και στα κέντρα των αποφάσεων, ώστε να προβάλλουμε την αξία αυτή και να την εκμεταλλευόμεθα. Ας μελετήσει η πολιτική ηγεσία της Κύπρου ποιοι είναι οι οργανισμοί αυτοί και εάν και κατά πόσο με την ακολουθητέα πολιτική και στάση έναντι αυτών εκμεταλλευόμεθα πλήρως το στρατηγικό αυτό ατού που διαθέτουμε. Ένα παράδειγμα, καίτοι γνωρίζω ότι παραβιάζω ένα ταμπού της εξωτερικής πολιτικής της Κυπριακής Δημοκρατίας. Γιατί απέχει η Κύπρος από ένα χαλαρό και, επιτρέψτε μου την έκφραση, ακίνδυνο οργανισμό, το Συνεταιρισμό για την Ειρήνη; Γιατί να μην είναι η Κύπρος μέλος αυτού του Οργανισμού όταν μέλη είναι η Ρωσία, αλλά και ουδέτερες χώρες όπως η Ελβετία και Αυστρία; Ας αναρωτηθούν οι υπεύθυνοι τι χάνουν και τι κερδίζουν απέχοντας από αυτόν. Ας κάνουν το ισοζύγιό τους.

Κ.Ε.Ν. Λήδρα Πάλας…

Επιχειρήσεις ΕΜΠΕΔΩΣΗΣ
της κατοχής

Του ΛΑΖΑΡΟΥ ΜΑΥΡΟΥ

20/02/2009

ΠΟΙΟΥΣ ΣΤΟΧΟΥΣ των κατακτητών εξυπηρετούν οι από πολλά χρόνια διεξαγόμενες στο Λήδρα Πάλας συναντήσεις, μεταξύ των κομμάτων του τουρκικού κατοχικού καθεστώτος (συνεργατών και οργάνων των κατακτητών), από τη μια, και των κομμάτων της κατοχικά ακρωτηριασμένης Κυπριακής Δημοκρατίας, από την άλλη; Το ερώτημα αυτό δεν θα έπρεπε, άραγε, να βασανίσει το μυαλό τους για να το απαντήσουν οι συμμετέχοντες Έλληνες Κύπριοι κομματάρχες; Ιδιαίτερα επειδή, από χρόνια έχει αποδειχθεί, πέραν πάσης αμφιβολίας ότι, οι συναντήσεις του Λήδρα Πάλας, δεν ωφέλησαν ούτε κατ' ελάχιστον οποιαδήποτε πτυχή του αντικατοχικού αιτήματος του κυπριακού λαού.

ΩΦΕΛΗΣΑΝ όμως και ωφελούν τους Τούρκους κατακτητές. Στις από μακρού διεξαγόμενες υπομονετικά επιχειρήσεις ΕΜΠΕΔΩΣΗΣ της κατοχής: Των θεσμών, των οργάνων και της πολιτικής του κατοχικού καθεστώτος. Όχι μόνο στο έδαφος, αλλά -επιπλέον και κυρίως- και στα μυαλά και στις συμπεριφορές των κατακτημένων. Με μόνιμο στόχο την εξάλειψη έστω και της παραμικρής σκέψης απελευθερωτικού αντικατοχικού αγώνα. Και το έχουν ήδη επιτύχει: Μέχρι και από το λεξιλόγιο των Ελλήνων Κυπρίων κομματαρχών έχει εξαφανιστεί οποιαδήποτε αναφορά στην απελευθέρωση!

Ο ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ θρίαμβος αποτυπώθηκε χθες στον πρωτοσέλιδο τίτλο της νυν κυβερνώσας «Χαραυγής»: «Όραμα διζωνικής, δικοινοτικής Κύπρου συμφώνησαν ε/κ και τ/κ κόμματα»… Υπενθυμίζεται ότι, όταν μετά τη στρατιωτική ήττα και την καταστροφή του 1974 σύρθηκαν στην αποδοχή «δικοινοτικής διαπραγμάτευσης» της ΑΠΑΙΤΗΣΗΣ του Τούρκου εισβολέα-κατακτητή, για «λύση διζωνικής, δικοινοτικής, ομοσπονδίας», έλεγαν ότι αποτελούσε τον «αναγκαίο οδυνηρό συμβιβασμό»! Και ότι ήταν, υπό τις περιστάσεις τότε της ήττας και της αδυναμίας, «η μόνη εφικτή λύση»! Μετά από την 35χρονη απόδειξη του ανέφικτού της, από «οδυνηρός συμβιβασμός» πήρε προαγωγή και κατέστη… το όραμά τους! Οι Έλληνες Κύπριοι κομματάρχες, συνελθόντες μετά των συνεργατών και οργάνων του Αττίλα στο Λήδρα Πάλας, 18.2.2009, ανακήρυξαν την προ 35ετίας απαίτηση του εισβολέα-κατακτητή ως «το όραμά τους»! Αυτό αποδεικνύει περίτρανα υπέρ ποίου λειτούργησαν και ποιον ωφέλησαν και οι από χρόνια «ματαίως» διεξαγόμενες συναντήσεις του Λήδρα Πάλας. Το οποίο απέβη, καρποφόρο για τον Αττίλα, «Κέντρο Εκπαιδεύσεως Νεοσυλλέκτων Υποτελών και Υποταγμένων» στη θριαμβεύουσα επί των Ηττημένων Μυαλών των Ελλήνων Κυπρίων τουρκική πολιτική. Το μόνο που απομένει στους «οραματιζόμενους» τη διζωνική είναι να στήσουν εκεί μια προτομή του πατέρα της, του Ετζεβίτ, για ν' αποθέτουν και τα στεφάνια τους!

