ΣΑΤΙΡΑ [2] [3] [4]  ΑΝΑΛΥΣΙΣ [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8] [9] [10] ΑΠΟΨΕΙΣ [2] [3] [4] [5]  ΘΕΜΑΤΑ [2] [3] [4] [5] [6] [7]

ΝΕΑ ΚΥΠΡΟΥ [2] [3]  ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΟΣ 1 [2] [3]  ΔΙΕΘΝΗ [2] [3]  ΠΑΡΟΙΚΙΑΚΑ [2] [3] [4] [5]  ΔΙΑΣΠΟΡΑ  [2] [3] [4]  ΦΟΙΤΗΤΙΚΑ

TA NEA-HOME

ENGLISH SECTION

GR.MYTHOLOGY

NEA FORUM

AΡXEIO-ARCHIVE

Η Κύπρος εάλω στην ΕΕ

Δραματικές επιπτώσεις για το διεθνές κύρος της Κυπριακής Δημοκρατίας θα έχει η προχθεσινή ομόφωνη απόφαση των υπουργών Εξωτερικών της ΕΕ αναφορικά με τη σύνοδο κορυφής των «27» που αρχίζει σήμερα στη βελγική πρωτεύουσα. Οι Ευρωπαίοι δεν επέβαλαν απολύτως καμία κύρωση στην Τουρκία για την άρνησή της να εφαρμόσει το Πρωτόκολλο της Αγκυρας που έχει υπογράψει με την ΕΕ και το οποίο της επιβάλλει να ανοίξει τα λιμάνια και τα αεροδρόμιά της και στα πλοία και αεροπλάνα υπό κυπριακή σημαία. Πέρασε έτσι άπρακτη και η... τρίτη (!) προθεσμία που είχε δώσει η ΕΕ στην Αγκυρα για να συμμορφωθεί με τις ευρωπαϊκές απαιτήσεις στο θέμα αυτό - οκτάμηνη η πρώτη, δεκαεξάμηνη η δεύτερη, τρίχρονη η τρίτη. Σαν να μην έφτανε η μη επιβολή κυρώσεων, οι υπουργοί Εξωτερικών της ΕΕ τώρα πλέον δεν εισηγούνται καν να μπει κάποια προθεσμία συμμόρφωσης της τουρκικής κυβέρνησης.

Οι Ευρωπαίοι αφήνουν έτσι αχαλίνωτη την Αγκυρα να αισθάνεται - και δικαίως - ότι δεν υπάρχει πια καμιά δέσμευση για την Τουρκία εκ μέρους της ΕΕ που να αφορά υποχρεώσεις της Αγκυρας έναντι της Κύπρου! Εξέφρασαν υποκριτικά μόνο μια «βαθιά λύπη» για το ότι η Τουρκία δεν συμμορφώθηκε και μετά από αυτό αποφάσισαν να μην της ξαναβάλουν προθεσμία και τη στενοχωρήσουν και επιπροσθέτως να ανοίξουν πριν από το τέλος του χρόνου, δηλαδή στο επόμενο εικοσαήμερο ένα ακόμη διαπραγματευτικό κεφάλαιο, αυτό για το περιβάλλον που είναι και επίκαιρο!

«Η κυπριακή κυβέρνηση απαίτησε τώρα ένα ισχυρό πολιτικό σήμα της ΕΕ προς την Αγκυρα επειδή δεν έχει κάνει τίποτα... αλλά μόνο μερικά μικρά κράτη - μέλη συμπαραστάθηκαν στην Κύπρο» γράφει χαρακτηριστικά η γερμανική «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε».

Αυτή η στάση των κυβερνήσεων της ΕΕ θρυμματίζει βεβαίως για πολλοστή φορά τον μύθο της, ανύπαρκτης στην πράξη, «κοινοτικής αλληλεγγύης». Ηταν όμως απολύτως αναμενόμενη από τη στιγμή που η μεν κυβέρνηση Παπανδρέου έχει διακηρύξει ως «στρατηγική επιλογή» της την πλήρη ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ, απορρίπτοντας ρητά κάθε «ειδική σχέση» ΕΕ - Τουρκίας όπως προτείνουν οι Γερμανοί και οι Γάλλοι, η δε κυβέρνηση Χριστόφια έχει καταστήσει σαφές ότι επιδιώκει την πάση θυσία συνέχιση των ευρωτουρκικών διαπραγματεύσεων επειδή νομίζει ότι αυτές θα οδηγήσουν σταδιακά την Αγκυρα σε πιο διαλλακτικές θέσεις στο Κυπριακό.

Η σκέψη των Ευρωπαίων είναι απλή: «αφού ούτε η Κύπρος και η Ελλάδα δεν ζητούν «πάγωμα» ή «μπλοκάρισμα» των ευρωτουρκικών διαπραγματεύσεων τι νόημα έχει να ασχολούμαστε εμείς με το αν η Τουρκία αναγνωρίζει ή όχι την Κυπριακή Δημοκρατία; Θα παραστήσουμε τους πιο φιλοκύπριους από τους... ίδιους τους Κύπριους και τους Ελληνες;».

Υπο το πρίσμα αυτό οι μεγάλες χώρες της ΕΕ θα αντιμετωπίζουν από εδώ και στο εξής την τουρκική ένταξη αποκλειστικά και μόνο από τη σκοπιά των ιδιαίτερων συμφερόντων τους χωρίς να τους υποχρεώνει η στάση της Λευκωσίας και της Αθήνας να συνυπολογίσουν και τα κυπριακά ή ελληνικά συμφέροντα.

Το μείζον πρόβλημα δεν είναι η στάση των εταίρων της ΕΕ. Το κρίσιμο ζήτημα είναι ότι η Κύπρος και η Ελλάδα δεν άσκησαν βέτο κατά της συνέχισης των διαπραγματεύσεων ΕΕ - Τουρκίας, απαιτώντας να μπλοκαριστούν μέχρις ότου η Αγκυρα αλλάξει θέση και επικυρώσει το περιβόητο ομώνυμό της πρωτόκολλο. Ολα τα υπόλοιπα είναι λεπτομέρειες.

Για να καλύψει την άτακτη υποχώρηση ο Κύπριος υπουργός Εξωτερικών δήλωσε προφορικά ότι αργότερα η Λευκωσία θα καθορίσει «συγκεκριμένους όρους και προϋποθέσεις» για να ανοίξουν ορισμένα διαπραγματευτικά κεφάλαια. Μα από τη στιγμή που δεν έβαλε όρους και βέτο τώρα, την κρίσιμη ώρα, νομίζει ο Μάρκος Κυπριανού ότι υπάρχει έστω και μια ευρωπαϊκή χώρα που να έδωσε βάρος στην απειλή του ότι θα βάλει βέτο αργότερα; Απολύτως καμία δεν το πήρε στα σοβαρά. Ο κύβος ερρίφθη.

ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: Κράτος μειωμένων δικαιωμάτων

Η Κυπριακή Δημοκρατία δεν είναι ισότιμη με τα υπόλοιπα 26 κράτη - μέλη της ΕΕ. Μπορεί κανείς να καταπατά τα θεμελιωδέστερα των δικαιωμάτων της χωρίς να υφίσταται την παραμικρή κύρωση από τους υπολοίπους εταίρους και χωρίς επιπλέον να αντιδρά ούτε η ίδια, χρησιμοποιώντας έστω το βέτο που της έχει χορηγήσει η ΕΕ! Αυτή δυστυχώς είναι η εικόνα της Κύπρου που ήδη υφίσταται αλλά σίγουρα θα παγιωθεί μετά τη στάση της κυπριακής κυβέρνησης προχθές στις Βρυξέλλες. Είναι πραγματικά κρίμα η Λευκωσία να συμπεριφέρεται στους κόλπους της ΕΕ ως κράτος μειωμένων δικαιωμάτων.

10/12/09

Η Κύπρος χάνει το ραντεβού
με Γαλλία;

ΓΑΛΛΙΚΗ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ ME ΤΟΥΣ ΦΟΒΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΦΙΑ-ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

ΘΑ πάει άραγε στην Κύπρο, στις 7 Νοεμβρίου, ο Νικολά Σαρκοζί όπως είχε ο ίδιος προσωπικά διαβεβαιώσει τον πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Δημήτρη Χριστόφια κατά τη διάρκεια ολιγόλεπτης άτυπης συνάντησής τους στη Νέα Υόρκη στις 23 Σεπτεμβρίου; Η πραγματοποίηση μιας τέτοιας συνάντησης θα αποτελούσε εξαιρετικά πολύτιμη βοήθεια για την ανύψωση του διεθνούς κύρους της σκληρά δοκιμαζόμενης Κυπριακής Δημοκρατίας. Θα ήταν η πρώτη επίσκεψη στο νησί ενός προέδρου της Γαλλίας και γενικότερα του ανώτατου ηγέτη μιας τόσο μεγάλης χώρας, ηγεμονικής στην ΕΕ.

Η επίσκεψη του Δ. Χριστόφια στο Παρίσι στις αρχές Σεπτεμβρίου και οι εκεί συνομιλίες του με τον Νικολά Σαρκοζί είχαν διεξαχθεί σε άριστο κλίμα και η κυπριακή κυβέρνηση έχει επενδύσει στα πολιτικά οφέλη που θα είχε για τη Λευκωσία η πραγματοποίηση αυτής της επίσκεψης.

Αφορμή για την επίσκεψη Σαρκοζί αλλά και ουσιαστικός παράγοντας αυτής της γαλλικής υποστήριξης στην Κύπρο είναι το γεγονός ότι στις 7 Νοεμβρίου θα γίνουν τα εγκαίνια των νέων εγκαταστάσεων του αεροδρομίου της Λάρνακας, κατασκευαστής των οποίων είναι η τεχνική εταιρεία του Μαρτίν Μπουίγκ, του μεγαλύτερου εργολήπτη της Γαλλίας και ιδιοκτήτη του μεγαλύτερου γαλλικού τηλεοπτικού δικτύου TF1. Ο Μπουίγκ συνδέεται με στενή πολιτική φιλία με τον Σαρκοζί, τον οποίο μάλιστα είχε παντρέψει με την πρώην σύζυγό του, Σεσιλιά. Εκτός από το αεροδρόμιο της Λάρνακας, ο Μπουίγκ είχε πάρει και το αεροδρόμιο της Πάφου, που εγκαινιάστηκε πέρυσι, σε συνεργασία με τον κορυφαίο οικονομικό παράγοντα της Κύπρου Νίκο Σιακόλα.

Σε πολιτικό επίπεδο, η επίσκεψη Σαρκοζί στην Κύπρο εντάσσεται στην προσπάθεια του Γάλλου προέδρου να βρει συμμάχους εν όψει της συνόδου κορυφής της ΕΕ στις 10 και 11 Δεκεμβρίου, η οποία θα αξιολογήσει την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας. Ο Νικολά Σαρκοζί τάσσεται αναφανδόν εναντίον της ένταξης της Αγκυρας στην ΕΕ. Θέση του είναι ότι έπειτα από τέσσερα χρόνια άκαρπων συνομιλιών έχει γίνει φανερό πως η Τουρκία δεν είναι χώρα κατάλληλη προς ένταξη, άρα πρέπει να διακοπούν οριστικά οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις και να αρχίσουν άλλες, με αντικείμενο την εγκαθίδρυση μιας «προνομιακής σχέσης» ΕΕ - Τουρκίας.

ΗΓερμανίδα Καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ και το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα (CDU), προεξάρχουσας μάλιστα της βαυαρικής συνιστώσας του (CSU), συμμερίζονται τις απόψεις του Σαρκοζί. Οι ανάγκες συγκρότησης όμως κυβερνητικού συνασπισμού με τους Ελεύθερους Δημοκράτες (FDP) που έχουν πιο ανεκτική στάση απέναντι στην Τουρκία, δεν επιτρέπει στο Βερολίνο να συμπαραταχθεί πλήρως με το Παρίσι στο θέμα αυτό.

Ο Σαρκοζί αντιμετωπίζει έτσι τον κίνδυνο να απομονωθεί στη Σύνοδο Κορυφής του Δεκεμβρίου, καθώς η Αγγλία, η σουηδική προεδρία, οι ΗΠΑ και οι ευρωπαϊκές χώρες που επηρεάζουν προωθούν τη γραμμή να μην επιβληθεί καμία κύρωση στην Τουρκία.

Στο πλαίσιο αυτό ο Γάλλος πρόεδρος αναζητά τη συμμαχία με την Κύπρο και την Ελλάδα. Είναι πρόθυμος να δώσει τεράστια σημασία στην άρνηση της Αγκυρας να εφαρμόσει τη νομοθεσία της ΕΕ που επιβάλλει στην Τουρκία να ανοίξει τα λιμάνια και τα αεροδρόμιά της στα πλοία και τα αεροπλάνα υπό κυπριακή σημαία. Να χρησιμοποιήσει δηλαδή τη στάση της Αγκυρας απέναντι στην Κυπριακή Δημοκρατία για να σταματήσει τις ενταξιακές συνομιλίες ΕΕ - Τουρκίας. Σε αντάλλαγμα ζητά φυσικά την πολιτική συνεργασία της Λευκωσίας και της Αθήνας στο πλαίσιο της ΕΕ για την υιοθέτηση σκληρής γραμμής απέναντι στην Αγκυρα.

Αυτός είναι ο λόγος που το Παρίσι παρακολουθεί με ιδιαίτερο ενδιαφέρον την επίσκεψη Παπανδρέου στην Κύπρο. Θέλει να διαπιστώσει αν η Αθήνα και η Λευκωσία είναι διατεθειμένες να απαιτήσουν το πάγωμα των ευρωτουρκικών διαπραγματεύσεων τον Δεκέμβριο ή αν θα αφήσουν να περάσει χωρίς συνέπειες η προκλητική στάση της Τουρκίας απέναντι στην Κυπριακή Δημοκρατία.

ΓΑΛΛΙΚΗ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ

Το Παρίσι γνωρίζει ότι ο φόβος απέναντι στην Αγκυρα έχει οδηγήσει όλες τις κυβερνήσεις της Ελλάδας και της Κύπρου να τάσσονται υπέρ της ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ, στο πλαίσιο της πολιτικής αυταπάτης ότι έτσι θα προφυλαχτούν από την τουρκική επιθετικότητα. Χριστόφιας και Παπανδρέου διακήρυξαν πάλι αυτή τη γραμμή. Αυτό που προσπαθεί τώρα να αποκωδικοποιήσει η γαλλική διπλωματία είναι η πραγματική αξία της δήλωσης Χριστόφια απέναντι στην Τουρκία εν όψει Δεκέμβρη «έχουμε μπροστά μας όλες τις επιλογές» και «δεν είμαστε μαζοχιστές». Αν τελικά ο Σαρκοζί εκτιμήσει ότι δεν συνιστούν πραγματική πιθανότητα βέτο, τότε ίσως ματαιώσει την επίσκεψή του στην Κύπρο. Αυτό θα συνιστούσε ήττα για Αθήνα και Λευκωσία.

20/10/2009

Μη γίνει η Κύπρος νέα... Αρμενία!

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Ρίγη πολιτικής φρίκης προκαλεί ο τρόπος με τον οποίον σύρθηκαν οι Αρμένιοι το βράδυ του Σαββάτου στη Ζυρίχη από τους Αμερικανούς να υπογράψουν συμφωνία αποκατάστασης των διπλωματικών σχέσεων της χώρας τους με την Τουρκία, απεμπολώντας άνευ ανταλλάγματος την εθνική υπόθεσή τους - την απλή αναγνώριση της γενοκτονίας που διέπραξε σε βάρος του αρμενικού έθνους η Οθωμανική Τουρκία το 1915.

Εχοντας υποχωρήσει κατά κράτος στο πολιτικό επίπεδο εκ των προτέρων η αρμενική κυβέρνηση, διεσύρθη πλήρως στα μάτια των ομοεθνών της και του κόσμου ολόκληρου, καθώς οι Αμερικανοί δεν επέτρεψαν στον Αρμένιο υπουργό Εξωτερικών Εντουάρ Ναλμπαντιάν ούτε καν να κάνει μια μονομερή δήλωση που να αναφέρει τη γενοκτονία έστω και μόνο φραστικά, «για την τιμή των όπλων»!

Χαρακτηριστική ήταν η σκηνή κατά την οποία η υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Χίλαρι Κλίντον, η οποία για την υπογραφή της συμφωνίας μετέβη από την Ουάσιγκτον στη Ζυρίχη, κάλεσε στο ξενοδοχείο της τον Αρμένιο υπουργό Εξωτερικών (ο οποίος την τελευταία στιγμή απαιτούσε να κάνει δήλωση ο ίδιος για τη γενοκτονία, πράγμα που οδήγησε σε τρίωρη καθυστέρηση της υπογραφής της συμφωνίας) και στη συνέχεια τον... έβαλε μέσα στη λιμουζίνα της και τον πήγε συνοδεία στην αίθουσα υπογραφής της συμφωνίας για να μη φύγει στον δρόμο!

Στους παλαιότερους Ελληνες και Κύπριους οι σκηνές αυτές ξύπνησαν επώδυνες μνήμες με τις ανατριχιαστικές αναλογίες που έχουν με τον τρόπο που στην ίδια πόλη, πριν από μισόν αιώνα ακριβώς, ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος υποχρεωνόταν από τους Αμερικανούς, τους Αγγλους και τον Κωνσταντίνο Καραμανλή να υπογράψει την «προδοτική συνθήκη της Ζυρίχης», όπως έμεινε στην πολιτική ιστορία του τόπου, η οποία αποτέλεσε την αιτία όλων των δεινών της Κύπρου και διευκόλυνε την τουρκική εισβολή στη Μεγαλόνησο.

Η ταπείνωση των Αρμενίων δεν τελείωσε εδώ. Δεν φτάνει που ο Αρμένιος πρόεδρος Σερζ Σαρκισιάν κατηγορείται πλέον ανοικτά ως «προδότης» από την απανταχού της Γης πανίσχυρη αρμενική διασπορά και δεκάδες χιλιάδες λαού συμμετέχουν σε γιγαντιαίες διαδηλώσεις εναντίον του μέσα στην Αρμενία με συνθήματα ανάλογου περιεχομένου.
Η Αγκυρα τον εξευτέλισε τελείως.

Σαββατόβραδο υπέγραψε, Κυριακή βγήκε ο Ερντογάν και δήλωσε ότι... δεν προτίθεται να ανοίξει τα σύνορα Τουρκίας - Αρμενίας, αν η τελευταία δεν αποχωρήσει από το Ναγκόρνο Καραμπάχ - μια περιοχή του Αζερμπαϊτζάν επί σοβιετικής εποχής που κατοικείται αποκλειστικά από Αρμένιους και την οποία αρμενικές δυνάμεις έχουν καταλάβει στρατιωτικά και κατέχουν εδώ και δεκαπέντε χρόνια.

«Η Τουρκία δεν μπορεί να προχωρήσει σε θετικό βήμα προς την Αρμενία παρά μόνο αν αυτή αποχωρήσει από τα αζερινά εδάφη!», διακήρυξε ο Ερντογάν, προσθέτοντας ότι η κυβέρνηση θα στείλει μεν τα πρωτόκολλα στη Βουλή προς επικύρωση, αλλά η Βουλή (όπου το κόμμα του Ερντογάν έχει απόλυτη πλειοψηφία) δεν πρόκειται να επικυρώσει τη συμφωνία, αν προηγουμένως η Αρμενία δεν εγκαταλείψει το Ναγκόρνο Καραμπάχ και τους εκεί Αρμένιους!