Του ΜΠΑΜΠΗ ΑΓΡΟΛΑΜΠΟΥ [Κ.Ε.]

Η κυνική ομολογία του τούρκου ηθοποιού Α. Ολγκάτς ότι δολοφόνησε κύπριους αιχμαλώτους, δεν είναι η μοναδική. «Ιστορίες ντροπής» σαν αυτήν που εξομολογήθηκε στην τουρκική τηλεόραση, έχουν καταγραφεί πολλές από έναν κούρδο δημοσιογράφο που ζει για τριάντα χρόνια στη Νορβηγία.

Ο Ρόνι Αλάσορ, στο βιβλίο του «Διαταγή: Εκτελέστε τους αιχμαλώτους» (εκδόθηκε το 1999 στη Νορβηγία και κυκλοφόρησε στα ελληνικά το 2001) παραθέτει 10 μαρτυρίες βετεράνων του τουρκικού στρατού που πήραν μέρος στην εισβολή του 1974. Ολες αφορούν σφαγές αμάχων, εκτελέσεις αιχμαλώτων και κάθε είδους βιαιοπραγίες. Σήμερα, ο συγγραφέας εξηγεί στην «Κ.Ε.» ότι είχε συγκεντρώσει περισσότερες από 15 εξομολογήσεις στρατιωτών και αξιωματικών, αλλά παρέθεσε τις 10 που αξιολόγησε ως πιο αντικειμενικές, με στόχο «να φωτιστούν, κατά το δυνατόν, τα ιστορικά γεγονότα που είναι ακόμη στο σκοτάδι». Τι γράφει στο βιβλίο;

Εκτός από τον Γ. Κιουτσούκ στον Ρ. Αλάσορ μίλησε και ο λοχίας Χ. Κοφέν που υπηρετούσε στο 61ο σύνταγμα πεζικού: «Κάποια στιγμή περικυκλώσαμε ένα ορεινό χωριό. Δεν το είχαν εγκαταλείψει όλοι οι κάτοικοί του και αφού πήραμε μέτρα ασφαλείας, μπήκαμε μέσα. Δόθηκε εντολή να μαζευτούν οι κάτοικοι στην πλατεία. Ενας λοχίας διάλεξε περίπου 10-15 άτομα και τα έβαλε στη σειρά κατά μήκος ενός τοίχου. Μεταξύ τους υπήρχαν και γυναίκες. Αφού τους αφαίρεσαν τα σκουλαρίκια από τα αφτιά, τις αλυσίδες από το λαιμό, τα ρολόγια από το χέρι, τα λεφτά και τα πολύτιμα πράγματα που είχαν στις τσέπες τους, άρχισαν να τους πυροβολούν χωρίς οίκτο».

Εκτελέσεις αμάχων εν ψυχρώ

Στη συνέχεια ο Χ. Κοφέν αναφέρεται σε έναν ομαδικό τάφο που βρήκε η μονάδα του κοντά στη Λάπηθο, μέσα σε μία χαράδρα: «Αυτά τα πτώματα (περίπου 100) πιστεύω ότι ανήκαν σε Ελληνοκύπριους που είχαν συγκεντρώσει εδώ από τα γύρω χωριά μιας μεγάλης περιοχής. Αν και κάποιοι έμοιαζαν με στρατιώτες, οι περισσότεροι ήταν πολίτες, φορούσαν πολιτικά ρούχα».

Ο ομαδάρχης-δεκανέας Μ. Ονγκάν δηλώνει ότι υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας ομαδικών εκτελέσεων από συμμορίες Τουρκοκυπρίων Μουτζαχίντ, που υποτίθεται ότι ήταν υπό τις διαταγές των αξιωματικών του τουρκικού στρατού: «Στο χωριό Μόρα (Μέριτς) κοντά στη Λευκωσία δολοφονήθηκαν ομαδικά περίπου 100 Ελληνοκύπριοι. Μεταξύ τους υπήρχαν ηλικιωμένοι, γυναίκες και παιδιά. Μετά την απάνθρωπη εκείνη σφαγή, τα πτώματα έμειναν άταφα για περίπου μία εβδομάδα».

Ενας καταδρομέας, που θέλησε να μείνει ανώνυμος, καταμαρτυρεί την εν ψυχρώ εκτέλεση ενός ζευγαριού Ελληνοκυπρίων και των δύο ανήλικων παιδιών τους 4-5 χιλιομέτρα από το αεροδρόμιο της Λευκωσίας: «Το αυτοκίνητο είχε γίνει κόσκινο από τις σφαίρες. Μείναμε άφωνοι όταν είδαμε με ποιο τρόπο τους γάζωσαν. Ούτε τα παιδιά δεν λυπήθηκαν. Από το φόβο μας δεν αναφέραμε καν το γεγονός και δεν είπαμε τίποτα σε κανέναν». Οι δολοφονίες, οι βιασμοί, οι λεηλασίες άρχισαν, σύμφωνα με την αφήγηση του καταδρομέα, «μετά τις 22 Ιουλίου 1974», την περίοδο δηλαδή της υποτιθέμενης πρώτης «κατάπαυσης του πυρός» στο νησί.

Ενας λοχίας της ομάδας αντιαεροπορικών αφηγείται εκτελέσεις παρόμοιες με αυτές που εξομολογήθηκε ο ηθοποιός Α. Ολγκάτς. Στην περιοχή της Κυθραίας η μονάδα του συνέλαβε 40 με 50 πολίτες. Τους επιβίβασαν σε τζιπ και αφού τους οδήγησαν σε ένα δασάκι, άρχισαν να τους εκτελούν. «Ο υπολοχαγός Χαϊρί σκότωσε πρώτα τον έναν απ' αυτούς για να μας δώσει θάρρος, ώστε να μπορέσουμε να σκοτώσουμε κι εμείς, οι πρωτάρηδες, τους δικούς μας. Ημουν σε αδιέξοδο. Ο αξιωματικός περίμενε να μας δει να γινόμαστε εκτελεστές. Δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς».

Το βιβλίο κλείνει με τη μαρτυρία του στρατιώτη Ο. Σαάτ, που δηλώνει αυτόπτης μάρτυρας εκτέλεσης Ελληνοκυπρίου... για να του πάρουν τις μπότες. Και τη συγνώμη του στρατιώτη Κ. Χαμόγλου, που δηλώνει συγκλονισμένος με την εκτέλεση μίας νεαρής κοπέλας από στρατιώτη, την ώρα που πότιζε τα λουλούδια της στον κήπο.

Να πως κατασκευάστηκε το ψεύδος υπέρ της ‘μείωσης’ του  Αττίλα!

Της ΦΑΝΟΥΛΑΣ ΑΡΓΥΡΟΥ

Την 1 Φεβρουαρίου 2009 η εφημερίδα  ‘Πολίτης’ έγραψε ότι ο Αττίλας μειώθηκε και κυμαίνεται μεταξύ 21,000 και 24,000. Η εφημερίδα βάσισε το δημοσίευμα σε έκθεση της Ειρηνευτικής δύναμης της ΟΥΝΦΙΚΥΠ που ετοίμασε ο Βρετανός Επιτελάρχης της,  Συνταγματάρχης Gerard Hughes. Η θέση αυτή, συζητήθηκε, όπως λέχθηκε, και σε συνάντηση Ε/κ και Τ/κ πριν λίγες μέρες.   Η αλήθεια βέβαια, είναι ότι ΚΑΝΕΝΑΣ Αττίλας δεν επέστρεψε στην Τουρκία.

Ας δούμε όμως πως ξεκίνησε το κτίσιμο του βρετανικού αυτού ψεύδους προς όφελος των τουρκικών συμφερόντων :

Στο Λονδίνο από το καλοκαίρι ξεκίνησε δουλειά η Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων της Βρετανικής Βουλής για να ετοιμάσει μια έκθεση για το Κυπριακό. Από τότε άρχισαν βουλευτές μέλη της να επισκέπτονται την Κύπρο, είδαν και τον Πρόεδρο Χριστόφια και βέβαια τον Ταλάτ και άλλους και ενημερώθηκαν για τα βαθύτερα από τον Βρετ. Υπ. Αρμοστή στην Λευκωσία και όλους Βρετανούς αξιωματούχους στην Κύπρο. Και αποφάνθηκαν. Ετοίμασαν το περιεχόμενο της έκθεσής τους, το οποίο επίσημα τυπώθηκα από το κυβερνητικό τυπογραφείο στις 6 Φεβρουαρίου 2009.

Η έκθεση όμως ήταν έτοιμη από τις 21 Ιανουαρίου 2009  όταν πάρθηκε και η απόφαση,  να δοθεί η έκθεση τελικά την Βουλή. Έγινε ακόμα μια συνάντηση της επιτροπής στις 28 Ιανουαρίου 2009.

Το πόρισμά της όμως, ήταν γνωστό στους άμεσα ενδιαφερόμενους Βρετανούς και η συγκεκριμένη αναφορά στην τάχατες μείωση των τουρκικών στρατευμάτων άρχισε να διοχετεύεται έντεχνα στον Τύπο από στενούς συνεργάτες του Φόρειν ΄Οφις όπως την περιβόητη Μαίρη Σάουθκοτ γραμματέας των υποτιθέμενων ‘Φίλων της Κύπρου’.