Δεν μισούν φυσικά τους Αρμένιους οι Αμερικανοί. Τα συμφέροντα των ΗΠΑ φροντίζουν και γι αυτό εκβίασαν τους Αρμένιους. «Για τις ΗΠΑ, μια συμφιλίωση Τουρκίας - Αρμενίας θα άλλαζε τη στρατηγική ισορροπία στη ΝΑ Ευρώπη.

Θα μπορούσε να ανοίξει νέους δρόμους για τους αγωγούς πετρελαίου και φυσικού αερίου προς τη Δύση, καθώς επίσης και να παράσχει εναλλακτική οδό ανεφοδιασμού για τα αμερικανικά στρατεύματα στο Αφγανιστάν», υπογραμμίζουν σχετικά οι «Τάιμς της Νέας Υόρκης».

Διδάγματα και για το Κυπριακό

Χρειάζεται προσοχή να μην πάθουν οι Ελληνες και οι Κύπριοι τα ίδια με τους Αρμένιους, αν οι συνομιλίες Χριστόφια - Ταλάτ καταλήξουν σε κάποια συμφωνία για το Κυπριακό, κατεύθυνση προς την οποία ασκούν παρασκηνιακά εντονότατες πιέσεις οι Αγγλοι, οι Αμερικανοί και κύκλοι της ΕΕ. Ο Ομπάμα προεκλογικά είχε υποσχεθεί ότι θα αναγνώριζαν οι ΗΠΑ τη γενοκτονία των Αρμενίων, αλλά τώρα έκανε το εντελώς αντίθετο, καθώς έχει αναβαθμίσει θεαματικά την Τουρκία στον γεωστρατηγικό σχεδιασμό των ΗΠΑ στην περιοχή. Αθήνα και Λευκωσία οφείλουν λοιπόν να έχουν υπόψη τους ότι για τον ίδιο λόγο η Ουάσιγκτον θα σταθεί αποφασιστικά στο πλευρό της Αγκυρας τόσο στο Κυπριακό όσο και στα Ελληνοτουρκικά. Βάσει αυτού να διαλέξουν τους συμμάχους τους.

13/10/2009

Η ΔΙΖΩΝΙΚΗ ΔΙΚΟΙΝΟΤΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ

Λουκή Γ. Λουκαΐδη, Δικηγόρου,
τ. δικαστή του ΕΔΑΔ

Πριν μπω στο θέμα της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας πιστεύω ότι πρέπει να πω λίγα λόγια για την έννοια του ομοσπονδιακού κράτους. Ομοσπονδιακό κράτος είναι το κράτος που σε αντίθεση με το ενιαίο αποτελείται από περιοχές που έχουν καθορισμένη αυτονομία την οποία εφαρμόζει η κάθε μια με δικά της  όργανα (εκτελεστικά, νομοθετικά και δικαστικά) ενώ παράλληλα υπάρχει μια κεντρική κυβέρνηση (ομοσπονδιακή) η οποία έχει αρμοδιότητες που ασκούνται απ’ ευθείας σε ολόκληρο το ομοσπονδιακό κράτος, δηλαδή σε όλες τις περιοχές, με άλλα δικά της (ομοσπονδιακά) όργανα (εκτελεστικά κλπ). Συνεπώς ο λαός των σχετικά αυτόνομων περιοχών υπάγεται απ’ ευθείας σε δυο εξουσίες εκείνη της κεντρικής κυβέρνησης και εκείνη της περιοχής όπου κατοικεί. Οι εξουσίες αυτές κατά κανόνα δεν συγκρούονται. Τα περισσότερα κράτη είναι ενιαία π.χ. Γαλλία, Σουηδία, Ελλάς κ.α. Παραδείγματα ομοσπονδιακών κρατών είναι οι Η.Π.Α., Καναδάς, Αυστραλία, Ελβετία.

Ο κλασσικός τρόπος δημιουργίας του ομοσπονδιακού κράτους είναι δια της συνένωσης δυο ή περισσότερων κρατών υπό μια κοινή εξουσία ανεξάρτητη των εξουσιών κάθε κράτους τα οποία το απαρτίζουν (πχ ΗΠΑ, Ελβετία). Υπάρχει όμως και η περίπτωση δημιουργίας ομοσπονδιακού κράτους δια της αποσύνθεσης ήδη υφισταμένου ενιαίου κράτους (π.χ. Ρωσσία, Βραζιλία). Το ομοσπονδιακό κράτος είναι πολύπλοκο και πολυδάπανο λόγω των πολλών κρατικών οργάνων και διαδικασιών που απαιτούνται για την λειτουργία του. Βασικές προϋποθέσεις σε κάθε ομοσπονδιακό κράτος είναι η ενότητα του μέσoν του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε ολόκληρη την επικράτεια του(δικαίωμα εγκατάστασης ιδιοκτησίας, πολιτικά δικαιώματα κλπ), του κοινού νομίσματος, των κοινών βασικών αρχών δικαίου και της απαγόρευση φυλετικών διακρίσεων. Στα ομοσπονδιακά κράτη δεν νοείται να διαχωρίζονται οι περιοχές που συνθέτουν το κράτος ή τα ανθρώπινα δικαιώματα με βάση φυλετικά κριτήρια ή, στην περίπτωση των ατομικών δικαιωμάτων, ανάλογα με την περιοχή που τυγχάνει να εισέρχεται ένας υπήκοος του κράτους

Ο διαχωρισμός ενός ομοσπονδιακού κράτους σε περιφέρειες βασιζόμενες σε φυλετικά κριτήρια συνεπάγεται

α) την παραβίαση της απαγόρευσης φυλετικών διακρίσεων σύμφωνα με τους κανόνες του αναγκαστικού διεθνούς δικαίου που επιφέρει σύμφωνα με τη συνθήκη της Βιέννης 1980 ακυρότητα οποιασδήποτε διεθνούς συμφωνίας που προβλέπει τέτοια παραβίαση και

β) τη δημιουργία πόλωσης μεταξύ των περιφερειών που απαρτίζουν το κράτος και τη δημιουργία κινδύνου αντιπαλότητας και προώθησης θεμάτων σε κάθε περιφέρεια πάνω σε εθνικιστικά κριτήρια μάλλον παρά κριτήρια που εξυπηρετούν το κράτος σαν σύνολο με αποτέλεσμα να δημιουργούνται διαχωριστικές παρά ενοποιητικές τάσεις, οι οποίες να διασπούν και ακόμη να ανεξαρτητοποιούν τις περιφέρειες. Αυτά τα αρνητικά στοιχεία εντείνονται αν οι περιφέρειες είναι δυο όπως συνέβη με τη Τσεχοσλοβακία, η οποία τελικά χωρίστηκε σε δυο ανεξάρτητα κράτη έστω και αν δεν υπήρχαν τα επιπρόσθετα προβλήματα αναγκαστικού φυλετικού διαχωρισμού και αποκλεισμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε οποιαδήποτε περιοχή.

Εξάλλου η σύνθεση ενός ομόσπονδου κράτους με δυο μόνο ισότιμες περιοχές αποτελεί από μόνο του πρόβλημα λόγω της δυνατότητας κάθε περιφέρειας, ανεξάρτητα  αν ο πληθυσμός της αποτελεί μειοψηφία στο σύνολο του κράτος, να μπλοκάρει από μόνη της τις αποφάσεις της κεντρικής ομοσπονδιακής κυβέρνησης.

Στην Κύπρο το προτεινόμενο ομοσπονδιακό κράτος θα απαρτίζεται (όπως ο όρος διζωνική εξυπακούει) από δυο μόνο περιφέρειες και θα κυβερνώνται από τις δυο κοινότητες Ε/κ και Τ/κ αντιστοίχως. Τέτοιο πολιτειακό κατασκεύασμα δεν υπήρξε ούτε αναμένεται να υπάρξει άλλο ποτέ σε όλο τον κόσμο. Για να επιτευχθεί δε αυτό απαιτείται

α) δημιουργία περιοχών βάσει κοινοτικών διακρίσεων και

β) αποκλεισμός των  πολιτικών δικαιωμάτων κάθε κοινότητας στην περιοχή που θα διοικείται από την άλλη κοινότητα. Βέβαια οι Τούρκοι ζητούν επιπρόσθετα να αποκλεισθούν τα δικαιώματα εγκατάστασης, και περιουσίας σε κάθε περιοχή σε σχέση με την κοινότητα της άλλης περιοχής. Και τούτο διότι για την εξασφάλιση της δικοινοτικής μορφής της λύσης που θα συνεπάγεται διοίκηση της μιας από τις δυο περιοχές από τους Τ/Κ επιδιώκεται η πλειοψηφία των κατοίκων και της ακίνητης ιδιοκτησίας να είναι Τ/Κ πάνω σε μόνιμη βάση. Ουσιαστικά οι Τούρκοι επιδιώκουν ένα εθνικό ξεκαθάρισμα στην περιοχή που θα διοικούν για να διαιωνίσουν την τουρκοποίηση της περιοχής αυτής ως πρόδρομο ανεξαρτητοποίησής τους ως κρατικής οντότητας για να μην πω και τουρκοποίηση της υπόλοιπης Κύπρου. Αυτό επιδιώκουν με μια δικοινοτική διζωνική ομοσπονδία στο στάδιο αυτό. 