Στις 25 Δεκεμβρίου 2008 με άρθρο της στην τουρκική εφημερίδα Τοπλούμ Ποστασί με τίτλο “Η πιο σκοτεινή ώρα είναι μόλις πριν την αυγή”: “The darkest hour is just before the dawn?” στο οποίο επίσης υποστήριξη την παρθενογέννεση, έγραψε επι λέξη:

“ Συνεχίζεται η συζήτηση για λύση δύο κρατών, η παρθενογέννεση που θα προκύψει από την Κυπριακή Δημοκρατία και τη Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου, συνομοσπονδία και ομοσπονδία. Η ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε. και η συμφωνία μεταξύ των δύο ηγετών θα έπρεπε να είχε λύση το πρόβλημα...Οι τουρκικές εγγυήσεις με την επιμονή των Τουρκοκυπρίων θα πρέπει να παραμείνουν ενώ οι Ελληνοκύπριοι αποβλέπουν προς την Ε.Ε. για εγγύηση και ασφάλεια. Ο αριθμός των τουρκικών στρατιωτών είναι αμφιλεγόμενος μεταξύ 21,000 και 43,000...”. Στην συνέχεια η Σάουθκοτ αναφέρθηκε και στην ανάγκη εφαρμογής των αλλαγών στα ιστορικά βιβλία, όπως έκανε και στην συνέντευξή της στην ίδια εφημερίδα στις 5 Φεβρουαρίου 2009.

Η ψευδής λοιπόν, είδηση, που κατασκευάστηκε σκόπιμα μεταξύ Λονδίνου και Βρετανών στην Κύπρο,  για να ωραιοποιήσει την Τουρκία μέσω της έκθεσης της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων η οποία ήδη κυκλοφόρησε σε πολιτικά στρώματα και κυρίως στην Ε.Ε., με προάγγελο την στενή συνεργάτη του Φόρειν ΄Οφις Μαίρη Σάουθκοτ, δόθηκε προς τα έξω τουλάχιστον από τις 25 Δεκεμβρίου 2008. Όταν και την πήραν και τα τουρκικά ΜΜΕ στα κατεχόμενα.

Ο Βρετανός Επιτελάρχης της ΟΥΝΦΙΚΥΠ είναι ο αποδιοπομπαίος τράγος της όλης υπόθεσης για να έχει “πηγή” πληροφόρησης η Επιτροπή στο μέγα ψεύδος που περιέλαβε στο κείμενό της για να βοηθηθεί η Τουρκία σε σχέση με την Ευρωπαική της πορεία...

Οι ευθύνες της Κυπριακής Κυβέρνησης, των Ελληνοκυπρίων Βουλευτών, του Υπ. Αρμοστή της Κυπριακής Δημοκρατίας στο Λονδίνο και γενικά του κάθε πολίτη, αλλά πρωτίστως της Επιτροπής΄Αμυνας της Βουλής,  είναι να απαιτήσουν ΠΡΩΤΟΝ την άμεση διόρθωση στην εν λόγω Έκθεση και ΔΕΥΤΕΡΟΝ να καταγγείλουν  στα Ηνωμένα Έθνη τις ενέργειες του εν λόγω Βρετανού Συνταγματάρχη απαιτώντας την άμεση απόσυρσή του, ο οποίος εξυπηρετεί τα συμφέροντα του Λονδίνου και ΄Αγκυρας και όχι τα καθαρά ειρηνευτικά του καθήκοντα.

Τολμούν; Αλλοιώς το ψεύδος ήδη υιοθετήθηκε και αναμένει απόσυρση...

Φανούλα Αργυρού

Ερευνήτρια-δημοσιογράφος

Λονδίνο 11.2.2009

Ήπιε το αίμα Ελληνόπουλου μπροστά στα μάτια του πατέρα του παιδιού

ΩΜΗ ΠΑΡΑΔΟΧΗ ΤΟΥΡΚΟΥ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΑΠΑΝΘΡΩΠΑ ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΑ Ε/Κ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ

Σημειώστε και εσείς κάπου το όνομα αυτό: Εσάτ Οκτάι Γιλντιράν. Ταγματάρχης. Υπηρέτησε, λέει, στην Κύπρο. Και αργότερα έγινε υπεύθυνος των Φυλακών του Ντιγιάρμπακιρ, γνωστών για τα βασανιστήριά τους. Στην πρώτη τελετή γνωριμίας με τους κρατούμενους και τους κατάδικους είπε το εξής:

«Ακούστε με! Διορίστηκα εδώ με απευθείας διαταγή από το Γενικό Επιτελείο Στρατού. Το όνομά μου είναι Εσάτ Οκτάι Γιλντιράν. Είμαι ένας άνθρωπος που έσφαξε με μαχαίρι ένα παιδί Ελληνόπουλο στην Κύπρο και ήπιε το αίμα του σαν κρασί μπροστά στον πατέρα του».

Το διηγείται αυτό ένας κατάδικος που ήταν ζωντανός μάρτυρας της ομιλίας αυτής και βρισκόταν τότε στις Φυλακές του Ντιγιάρμπακιρ. Ο Εσάτ Οκτάι Γιλντιράν, που έγινε γνωστός για τα πιο αδιανόητα βασανιστήρια που εφάρμοσε κατά των Κούρδων, άρχισε δουλειά τελικά διηγούμενος στους κατάδικους στις Φυλακές του Ντιγιάρμπακιρ τα βασανιστήρια που έκανε στους Ελληνοκύπριους αιχμαλώτους στην Κύπρο.

'Αλλοι κρατούμενοι αναγκάζονταν να παρακολουθούν, λέει, τις σκηνές των βασανιστηρίων και όσοι δεν άντεχαν να βλέπουν τις εικόνες αυτές και γύριζαν το κεφάλι τους από την άλλη πλευρά, έπαιρναν σειρά για βασανισμό. Έχυναν από πάνω τους λύματα, σε κάποιους κρατούμενους ετάιζαν κόπρανα ποντικών και ανθρώπων και τους έκαναν βασανιστήρια στα κελιά τους για να επιτεθούν ο ένας εναντίον του άλλου.

Τώρα φανταστείτε εσείς τι θα μπορούσε να έχει κάνει τον Ιούλιο του 1974 στην Κύπρο ένας τέτοιος βάρβαρος Τούρκος αξιωματικός. 'Αλλωστε, στις σελίδες στο διαδίκτυο αναφέρεται το εξής για τον Εσάτ Οκτάι Γιλντιράν: «Απέκτησε πείρα με τα βασανιστήρια που εφάρμοσε στους Έλληνες αιχμάλωτους κατά την επιχείρηση του 1974 στην Κύπρο».

Επιπλέον, ο άνθρωπος αυτός που οι βαρβαρότητές του έγιναν θρύλος, επιβραβεύθηκε από τους διοικούντες το καθεστώς στην Τουρκία. Ξέρετε τι έκαναν; Έστησαν ένα μνημείο του με την επωνυμία «Ήρωας» στο 'Ακσαραϊ, που είναι μια από τις καλύτερες συνοικίες της Κωνσταντινούπολης! Όμως, αργότερα πλήρωσε πολύ βαρύ τίμημα για όσα έκανε. Δολοφονήθηκε στις 22 Οκτωβρίου 1988 σε ένα δημοτικό λεωφορείο στην Κωνσταντινούπολη από έναν Κούρδο που του φύτεψε τρεις σφαίρες στο κεφάλι.

Πρόσφατα αποδήμησε από αυτό τον κόσμο και ο Κεμάλ Γιαμάκ, ένας στρατιωτικός διοικητής που είχαν και οι Τουρκοκύπριοι την ευκαιρία να γνωρίσουν από κοντά. Ήταν υποδιοικητής του Τουρκικού Συντάγματος (ΤΟΥΡΔΥΚ) το 1960 στην Κύπρο. Αργότερα διετέλεσε επικεφαλής του Γραφείου Ειδικού Πολέμου στην Τουρκία. Είναι γνωστός ως ο στρατιωτικός διοικητής που εκτέλεσε τα μυστικά σχέδια της επιχείρησης της Κύπρου. 'Αλλωστε διετέλεσε και διοικητής των Τουρκικών Ειρηνευτικών Δυνάμεων Κύπρου. Ήταν, λέει, ο δημιουργός του συνθήματος «Μπορεί να έρθουμε ξαφνικά ένα βράδυ». Καυχιόταν γι’ αυτό.

Λέει το εξής στο βιβλίο όπου έγραψε τα απομνημονεύματά του:
«Έγιναν πολύ χρήσιμες εργασίες κατά την Ειρηνευτική Επιχείρηση του 1974 και την περίοδο αμέσως πριν από αυτήν. Αν πρέπει να δοθεί ένα πολύ απλό και αποτελεσματικό παράδειγμα, πριν από την επιχείρηση βρήκε το σύνθημα “Ένα βράδυ ξαφνικά μπορεί να έρθω” ως απάντηση στο τραγούδι “Σε περίμενα, αλλά δεν ήρθες” που οι Ελληνοκύπριοι μετέδιδαν συνεχώς για χρόνια από το ραδιόφωνο και την τηλεόραση για να ακούει με λύπη η τουρκική κοινότητα και αμέσως μετά την επιχείρηση απάντησε στους Ελληνοκύπριους βάζοντας να ακούνε το τραγούδι “Εγώ τα έκανα, εγώ τα βρήκα”».
Αμέσως μετά το φασιστικό πραξικόπημα της 12ης Σεπτεμβρίου 1980 στην Τουρκία, ο Κεμάλ Γιαμάκ έγινε διοικητής της Κατάστασης Εκτάκτου Ανάγκης στο Ντιγιάρμπακιρ. Και εκείνη την περίοδο τοποθετήθηκε στη Διοίκηση των Φυλακών Ντιγιάρμπακιρ ο Εσάτ Οκτάι Γιλντιράν, με τον οποίο (ο Γιαμάκ) υπηρέτησε στην Κύπρο. Ο Κεμάλ Γιαμάκ θεωρείται τόσο υπεύθυνος όσο ο Εσάτ Οκτάι για τα βασανιστήρια που έγιναν κατά των Κούρδων καταδίκων στις Φυλακές. Αλλά στο βιβλίο που έγραψε δεν βρήκε το θάρρος να το παραδεχτεί αυτό. Δεν ήταν ενήμερος για τα βασανιστήρια αυτά, δήθεν.