Με τα δεδομένα λοιπόν της Κύπρου η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία θα πάσχει από τα εξής σοβαρά προβλήματα:

θα διαχωρίζεται το κράτος σε δυο περιοχές Ε/Κ και Τ/Κ που η κοινοτική διακυβέρνησή τους θα καταστήσει την Τ/Κ περιφέρεια ουσιαστικά ανεξέλεγκτη. Και τούτο λόγω

α) της διαχρονικής πολιτικής της Τουρκίας για ανεξαρτησία της Τ/Κ περιοχής,

β) της άρνησης της Τ/Κ πλευράς να υπαχθεί σε μια κεντρική κυβέρνηση με ευρείες εξουσίες σε ολόκληρο το ομοσπονδιακό κράτος και γ) την απαίτηση της Τουρκικής πλευράς για λήψη των αποφάσεων της κεντρικής κυβέρνησης σε σχέση με όλα τα θέματα με τη σύμφωνη  γνώμη της Τ/Κ περιφέρειας.

Συνέπεια αυτή της κατάστασης είναι ότι

α) οι έποικοι θα πολλαπλασιάζονται και νόμιμα και απεριόριστα λόγω του ελέγχου των βορείων συνόρων της Κύπρου από μία ανεξέλεγκτη Τ/Κ διοίκηση υποταγμένη στην Τουρκία,

β) οι Ε/Κ θα στερούνται βασικών δικαιωμάτων στην Τ/Κ περιφέρεια και γ) θα καταλήξουμε σε νομιμοποίηση ουσιαστικής διχοτόμησης που θα οδηγήσει τελικά σε ένα ανεξάρτητο Τ/Κ κράτος που πολύ ευκολότερα παρά τώρα θα τύχει διεθνούς αναγνώρισης.

Το σχέδιο Ανάν που διευκόλυνε τα Τουρκικά σχέδια και διέλυε την Κυπριακή Δημοκρατία συντάχθηκε από την ομάδα των συνεργατών του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών. Στην ομάδα αυτή πρωταρχικό ρόλο διαδραμάτισε ως νομικός σύμβουλος για το σχέδιο ο Ελβετός Didier Pfirter. Σε ένα άρθρο που δημοσίευσε το 2007 προ τιμή του φίλου του επίσης Ελβετού Προέδρου, τότε, του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Κου Wildhaber παραδόξως, καταδικάζει το γεωγραφικό διαχωρισμό ξεχωριστών εθνικών ομάδων λέγοντας  τα εξής:

«Από πλευράς ανθρωπίνων δικαιωμάτων ο γεωγραφικός διαχωρισμός δυο ξεχωριστών εθνικών ομάδων είναι εξαιρετικά προβληματικό εγχείρημα που δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί χωρίς επέμβαση με πολύ οδυνηρούς και δραστικούς τρόπους με τις ζωές και τα ανθρώπινα δικαιώματα του επηρεαζόμενου λαού. Οποτεδήποτε αυτό συνέβηκε οι ζωές των θυμάτων κατεστράφησαν σε ουσιαστικό βαθμό και μόνο τα παιδιά τους ή άλλοι απόγονοι τους μπόρεσαν λίγο πολύ να αναπτύξουν ρίζες κάπου αλλού. Κάτω από ομαλές συνθήκες φαίνεται κυριολεκτικά αδύνατο να βρεθεί ένα νόμιμο δημόσιο συμφέρον που θα ήταν αρκετά ισχυρό για να δικαιολογήσει μια τέτοια δραστική επέμβαση στα ανθρώπινα δικαιώματα.»

Βεβαια στη συνέχεια ο κ. Pfirter προσπαθεί να δικαιολογήσει το ρόλο του στο σχέδιο Ανάν που κατέληξε στην υιοθέτηση ενός τέτοιου γεωγραφικού φυλετικού διαχωρισμού και παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων λέγοντας ότι βρήκε την κατάσταση στην Κύπρο με προϋπάρχοντα γεωγραφικό διαχωρισμό των δυο κοινοτήτων που ήταν αποτέλεσμα βίας και παραβίαζε ήδη τα ανθρώπινα δικαιώματα και το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο και γι’ αυτό προσπάθησε όσο ήταν δυνατό να συμβιβάσει μέσα στο σχέδιο τα ασυμβίβαστα.

Υπενθυμίζω πάλιν εδώ την κατάρρευση της διζωνικής ομοσπονδίας της Τσεχοσλοβακίας που ήταν διαμελισμένη σε δυο περιφέρειες που κατοικούντο από Τσέχους και Σλοβάκους αντιστοίχως. Η κατάρρευση επήλθε μόλις έφυγε το κομμουνιστικό σύστημα που επιβαλλόταν από τη Σοβιετική Ένωση δια της βίας και επενεργούσε σαν ενοποιητικό στοιχείο. Σημειώνω εδώ ότι μετά την απελευθέρωση της από το κομμουνιστικό καθεστώς και παρόλο που τα ανθρώπινα δικαιώματα όπως της ελεύθερης εγκατάστασης,  ιδιοκτησίας και πολιτικών δικαιωμάτων ήταν κατοχυρωμένα βάσει τη Ευρωπαϊκής σύμβασης ανθρωπίνων δικαιωμάτων την οποία η Τσεχοσλοβακία επικύρωσε, η κατάρρευση του ομόσπονδου κράτους δεν αποφεύχθηκε. Και τούτο οφειλόταν απλώς στη διπεριφερειακή φύση του κράτους και στο γεωγραφικό de facto διαχωρισμό των δυο εθνικών ομάδων. De facto γεωγραφικός διαχωρισμός εθνικών ομάδων υπάρχει και στο Βέλγιο που γιαυτό και μόνο τον λόγο κινδυνεύει να διαλυθεί. Η χώρα αυτή είναι μεν ομόσπονδο κράτος άλλα παρά την εκ των πραγμάτων διαίρεση σε περιφέρειες που κατοικούνται από διαφορετικές εθνικές κοινότητες το Σύνταγμα διασφαλίζει τα ανθρώπινα δικαιώματα χωρίς φυλετικές διακρίσεις όπως ορισμένοι στην Κύπρο  εκ του πονηρού διατείνονται. Στο Βέλγιο υπάρχει ελευθερία εγκατάστασης και ιδιοκτησίας όλων των Βέλγων σε ολόκληρη την επικράτεια της χώρας.

Χρήσιμη είναι και η αναφορά στη  Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Το πρόβλημα είναι γνωστό. Υποτίθεται ότι δόθηκε λύση σ’ αυτό με τη συμφωνία Dayton στις Η.Π.Α. Η λύση στηριζόταν και προέβλεπε διαχωρισμό και ξεχωριστά δικαιώματα των τριών εθνικών ομάδων του πληθυσμού δηλ. των Σέρβων, των Βοσνίων και των Κροατών. Κατοχύρωνε συνεταιρική και εκ περιτροπής διακυβέρνηση της χώρας με βάση εθνικιστικά και φυλετικά κριτήρια. Μέχρι σήμερα η λύση αυτή δεν λειτουργεί. Διατηρείται επιφανειακά και τυπικά λόγω της παραμονής των ευρωπαϊκών στρατευμάτων που βρίσκονται εκεί για την υλοποίηση της λύσης. Η ένταση υπάρχει, η δυσλειτουργία συνεχίζεται και μόλις φύγουν τα στρατεύματα αναμένεται ότι το όλο πολιτειακό κατασκεύασμα θα καταρρεύσει. Εδώ αξίζει να αναφέρουμε τι έγραψε η νομικός σύμβουλος Gro Nystuen που έλαβε μέρος στις σχετικές διαπραγματεύσεις στο Dayton για την εν λόγω λύση. Επαναλαμβάνω επί λέξει το σχετικό κείμενο της με δική μου μετάφραση από τα αγγλικά.

«Στις διαπραγματεύσεις αναφορικά με τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, οι υπεύθυνοι-μεσολαβητές είχαν την τάση να θεωρούν τις προοπτικές κατάληξης σε μια πολιτική διευθέτηση, τόσο σημαντικές που μια ενδελεχής νομική ανάλυση των πτυχών των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, στα Συντάγματα της χώρας αυτής δεν διεξάχθηκε. Κατά το χρόνο των διαπραγματεύσεων, ειδικότερα λόγω της αποτυχίας της διευθέτησης 18 μήνες προηγουμένως, θεωρήθηκε ως πολύ επικίνδυνο να εγερθούν ανησυχίες σχετικά με την εθνικιστική διάκριση που θα συμπεριλαμβανόταν στο συνταγματικό σύστημα. Υπήρχε ο φόβος ότι αυτό από μόνο του θα μπορούσε να καταστρέψει τις προοπτικές για μια συμφωνία. Βλέποντας όμως πίσω και σαν ένα μάθημα που πήραμε φαίνεται ξεκάθαρα ότι θα ήταν καλύτερη λύση να ακολουθήσουμε τις παραμέτρους του διεθνούς δικαίου κάνοντας την εθνικιστική ισορροπία του συστήματος προσωρινή. Αυτό θα επέτρεπε μια πολιτική εξέλιξη στη Βοσνία που τελικά θα μπορούσε να κατευθυνθεί προς μια πολιτική ενοποίηση παρά όπως αποδείχθηκε ένα τσιμέντωμα της αρχικής πολιτικής της διάσπασης και αποσύνθεσης.»