Όταν μάθαμε αυτές τις ειδήσεις, ανατριχιάσαμε για ακόμη μια φορά σκεπτόμενοι ποιοι πέρασαν από εδώ, ποιους είχαμε πάνω στο κεφάλι μας στην Κύπρο. Κάτω από τις διαταγές ποιων ζήσαμε. Ποιους διοικητές που είχαν το πνεύμα του δήμιου αποκαλέσαμε «ελευθερωτές» και τους υποβάλαμε την ευγνωμοσύνη μας! Όταν τα μαθαίνουμε αυτά καταλαβαίνουμε καλύτερα τι μεγάλη τραγωδία ήταν για την Κύπρο ο Ιούλιος του 1974. Αν υπάρχει Θεός, ας προστατεύει όλους μας από τέτοιους στρατιωτικούς με πνεύμα δολοφόνου!

Σ.ΛΕΒΕΝΤ

[Τ/κ εφημερίδα "ΑΦΡΙΚΑ" 30.07.09]

Κατέβασαν οκτώ Ε/Κ και τους εκτέλεσαν

Εξ επαφής με μια σφαίρα στο πίσω μέρος του κεφαλιού

ΤΟΥΣ ΕΔΕΣΑΝ τα χέρια. Τους έβαλαν να γονατίσουν. Και μετά με μια σφαίρα στο πίσω μέρος του κεφαλιού τους, τους εκτέλεσαν. Κανείς, δεν άκουσε το γδούπο της πτώσης στη ματωμένη γη. Μάζεψαν άρον-άρον τα άψυχα κορμιά τους, τα πέταξαν σε ένα πρόχειρο λάκκο και έριξαν χώμα για να σκεπάσουν το έγκλημα τους.

Πολλά χρόνια μετά το 1974, πριν από λίγες μέρες για την ακρίβεια, σε βάθος μόλις 30 εκατοστών βρέθηκαν στο κατεχόμενο χωριό Τζάος τα οστά των οκτώ Ελληνοκυπρίων αγνοουμένων που δολοφονήθηκαν. Τα οστά ταυτοποιήθηκαν με τη μέθοδο DNA. Αλλά, δεν είναι τα μόνα που πιστεύεται ότι βρίσκονται στην ευρύτερη περιοχή. Σ' εκείνους τους τόπους, οι αρμόδιοι εκτιμούν ότι θάφτηκαν περίπου 100 αγνοούμενοι.

Χώρισαν τους άνδρες από τα γυναικόπαιδα και μετά, επιβίβασαν τους πρώτους σε δύο λεωφορεία, με προορισμό το γκαράζ Παυλίδη στη Λευκωσία. Πιο πίσω, ακολουθούσε και ένα ιδιωτικό όχημα Ελληνοκυπρίου, με οδηγό Τουρκοκύπριο, στο οποίο επέβαιναν Ελληνοκύπριοι αγροφύλακες.

Ανάμεσα στους επιβαίνοντες στο ένα λεωφορείο ήταν και ο τότε 26χρονος Τόμης Όμπασης ο οποίος κατά τη διάρκεια της εισβολής βρισκόταν στον Κοντεμένο και βοηθούσε τους κατοίκους να απομακρυνθούν προτού εισέλθουν στο χωριό τα τουρκικά στρατεύματα.

Εκεί, πληροφορήθηκε ότι οι συγγενείς του βρίσκονταν στη Γύψου και κατευθύνθηκε προς τα εκεί, όπου και συνελήφθη. Όταν τα λεωφορεία έφτασαν στο Τζάος, η πομπή σταμάτησε και ο Τόμης είχε την ατυχία να επιλεγεί, ανάμεσα σε όλους τους υπόλοιπους για να αποβιβαστεί από το λεωφορείο και από τη ζωή. Στο ίδιο λεωφορείο βρισκόταν ο αδελφός και ο κουνιάδος του Τόμη, οι οποίοι δεν επιλέγηκαν...

Ο Τόμης, μαζί με άλλους εφτά οδηγήθηκαν στο σημείο της εκτέλεσης. Εκεί τους έδεσαν, όπως προκύπτει από τη στάση που είχαν όταν εντοπίστηκαν τα οστά τους, και στη συνέχεια τους πυροβόλησαν. Μάλλον εξ επαφής, όπως
υποδηλούν οι μικρές τρύπες στα κρανία.

Στο ρολόι του Τόμη εξακολουθεί να είναι γραμμένος ο αριθμός της ημερομηνίας: 3. Τρεις του Σεπτέμβρη. Ωστόσο, η εκτέλεση έγινε την 1η Σεπτεμβρίου. Η εξήγηση που δόθηκε είναι ότι το ρολόι εξακολουθούσε να λειτουργεί για αρκετές ώρες μετά την εκτέλεση και σταμάτησε να λειτουργεί στη 1.05 της 3ης Σεπτεμβρίου.

Παρθενογέννηση
και Κληρίδης

Του Κώστα Βενιζέλου

Η ΑΓΓΛΟΦΩΝΗ Turkish Daily News έγραψε πρόσφατα ότι η ελληνική πλευρά είχε παλαιότερα αποδεχθεί τον όρο της παρθενογένεσης. Ο Ταλάτ από την πλευρά του σημείωσε πως μετά το δημοψήφισμα η ε/κ πλευρά, δια του Τάσσου Παπαδόπουλου, έλεγε «πως δεν μπορούμε να απαλλαχθούμε από το σχέδιο Ανάν».

Είναι προφανές πως όσες τοποθετήσεις, δηλώσεις γίνονται από την ελληνική πλευρά, θεωρούνται λίγο-πολύ δεσμευτικές. Για τους Τούρκους αυτό δεν ισχύει ποτέ κι αυτό δεν επιβεβαιώνεται μόνο με την 8η Ιουλίου αλλά ενδεχομένως να φανεί και προσεχώς και για την οδό Λήδρας. Η ιστορία που ακολουθεί είναι αρκούντως διαφωτιστική για τη δική μας.ευελιξία.

Στις 6 Σεπτεμβρίου 2002 ο τότε Πρόεδρος, Γλαύκος Κληρίδης και ο Ραούφ Ντενκτάς κλήθηκαν σε συνάντηση στο Παρίσι από τον Κόφι Ανάν. Σε εκείνη τη συνάντηση συμφωνήθηκε ουσιαστικά η βρετανικής εμπνεύσεως παρθενογένεση. Στο γεύμα που έγινε χωρίς την παρουσία συμβούλων, συμφώνησαν όπως αποφευχθεί σε κείμενα του ΟΗΕ αναφορά στην Κυπριακή Δημοκρατία και στην «ΤΔΒΚ». Ουσιαστικά αποδέχθηκαν να μην επιμένουν πως το κράτος που θα προκύψει θα είναι μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας, όπως υποστήριζε η ελληνική πλευρά, ούτε των «δυο κρατών», όπως αξίωνε η τουρκική πλευρά. Θα προέκυπτε από το πουθενά και θα το συγκροτούσαν τα δυο συνιστώντα μέρη.

Επίσης, συμφώνησε ότι μπορεί να χρησιμοποιείται η φράση «νέα κατάσταση πραγμάτων» ("new state of affairs"), και ότι πουθενά στην συνολική διευθέτηση δεν θα αναφέρεται το όνομα «Κυπριακή Δημοκρατία». Μέχρι τότε δεν υπήρχε προηγούμενο εφαρμογής της ιδέας της «παρθενογένεσης», που την σκαρφίστηκε ο Λόρδος Χάνεϊ.

Με την επιστροφή στη Λευκωσία, ο Γλαύκος Κληρίδης ένοιωσε την ανάγκη να επανορθώσει στέλνοντας μια επιστολή-έγγραφο προς τον Γ.Γ. του ΟΗΕ, ημερομηνίας 21 Οκτωβρίου (δημοσιεύθηκε ολόκληρη για πρώτη φορά στο βιβλίο «Σχέδιο Ανάν το Μυστικό Παζάρι»). Στην επιστολή σημειώνεται πως η ελληνοκυπριακή πλευρά δεν θα αποδεχθεί «όποιο και να είναι το τίμημα, κανένα σχέδιο που μπορεί λογικά να ερμηνευθεί ως τέτοιο που να καταλήγει στον τερματισμό της ύπαρξης της Κυπριακής Δημοκρατίας».

Οι μεσολαβητές και οι διαπραγματευτές προχώρησαν χωρίς να λάβουν υπόψιν τις θέσεις Κληρίδη, με την κατάθεση του σχεδίου Αναν 1, 21 μέρες μετά την αποστολή της επιστολής. Για τους Οηέδες και τους Τούρκους, ίσχυσε αυτό που επαναλαμβάνει η πετυχημένη διαφήμιση. Εάν το είπε στο Παρίσι, «δεν φταίμε εμείς». Και κάτι ακόμη: Πώς μπορεί να θεωρείται νεκρό το σχέδιο Ανάν, τη στιγμή που είχαν επιδιωχθεί μετά τη συντριπτική απόρριψή του αλλαγές;

Προμελετημένη εθνοκάθαρση

Ο Έλληνας πολιτικός Στέλιος Παπαθεμελής καλεί τον Μπαν Κι - Μουν να παρέμβει για να εξετάσει τη συστηματική μετονομασία των τοπωνυμίων από τους Τούρκους που έχουν σαν στόχο να εξαλείψουν τον Ελληνισμό από την Κύπρο.