Και συνεχίζει η εν λόγω νομικός:

«Η απροθυμία να εξεταστούν αυτά τα θέματα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε σχέση με την συμφωνία ειρήνης του Dayton είχε σαν αποτέλεσμα ένα νομικό πλαίσιο που είναι ασυμβίβαστο με το διεθνές δίκαιο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και που πράγματι κατακρίθηκε γι’ αυτό το λόγο. Αλλά ακόμη πιο σημαντικό είναι το γεγονός ότι είχε σαν αποτέλεσμα ένα πλαίσιο που εμποδίζει μια πολιτική εξέλιξη προς τη κατεύθυνση ενός γνήσιου πολυεθνικού συστήματος, το συνταγματικό σύστημα διασφαλίζει ότι η προσήλωση στην εθνικότητα θα παραμείνει ουσιαστικό στοιχείο για κάθε πρόσωπο και για κάθε πολιτικό κόμμα στη Βοσνία στο προβλεπτό μέλλον. Η προσήλωση στην εθνικότητα θα είναι η κινητήριος δύναμη πίσω από τα πολιτικά επιχειρήματα για σχεδόν κάθε πολιτικό θέμα. Η συνεχής διάσπαση θα επικρατεί»

»Το συμπέρασμα αυτού του βιβλίου» καταλήγει η εν λόγω συγγραφεύς «είναι συνεπώς ότι είναι καλύτερα να τυγχάνουν χειρισμού τα ενδεχόμενα προβλήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε διαπραγματεύσεις για την ειρήνη μάλλον παρά να αγνοούνται. Έστω και αν ακόμη είναι δελεαστικό βραχυπρόθεσμα να παραγνωρίζονται ενδεχόμενα επίμαχα ζητήματα σχετιζόμενα με ανθρώπινα δικαιώματα, υπάρχει μεγαλύτερη ελπίδα επίτευξης πλήρους εφαρμογής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μακροπρόθεσμα αν τα θέματα αυτά τυγχάνουν χειρισμού με ανοικτό και συστηματικό τρόπο. Επίσης είναι προτιμότερο να καταλήγεις σε συμφωνίες που περιέχουν προσωρινές επεμβάσεις σε ανθρώπινα δικαιώματα μάλλον παρά να συμφωνείς σε διευθετήσεις στις οποίες αυτά τα θέματα δεν έτυχαν προσοχής και συνεπώς συνιστούν μόνιμες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων όπως έγινε με τη συμφωνία Dayton».

Είναι για αυτό που πρέπει να προτάξουμε επιτέλους τις αρχές της Ε.Ε. όπου ανήκει και η Κύπρος δηλαδή την ελευθερία, τη δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και το κράτος δικαίου προς όφελος όλων των κατοίκων της Κύπρου. Μόνο με βάση τις αρχές αυτές μπορεί να υπάρξει ένα ενωμένο κυπριακό κράτος όπου όλοι οι κάτοικοι θα απολαμβάνουν τα ίδια ανθρώπινα δικαιώματα ανεξάρτητα με την περιοχή που εισέρχονται και ανεξάρτητα από την εθνική τους καταγωγή. Αν οι αρχές αυτές θα υιοθετηθούν θα έχουν σαν αποτέλεσμα να φέρουν μαζί όλες τις εθνικές κοινότητες για να συνεργαστούν για το κοινό συμφέρον της Κύπρου αντί να ανταγωνίζεται η μια την άλλη και να κατευθύνονται από εθνικά ελατήρια ή φιλοδοξίες. Αυτό είναι που ισχύει σε όλα τα δημοκρατικά κράτη. Επίσης μόνο με βάση τις αρχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης που ανάφερα θα αποφευχθεί ο πολλαπλασιασμός των εποίκων και η διχοτόμηση πάνω σε νόμιμη μόνιμη βάση.

Βέβαια υπάρχει και το επιχείρημα: είναι τώρα πια δυνατόν να αλλάξει η πολιτική μας ηγεσία κατεύθυνση και να ζητά την εφαρμογή των εν λόγω αρχών;  Eίναι γεγονός ότι το δικοινοτικό ομόσπονδο κράτος με γεωγραφικό διαχωρισμό έγινε αποδεκτό για πρώτη φορά στις 12 Φεβρουαρίου 1977 από τον τότε Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Αρχιεπίσκοπο Μακάριο σε μια συμφωνία του με τον Τ/Κ Ραούφ Ντενκτάς και έκτοτε μέχρι σήμερα επαναλαμβάνεται η αποδοχή της συμφωνίας αυτής από τον εκάστοτε Πρόεδρο της Δημοκρατίας παρά το γεγονός ότι μεσολάβησαν τέτοια γεγονότα που άλλαζαν τις προϋποθέσεις της συμφωνίας και επέβαλλαν ριζική αλλαγή της πολιτικής μας.

Τα γεγονότα αυτά ήσαν βασικά τα εξής:

(α) η ανακήρυξη του ψευδο-κράτους το 1983 από τους Τ/Κ,

(β) η έναρξη ισχύος της συνθήκης της Βιέννης του 1980 που προβλέπει για την ακυρότητα διεθνών συμφωνιών που είναι αντίθετες με κανόνες του αναγκαστικού δικαίου όπως εκείνους που είναι ασυμβίβαστοι με τη λύση για την οποία μιλούμε,

(γ) η καταδίκη της Τουρκίας από το ΕΔΑΔ για συνεχείς και μαζικές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων,

(δ) οι προτάσεις των Τ/Κ στις δικοινοτικές συνομιλίες που απομακρύνονταν από την παραδοσιακή έννοια του ομόσπονδου κράτους και στήριζαν μάλλον περισσότερο την έννοια της συνομοσπονδίας, τη συνεργασία δηλαδή δυο ανεξαρτήτων κρατών,

(ε) η απόρριψη του σχεδίου Ανάν, ο πυρήνας του οποίου ήταν η έννοια της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας και

(στ) φυσικά η ένταξη μας στην Ε.Ε., η οποία προϋποθέτει και απαιτεί το σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που περιλαμβάνουν και την απαγόρευση φυλετικών διακρίσεων. Παράλληλα όμως η λύση της δικοινοτικής ομόσπονδης κυπριακής πολιτείας υιοθετήθηκε, λόγω και της δικής μας πολιτικής στο θέμα αυτό, σε ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών και άλλων διεθνών οργανισμών. Δυστυχώς αντί οι πολιτικές μας ηγεσίες να αναπροσαρμόζουν τις επιδιώξεις τους σύμφωνα με τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις άλλες αρχές του διεθνούς δικαίου  επέμεναν στη λύση της διζωνικής δικοινοτικής ομόσπονδίας. Παρά την παραχώρηση μάλιστα αυτή οι Τούρκοι για 34 ολόκληρα χρόνια επεδίωκαν ακόμα χειρότερη λύση για την Κύπρο, μια λύση που θα εξυπηρετούσε αποκλειστικά τα συμφέροντα της Τουρκίας.

Έστω και τώρα όμως πιστεύω ότι μεταξύ νομιμοποίησης της διχοτόμησης που όπως εξήγησα προηγουμένως θα επέλθει οπωσδήποτε με την παρούσα πολιτική και της επίκλησης των αρχών της Ε.Ε. δεν βλέπω γιατί οι ξένοι και τα μέλη της Ε.Ε. να μπορούν λογικά να αντιτάξουν την πρώτη πορεία αντί της δεύτερης. Έχω τη γνώμη ότι θα προτιμούσαν να μη δεχτούν ένα κράτος διαμελισμένο βάσει φυλετικών διακρίσεων  στους κόλπους τους και μου είναι δύσκολο να φανταστώ ότι η απάντηση τους θα είναι «ξεχάστε τις αρχές που θεμελιώνουν το οικοδόμημα της οικογένειας των κρατών που ανήκετε και προτιμήστε τη διάσπαση της χώρας σας με βάση το φυλετικό διαχωρισμό» Αυτό βέβαια προϋποθέτει και μια από μέρους μας αλλαγή πολιτικής, μια αγωνιστική στρατηγική και πολλές θυσίες.

Οι Τούρκοι θα το δεχτούν; Οι Τούρκοι δέχονται μόνο διαμελιστικά σχέδια. Δεν δέχονται ούτε κράτος ενοποιημένο με βάση αρχές ούτε καν τις αρχές της Ε.Ε. Συνεπώς επειδή οι θέσεις τους είναι αδιάλλακτες και καταστρεπτικές για την πατρίδα μας έχουμε τουλάχιστον υποχρέωση να υπερασπίσουμε τον κυπριακό λαό με ασπίδα τις αρχές της Ε.Ε. Και να προσπαθήσουμε να πείσουμε τους ξένους για την ορθότητα των επιδιώξεων μας αφού τους ενημερώσουμε για τις απαράδεκτες θέσεις των Τούρκων.

Η συνεχής δε αρνητική Τουρκική στάση σε σχέση μάλιστα με από μέρους μας παραχωρήσεις πέρα ακόμη και από τις αρχές που ανάφερα, που συνεχίζει μέχρι σήμερα δίνει την ευκαιρία στην πολιτική μας ηγεσία να εκθέσει την Τουρκία ως κατέχουσα μια ευρωπαϊκή χώρα για 34 χρόνια ως παραβιάζουσα τα ανθρώπινα δικαιώματα και το διεθνές δίκαιο και ως επιδιώκουσα μια λύση που να διχοτομεί την Κύπρο δίνοντας έτσι σε μας το δικαίωμα να επανέλθουμε στη διεκδίκηση αρχών και αξιών πάνω στις οποίες να στηρίζεται  η λύση του προβλήματος μας. 

Πρακτικά
12 Φεβρουαρίου 1977

1. Επιζητούμε μια ανεξάρτητη, αδέσμευτη, δικοινοτική ομόσπονδη Δημοκρατία.

2. Το έδαφος υπό τη διοίκηση της κάθε κοινότητας θα πρέπει να συζητηθεί υπό το φως της οικονομικής βιωσιμότητας, της παραγωγικότητας και ιδιοκτησίας της γης.

3. Θέματα αρχών, όπως η ελευθερία διακίνησης, η ελευθερία εγκατάστασης, το δικαίωμα περιουσίας και άλλων εξειδικευμένων ζητημάτων είναι ανοιχτά για συζήτηση, λαμβάνοντας υπόψη τη θεμελιώδη βάση ενός δικοινοτικού ομοσπονδιακού συστήματος και ορισμένες πρακτικές δυσκολίες, οι οποίες μπορεί να προκύψουν για την τουρκοκυπριακή κοινότητα.