Επιστολή στο Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ Μπαν Κι-Μουν απέστειλε την Τρίτη, 18 Ιανουαρίου 2009, ο Πρόεδρος της Δημοκρατικής Αναγέννησης Στέλιος Παπαθεμελής. Στην επιστολή του ο Έλληνας πολιτικός καταγγέλλει την Τουρκία για επιχειρούμενη προσπάθεια εθνοκάθαρσης στην Κύπρο μέσω της συστηματικής μετονομασίας των τοπωνυμίων στις κατεχόμενες αλλά και στις ελεύθερες περιοχές. Καλεί παράλληλα τον Μπαν Κι-Μουν να ορίσει αμέσως ειδικό αντιπρόσωπο για να θέσει τέλος στο «νέο έγκλημα των Τούρκων».

Η επιστολή του κ. Παπαθεμελή διαβιβάστηκε στη Βουλή, προκειμένου να ενημερωθούν σχετικά οι βουλευτές-μέλη της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εξωτερικών.

Κατωτέρω δημοσιεύουμε αυτούσια την επιστολή Παπαθεμελή.

Η επιστολή

Τα παραδείγματα

Προς απόδειξη των όσων καταγγέλλει ο Πρόεδρος της Δημοκρατικής Αναγέννησης έθεσε στην επιστολή του προς το Γ.Γ. του ΟΗΕ τα εξής παραδείγματα:

1. Gasimagusa: Έτσι έχουν ονομάσει την Αμμόχωστο οι Τούρκοι στο Magusa, όπως έλεγαν την πόλη οι Τουρκοκύπριοι, οι οποίοι πρόσθεσαν το Gazi: Γαζής, κάνοντας την Αμμόχωστο πόλη των Γαζήδων, των μαχητών δηλαδή του ιερού πολέμου, των εκλεκτών του Αλλάχ, που εκκαθαρίζουν τις περιοχές για να επικρατήσει το Ισλάμ.
2. Eraenkon: Έτσι έχουν μετονομάσει οι Τούρκοι τον Άγιο Χαρίτωνα, φορτίζοντας το χωριό αυτό με το όνομα της παράνομης παραστρατιωτικής οργάνωσης, που οργάνωσε συνωμοσίες και διέπραξε επαχθή εγκλήματα στην Κύπρο, στην Τουρκία και αλλού.
3. Mehmetcik: Το όνομα του τουρκικού στρατού εισβολής, το οποίο έδωσαν οι Τούρκοι εισβολείς στη Γαλάτεια.
4. Karaoglanoglu: Το όνομα του Τούρκου στρατηγού της εισβολής που διεύθυνε το 5006 σώμα στρατού, έδωσαν οι Αττίλες στον Άγιο Γεώργιο.

Μην κλείνετε τα μάτια

Τα πιο πάνω παραδείγματα, με δεδομένη μάλιστα τη συνεχιζόμενη εγκληματική αυθαιρεσία των τουρκικών στρατευμάτων κατοχής καταδεικνύουν, όπως υποδεικνύει ο Στέλιος Παπαθεμελής στον κ. Μπαν Κι-Μουν, την ανάγκη της άμεσης παρέμβασης του Διεθνούς Οργανισμού. Παράλληλα ο κ. Παπαθεμελής δεν δίστασε να επικρίνει την προκλητική ανοχή που επιδεικνύει ο ΟΗΕ στο συνεχιζόμενο έγκλημα που γίνεται σε βάρος της Κύπρου από την Τουρκία.

Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά στην επιστολή του: «Κάποια στιγμή η Διεθνής Κοινότητα, όπως αυτή εκφράζεται μέσα από τον ΟΗΕ, πρέπει να αποδείξει πως δεν μπορεί να κρατά ίσες αποστάσεις μεταξύ αυτών που μάχονται για την εφαρμογή του διεθνούς δικαίου και αυτών που έχουν κατ’ επανάληψη παραβιάσει τις αποφάσεις του Διεθνούς Οργανισμού. Δεν μπορεί η Διεθνής Κοινότητα να υπερασπίζεται σε κάθε της έκθεση για τα ανθρώπινα δικαιώματα, το δικαίωμα της πιο ασήμαντης μειοψηφίας για αυτοπροσδιορισμό και αυτοδιάθεση και να παραβλέπει τόσο προκλητικές παραβιάσεις των βασικών αρχών σεβασμού των δικαιωμάτων για τον πολιτισμό και την κληρονομιά των λαών, όπως αυτές προστατεύονται από τον καταστατικό χάρτη του ΟΗΕ».

Στην κατακλείδα της επιστολής του, ο κ. Παπαθεμελής καλεί το Γ.Γ. του ΟΗΕ να ορίσει αμέσως ειδικό αντιπρόσωπο για να εξετάσει το συγκεκριμένο νέο έγκλημα των Τούρκων στα κατεχόμενα, και με βάση την έκθεσή του, να πράξει τα δέοντα.