4.Οι εξουσίες και αρμοδιότητες της κεντρικής ομοσπονδιακής κυβέρνησης θα είναι τέτοιες, ώστε να διασφαλίζουν την ενότητα της χώρας, λαμβανομένου υπόψη και του δικοινοτικού χαρακτήρα του κράτους.

Τα 10 Σημεία
των πρακτικών 19 Μαίου 1979

Συμφωνήθηκε όπως αρχίσουν διακοινοτικές συνομιλίες στις 15 Ιουνίου 1979.

Η βάση των συνομιλιών θα είναι οι κατευθυντήριες γραμμές της 12ης Φεβρουαρίου 1977 και τα σχετικά για την Κύπρο ψηφίσματα των Η.Εθνών.

Θα πρέπει να υπάρχει σεβασμός στα ανθρώπινα δικαιώματα και βασικές ελευθερίες όλων των πολιτών της Δημοκρατίας.

Οι συνομιλίες θα αναφέρονται σε όλες στις εδαφικές και συνταγματικές πτυχές.

Πρωτεραιότητα θα δωθεί στην επίτευξη συμφωνίας για την επανεγκατάσταση των Βαρωσίων κάτω από την αιγίδα των Η.Εθνών ταυτόχρονα με το ξεκίνημα από τους συνομιλητές των συζητήσεων για τα συνταγματικά και εδαφικά θέματα για μια συνολική λύση. Αφού επιτευχθεί συμφωνία για τα Βαρώσια αυτή θα εφαρμοστεί δίχως να αναμένεται αποτέλεσμα για τα υπόλοιπα θέματα.

Συμφωνήθηκε όπως απέχουν από οποιαδήποτε δράση που μπορεί να επηρεάσει το αποτέλεσμα των συνομιλιών, και ειδική σημασία θα δωθεί για αρχικά πρακτικά μέτρα από αμφότερες τις πλευρές για προώθηση καλής θέλησης, αμοιβαίας εμπιστοσύνης και επιστροφή σε κατάσταση ομαλότητας.

Προβλέπεται η αποστρατικοποίηση της Δημοκρατίας της Κύπρου, και θέματα που σχετίζονται με αυτή θα συζητηθούν.

Η ανεξαρτησία, κυριαρχία, εδαφική ακεραιότητα και το αδέσμευτο της Δημοκρατίας πρέπει να τύχουν πρέπουσας εγγύησης εναντίον ένωσης με άλλη χώρα μέρους η ολόκληρης οποιασδήποτε μορφής διχοτόμησης ή ένωσης.

Οι συνομιλίες θα διεξαχθούν διαδοχικά δίχωs καθυστέρηση.

Οι συνομιλίες θα διεξαχθούν στην Λευκωσία.

Aκόμα και μέσα στο ΑΚΕΛ δυσκολεύονται να αντιληφθούν
τι ακριβώς συζητά ο Πρόεδρος

Του Δημ. Κωνσταντακόπουλου

Το 1951, ο Στάλιν αποφάσισε ξαφνικά να ασχοληθεί με τη γλωσσολογία (για την οποία δεν γνώριζε απολύτως τίποτα). Το άρθρο του κάλυψε ολόκληρη την πρώτη σελίδα της «Πράβντα», και την επόμενη την πρώτη σελίδα όλων των εφημερίδων των  ΚΚ, από Ινδονησία μέχρι Χιλή! Στα καλά του καθουμένου, το παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα άρχισε μια σουρεαλιστική διεθνή καμπάνια για τα γλωσολλογικά «θέματα»!

Μια κλασική καμπάνια, γεμάτη απεριόριστη (και ανεξάρτητη από τα γεγονότα!) αισιοδοξία, άρχισε τώρα η «Χαραυγή» όργανο του κυβερνώντος κυπριακού ΑΚΕΛ. Τις προάλλες είχε μια μεγάλη φωτογραφία των χαμογελαστών Ταλάτ και Χριστόφια πλαισιώνοντας το πρωτοσέλιδο θέμα που, με αφορμή μια εκδήλωση «επαναπροσέγγισης», μιλούσε για τη νέα σελίδα που ανοίγει στο νησί. Για όσους δεν πείστηκαν από το πρωτοσέλιδο, η εφημερίδα φιλοξενούσε και ένα μεγάλο «σαλόνι» στο εσωτερικό της. Ο προσεκτικός αναγνώστης θα δυσκολευόταν ίσως να συνδυάσει  τους πανηγυρικούς τόνους με τις σκληρές επικρίσεις κατά Ταλάτ, που διατύπωνε ο «Σουσλώφ» του ΑΚΕΛ, σύντροφος ‘Αντρος Κυπριανού, στην τρίτη σελίδα του ίδιου φύλλου! ‘Η να καταλάβει γιατί, ένα άλλο πρωτοσέλιδο της «Χαραυγής», έβρισκε θετικό το ψήφισμα του Συμβουλίου της Ευρώπης που ζητούσε απευθείας εμπόριο των κατεχομένων, εμμέσως πλην σαφώς αναγνωρίζοντας την ΤΔΒΚ. (Ψήφισμα που, σε μια επίδειξη ελαφράς σχιζοφρένειας, υπερψήφιζαν οι εκπρόσωποι ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ στο Στρασβούργο!).

Ο Πρόεδρος της «ΤΔΒΚ» Μεχμέτ Αλί Ταλάτ έχει γίνει τώρα ο «μεγάλος ήρωας» της Κύπρου και η ελπίδα των ηγετών της να βρεθεί επιτέλους η πολυπόθητη, αν και ουδέποτε περιγραφόμενη με σαφήνεια λύση του κυπριακού. (Το 80% των τηλεθεατών απάντησαν σε ερώτημα του ΡΙΚ δηλώνοντας ότι αγνούν τι είναι η «διζωνική-δικοινοτική ομοσπονδία», πολίτευμα του κράτους που υποτίθεται ότι θέλουν να δημιουργήσουν οι Κύπριοι. Κανείς άλλωστε δεν έχει περιγράψει ποιός θα κυβερνάει, ποιός θα ασκεί εξουσία, θα κάνει κουμάντο σε αυτό το κράτος, αλλά και πως θα το κάνει, αφού θα είναι το μόνο στον κόσμο χωρίς στρατό και με ομοσπονδιακή αστυνομία πιο αδύνατη από τις ομόσπονδες). Ο ίδιος ο κ. Χριστόφιας θεώρησε σκόπιμο να επαινέσει προ ημερών τις προοδευτικές «περγαμηνές» του Ταλάτ, που, όχι μόνο συμμετείχε μαζί με τη γυναίκα του στην ακροδεξιά, τρομοκρατική και σύμμαχο των Βρετανών οργάνωση ΤΜΤ, αλλά και εξήρε, στο πρόσφατο παρελθόν, τη συμμετοχή του αυτή. Για ότι κακό κάνει ο Ταλάτ φταίει, κατά τους Ελληνοκύπριους ιθύνοντες, η επιρροή του Τουρκίας που τον «αναγκάζει», ενώ κάθε ελληνοκυπριακή υποχώρηση δικαιολογείται από την ανάγκη να «βοηθηθεί» ο Ταλάτ.

Πάντως, το αντικείμενο αυτού του ξαφνικού «έρωτα» των Ελληνοκυπρίων ιθυνόντων, δεν δείχνει μεγάλη ευγνωμοσύνη για τα «αισθήματα» που φαίνεται να προκαλεί και αντιδρά σε κάθε παραχώρηση σκληραίνοντας τη στάση του. Επιμένει σε κάθε δήλωσή του, με αφοπλιστική σαφήνεια και γαϊδουρινή επιμονή, ότι θέλει δύο κράτη στην Κύπρο που θα έλθουν σε ένα «συνεταιρισμό» με «παρθενογέννεση», συνεταιρισμό όπου το 20% του πληθυσμού θα έχει ακριβώς τα ίδια δικαιώματα με το 80%, και που θα τελεί υπό την εγγύηση και το δικαίωμα παρέμβασης του τουρκικού στρατού, ενώ αρνείται να συζητήσει θέμα εποίκων! Επειδή ακόμα και μέσα στο ΑΚΕΛ δυσκολεύονται να αντιληφθούν τι ακριβώς συζητά ο Πρόεδρος με την άλλη πλευρά, υπό παρόμοιες συνθήκες, ο κ. Χριστόφιας υποστηρίζει ότι «άλλα λέει έξω και άλλα λέει μέσα στις διαπραγματεύσεις ο Ταλάτ», ο οποίος με τη σειρά του του απαντάει αποκαλώντας τον ψεύτη και απατεώνα, χωρίς πάντως, μέχρι στιγμής, να κλονίζονται οι σχέσεις του ιδιόμορφου αυτού «ζευγαριού». Ο κύριος λόγος που συμβαίνει αυτό είναι η, κατά τα φαινόμενα, εδραία πεποίθηση του Κύπριου Προέδρου ότι μόνο με την ακολουθούμενη μέθοδο μπορεί να «λυθεί το κυπριακό» ή, τουλάχιστον, Λονδίνο και Ουάσιγκτον να «αποδώσουν την ευθύνη ενός ναυαγίου» στην Τουρκία και να την «πιέσουν». Παραδόξως, επί των ημερών της «κομμουνιστικής» διακυβέρνησης, η Κύπρος έχει πολύ καλύτερες σχέσεις με το Λονδίνο και την Ουάσιγκτον από ότι επί των ημερών του κ. Παπαδόπουλου, που και ο ίδιος προτιμούσε μάλλον Ρώσους, Γάλλους και Κινέζους, αλλά και είχε γίνει το «κόκκινο πανί» του «αγγλοαμερικανικού ιμπεριαλισμού», κατά την ΑΚΕΛική ορολογία.

Ενώ ο κ. Ταλάτ και ο κ. Γκιουλ διασχίζουν τον κόσμο ολόκληρο, υπογραμμίζοντας τις ευθύνες των Ελληνοκυπρίων για τη μη λύση του κυπριακού, επικρίνοντας τον Χριστόφια και υπερασπιζόμενοι τον «ειρηνευτικό» χαρακτήρα της τουρκικής εισβολής, η Λευκωσία προτιμά να κρατά «χαμηλούς τόνους» έναντι Τουρκίας και Τουρκοκυπρίων για να διατηρήσει, όπως λένε κυβερνητικοί παράγοντες, το «καλό κλίμα». Ο κ. Χριστόφιας μάλιστα μοίρασε, μιλώντας στον ΟΗΕ, εξίσου τις ευθύνες για το 1974 στο πραξικόπημα της χούντας και στην τουρκική εισβολή, παραγνωρίζοντας το γεγονός ότι την εποχή εκείνη η CIA είχε επιβάλλει δικτατορία στην Ελλάδα, ακριβώς για να «λυθεί το κυπριακό», κάτι για το οποίο έφτασε να ζητήσει συγγνώμη ο Αμερικανός Πρόεδρος Μπιλ Κλίντον και επομένως συνιστά μείζονα ιστορική αδικία να αποδίδεται «στην Ελλάδα», η οποιαδήποτε ευθύνη για το 1974, πλην ίσως της απροθυμίας των ηγετών της, μετά την κατάρρευση της δικτατορίας, να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους. Προχωρώντας ένα βήμα περισσότερο, ο Κύπριος Υπουργός ‘Αμυνας απαξίωσε, με δηλώσεις του, ως πυροτέχνημα χωρίς σημασία το «ενιαίο αμυντικό δόγμα» Ελλάδας-Κύπρου, δηλαδή τον βασικό άξονα της κυπριακής άμυνας! ‘Ετρεχε μετά ο Κύπριος Πρόεδρος να διασκεδάσει τις εντυπώσεις που προκάλεσε ο Υπουργός του και να πείσει ότι «τίποτα δεν άλλαξε».

Για να βοηθήσουν άλλωστε την «συμφιλίωση» και «επαναπροσέγγιση» Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, κατέφθασαν χθες στην μεγαλόνησο, οι κυρίες Ρεπούση και Κουλούρη, οι (αποδοκιμασθείσες εν Ελλάδι και συνδεθείσες με τον περίφημο «συνωστισμό» της Σμύρνης) επικεφαλής του ελληνικού ιστορικού «αναθεωρητισμού», προσκεκλημένες σε συνέδριο φιλολόγων υπό την υψηλή εποπτεία του Υπουργού Παιδείας Ανδρέα Δημητρίου. ‘Αξονας των αντιλήψεων της Κυρίας Ρεπούση και του ρεύματος που εκπροσωπεί, είναι η εξίσωση θύματος και θύτη, εθνισμού του καταπιεζόμενου και εθνικισμού του καταπιεστή και η καταδίκη αμφοτέρων στο «πυρ το εξώτερον». ‘Οσο για τον κ. Δημητρίου έχει χαρακτηρίσει ημέρα πένθους την ημέρα απόρριψης του σχεδίου Ανάν και ανήκει στους οπαδούς της «υπέρβασης των εθνοτήτων» προς ώφελος της κοινής «κυπριακής ταυτότητας», μια ιδέα παληά όσο και οι ‘Αγγλοι στην Κύπρο, που, στο παρελθόν, επέκρινε με δριμύτητα το ΑΚΕΛ. Ο κ. Δημητρίου επεχείρησε (ανεπιτυχώς) να καθιερώσει το βρετανικό δίπλωμα GCE ως προαπαιτούμενο για την εισαγωγή στα κυπριακά πανεπιστήμια μέρους των φοιτητών. ‘Ολα αυτά θα ήταν ίσως λιγότερο σοβαρά, αν δεν συνέβαιναν σε μια χώρα που έχασε σε ένα μήνα εισβολής το ίδιο ποσοστό του πληθυσμού της με το Ιράκ σε τρία χρόνια, όπου ο τουρκικός στρατός έδιωξε με φωτιά και με τσεκούρι από τα σπίτια και τις περιουσίες τους 200.000 ‘Ελληνες και της οποίας το βόρειο, κατεχόμενο τμήμα αποτελεί, σύμφωνα με τις εκθέσεις του ΟΗΕ το πιο στρατιωτικοποιημένο έδαφος της υφηλίου! Σε παρόμοιες συνθήκες, η εξίσωση εθνικισμού θύματος και του θύτη και η γενική αποδοκιμασία (sic) του εθνικού φαινομένου (!) συνιστούν όχι απλή γραφικότητα ή ιδιορρυθμία, αλλά την ιδεολογία που επιτρέπει και δικαιολογεί την «αποδοχή των πραγματικοτήτων», έστω και αν είναι προϊόν βίας και εθνοκάθαρσης.

Το θετικό των εξελίξεων είναι ότι εξαντλούν τις δυνατότητες υποχωρητικότητας της ελληνικής πλευράς και δι’ αυτής της μεθόδου αναζήτησης λύσεως. Αυξάνουν  ταυτόχρονα τον κίνδυνο εγκλωβισμού της Λευκωσίας σε επικίνδυνες υποχωρήσεις, που, αν υλοποιηθούν, μπορούν να οδηγήσουν σε εθνοτικές διαμάχες, όπως οι κακές συμφωνίες του 1960 οδήγησαν σε διακοινοτικές ταραχές, εισβολή και παρολίγον ελληνοτουρκικό πόλεμο, υποχρεώνοντας την Αθήνα σε τρισήμισυ δεκαετίες εξοντωτικού ανταγωνισμού εξοπλισμών.

Ο πραγματικός λόγος πίσω από την «κινητικότητα» είναι η τεράστια  σημασία που αποδίδουν Ουάσιγκτον και Λονδίνο στο άνοιγμα του τουρκικού δρόμου προς την ΕΕ. Θεωρητικά, αυτή θα ήταν και η μεγαλύτερη ευκαιρία για μια πραγματικά δίκαιη, αξιοπρεπή λύση και του κυπριακού και των ελληνοτουρκικών. Κάτι τέτοιο όμως θα απαιτούσε ηγέτες διαμετρήματος τουλάχιστον Βενιζέλου και Μακαρίου, αλλά και χώρες, κράτη, κοινωνίες, σε Κύπρο και Ελλάδα, που να μην εμφανίζουν το απίστευτο σημερινό τους «χάλι».

ΕΝ ΕΞΕΛΙΞΕΙ ΚΡΥΦΟ ΣΧΕΔΙΟ «ΕΚΤΟΥΡΚΙΣΜΟΥ»...

Τύμπανα Κοσόβου ηχούν στην Ξάνθη!

Οι πράκτορες της Άγκυρας οργιάζουν - Η Αθήνα κοιμάται

Έστω και αργά κάποιοι εν Ελλάδι ανακάλυψαν ή θυμήθηκαν ότι η Τουρκία αργά αλλά μεθοδικά κατασκευάζει μειονοτικό στη Θράκη με απώτερο στόχο να παίξει εδώ παιχνίδι α λα Κόσοβο!

Έστω και αργά πάντως άρχισαν να ενεργοποιούνται δειλά κάποια αντανακλαστικά εθνικής ευαισθησίας. Να εκφράζονται ανησυχίες, επιφυλάξεις για τους χειρισμούς της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής για πολλά μάλιστα χρόνια, απ' το '96 και μετά, από τότε που εγκαταλείφτηκε η εξωτερική πολιτική του Ανδρέα Παπανδρέου απέναντι στην Τουρκία.

Βέβαια οι έως τώρα αντιδράσεις στην επιχείρηση «κοσοβοποίησης» της Θράκης απ' την Τουρκία είναι, επαναλαμβάνουμε, δειλές. Διότι ορισμένοι φοβούνται πως θα χαρακτηριστούν… εθνικιστές. Διότι έτσι χαρακτηρίζει κάθε φωνή αντίστασης στα τουρκικά επεκτατικά σχέδια αυτή η ελίτ που έχει το πάνω χέρι στην Ελλάδα στα ΜΜΕ και στους πολιτικούς χώρους και ελέγχει τη ροή της πληροφόρησης!

Έτσι χαρακτήρισαν κι εμάς. Υπερβολικούς έως και… εθνικιστές. Όταν, απ' τις 25 Γενάρη, σχολιάζοντας το παρασκήνιο της επίσκεψης Καραμανλή στην Τουρκία, επισημαίναμε:

• «Έντονο προβληματισμό προκάλεσε η μετατροπή σε διμερές θέμα του μειονοτικού, της μουσουλμανικής δηλαδή μειονότητας της Θράκης, που επιδέξια στη συνέχεια «εξισώθηκε» και τέθηκε σε σχέση αμοιβαιότητας από τον κ. Ερντογάν με την ελληνική (εθνική μειονότητα, κατά τη συνθήκη της Λωζάννης) μειονότητα της Κωνσταντινούπολης».

Αυτά γράψαμε τότε. Και μας εγκάλεσαν για… εθνικισμό, για ακραίες προσεγγίσεις, για κινδυνολογικές εκτιμήσεις…

Μέχρι που, πρόσφατα μόλις, αυτήν την επιχείρηση της Τουρκίας την ανακάλυψαν και άλλοι. Όπως ο «Ελεύθερος Τύπος» [14.03.08], που έκανε κύριο θέμα του ότι «Η Τουρκία ‘‘σκηνοθετεί’’ μειονοτικό στη Θράκη».

Το γεγονός είναι πως πράγματι η Τουρκία εδώ και καιρό, αργά αλλά μεθοδικά, επιχειρεί να αλλάξει τη συνθήκη της Λωζάννης, να κατασκευάσει μειονοτικό στη Θράκη, με τελικό στόχο εξελίξεις α λα Κόσοβο!

Είναι δε και γι' αυτό που εμείς επιμένουμε ότι η Ελλάδα δεν πρέπει να αναγνωρίσει τη μονομερή ανεξαρτητοποίηση του Κοσόβου, επειδή αυτή δημιουργεί προηγούμενο και για τη Θράκη και για τα κατεχόμενα στην Κύπρο, παρά τις διακηρύξεις ότι δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Αυτές οι διακηρύξεις έχουν τόση αξία, όση τόσες άλλες αμερικανόπνευστες διακηρύξεις και «διαβεβαιώσεις» που πετάχτηκαν στον κάλαθο των αχρήστων, όταν αυτό εξυπηρετούσε τα αμερικανικά σχέδια…

Είναι χαρακτηριστικά τα όσα μας τόνισε παλαιός και έμπειρος πολιτικός, ο οποίος έχει ασχοληθεί με το μείζον αυτό―έτσι αποδεικνύεται―θέμα: - Το θέμα, μας υπογράμμισε, είναι πολύ σοβαρό και έχει ανησυχήσει και την κυβέρνηση. Το έχει δε αναδείξει ψηλά στην ατζέντα του ο Ερντογάν.

Ο ίδιος μας διευκρίνισε ότι η Ελλάδα έχει μεταφέρει αυτό το θέμα στις Βρυξέλλες και το έχει καταστήσει ευρωτουρκικό, συνδέοντάς το με την ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας.

Ωστόσο υπάρχουν διπλωμάτες οι οποίοι ανησυχούν. Και από ορισμένες επιλογές του υπουργείου Εξωτερικών (π.χ. βακούφια, συνέχιση διαλόγου περί «ελληνοτουρκικών διαφορών» κ.λπ.) και από μια τάση διολίσθησης, απ' την εποχή που έφυγε απ' το ΥΠΕΞ ο Π. Μολυβιάτης.

Μέχρι ύμνο και σημαία ετοίμασαν!

Ο σχεδιασμός λοιπόν υπάρχει. Εξελίσσεται. Όλα τα στοιχεία εκεί οδηγούν. Εκτός αν κάποιοι θέλουν να εθελοτυφλούν.

Είναι χαρακτηριστικό πως οι οργανώσεις οι ελεγχόμενες απ' το τουρκικό προξενείο έχουν φτάσει στο σημείο να έχουν ετοιμάσει μέχρι και σημαία και ύμνο για το… μελλοντικό εν Ελλάδι «Κόσοβο», δηλαδή το κράτος που ονειρεύονται!

Ενώ στο διαδίκτυο οργιάζει η προπαγάνδα των πρακτόρων της Άγκυρας. Και γενικά με κάθε τρόπο προωθούν τις επιδιώξεις τους, υπό την περίεργη ανοχή της ελληνικής Πολιτείας.

Μάλιστα στην όλη μεθόδευση φαίνεται να συμμετέχουν τόσο νυν όσο και πρώην βουλευτές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, καθώς και τοπικά τους στελέχη ανήκοντα στη μειονότητα (χαρακτηριστικές περιπτώσεις η Καραχασάν, ο Ιλχάν Αχμέτ, ο Χατζηοσμάν κ.ά.).

Ενώ η περίεργη απραξία της ελληνικής κυβέρνησης οδήγησε πρόσφατα μόλις στην αποχώρηση απ' τη Θράκη της θαρραλέας ελληνίδας δασκάλας Χαράς Νικοπούλου (κόρης του προέδρου του Αρείου Πάγου), επειδή δεν άντεξε την τρομοκρατία των μειονοτικών, υπό την ανοχή του τοπικού δημάρχου και των άλλων αρχών!

Το σχέδιο προβλέπει τη δημιουργία μουσουλμανικού και τουρκικού τόξου από την Αλβανία μέχρι τη Θράκη, που θα «καπελώσει» την Ελλάδα.

Και εξελίσσεται με ποικίλους τρόπους. Και με την προώθηση του στόχου να αναγνωριστεί η μειονότητα ως «τουρκική».

Και με την επιβολή του «νόμου της Άγκυρας» στις περιοχές όπου υπάρχει μειονότητα, υπό την ανοχή―επαναλαμβάνουμε―των ελληνικών αρχών.

Και με οικονομικά μέσα. Όπως με την εγκατάσταση της τουρκικής «Αγροτικής» τράπεζας στην Κομοτηνή, μέσω της οποίας θα ασκούν οικονομικές παρεμβάσεις και θα δημιουργούν εξαρτήσεις (δάνεια κ.λπ.).

Απέναντι σε αυτές τις τουρκικές μεθοδεύσεις οι ελληνικές «απαντήσεις» είναι από αμήχανες έως ανύπαρκτες. Κάποιες κινήσεις, όπως το επικείμενο άνοιγμα και στην Αλεξανδρούπολη παραρτήματος του Αρσακείου, είναι μεν θετικές για την ενίσχυση της ελληνικής παρουσίας, αλλά δεν αρκούν. Πολύ περισσότερο όταν αποδεικνύεται πως οι Τούρκοι έχουν στρατηγική, ενώ εμείς όχι…

Επίλογος;

Εμείς απλώς θα υπενθυμίσουμε αυτά που έχει πει εδώ και χρόνια ένας πραγματικός, ασυμβίβαστος πατριώτης, ο Β. Λυσαρίδης περί σχεδίου «κυπροποίησης της Θράκης».

Ακούει κανείς στην Αθήνα;

(Από το «Παρόν» 16.03.08)

Ο εγκέφαλος

Σε συνέντευξή του στην 'Σημερινή' [Κυριακή 16 Νοεμβρίου 2008] ο γιός [του Προέδρου], Χρίστος Χριστόφια δήλωσε:

“Η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση είναι μια ιστορική αναγκαιότητα για το λαό μας. Η παιδεία του κάθε λαού διαμορφώνει σε μεγάλο βαθμό και το μέλλον του. Θεωρούμε ότι γίνεται μια αχρείαστη δημόσια συζήτηση για το θέμα του μαθήματος της Ιστορίας, αφού ο υπουργός Παιδείας ήδη διαβεβαίωσε πάρα πολλές φορές ότι ακόμα δεν ορίστηκε καν η αρμόδια επιτροπή για την αλλαγή των αναλυτικών προγραμμάτων. Και όταν γίνει αυτό, θα είναι μετά από συζήτηση και συμμετοχή όλων των πολιτικών δυνάμεων και αρμόδιων φορέων του τόπου. Το ΑΚΕΛ και η ΕΔΟΝ επανειλημμένα τόνισαν ότι όλος αυτός ο θόρυβος που γίνεται δημιουργείται από την προσπάθεια κάποιων να εξυπηρετήσουν τα μικροπολιτικά τους συμφέροντα. Δεν εξηγείται αλλιώς όλη αυτή η έντονη αντιπαράθεση για κάτι το οποίο ακόμα δεν υφίσταται. Εξάλλου να επαναλάβουμε κι εδώ το κεντρικό σύνθημα της σημερινής διακυβέρνησης του τόπου: Ενότητα!”

Ομως, η εφημερίδα 'Αλήθεια', [11 Αυγούστου 2008], έγραψε αλλοιώς:

Με τίτλο” Έτσι θα γραφεί η νέα Ιστορία – Επανασυστάθηκε η Επιτροπή για την Ιστορία και ξεκίνησε δουλειά”, η δημοσιογράφος Κατερίνα Ηλιάδη, έγραψε μεταξύ άλλων:

“Μετά την δήλωση του υπουργού Παδείας και Πολιτισμού Ανδρέα Δημητρίου ότι τα βιβλία Ιστορίας χρήζουν εκσυγχρονισμού, ξεκίνησε ο ένας νέος κύκλος συζητήσεων για το εάν πρέπει να αλλάξουν τα βιβλία της Ιστορίας και ποιες ακριβώς θα πρέπει να είναι αυτές οι αλλαγές. Σύμφωνα με οδηγίες της γενικής διευθύντριας του υπ. Παιδείας, Ολυμπίας Στυλιανού, επανασυστάθηκε η Επιστημονική Επιτροπή Ειδικών για την Ιστορία, την οποία όρισε στις 16.2.2007 ο τότε υπ. Παιδείας και Πολιτισμού Νεοκλής Συλικιώτης, με σκοπό την εκπόνηση επιστημονικής μελέτης όσον αφορά την Καταγραφή της Νεότερης και Σύγχρονης Ιστορίας της Κύπρου...Η Επιτροπή δραστηριοποιήθηκε ξανά εδώ και ένα μήνα περίπου...”

Δηλαδή, κατά τον Χριστόφια τζούνιορ όλοι βλέπουν... φαντάσματα εκτός της κυβέρνησης Χριστόφια και των γόνων τους! Αλλά, εν πάση περιπτώσει σιωπάτε  (“σκάστε”) όλοι, Ενότητα!!! Για να τα καταφέρουμε να επιβάλουμε το βρετανο-τουρkiκό σχέδιο λύσης. Κατά τα άλλα δηλώνει... δημοκράτης!

Ορθότατα  έγραψε ο Λάζαρος Μαύρος 'Σημερινή' [15/11/2008]:

“Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και Γ.Γ. της ΚΕ του ΑΚΕΛ Δημήτρης Χριστόφιας. Αυτός αυτοαποκαλύπτεται ιθύνων νους της “αλλαγής των βιβλίων της Ιστορίας”. Αυτός είναι, πλέον ο επικεφαλής των επιτόπιων “ειδικών επιχειρήσεων ψυχολογικού πολέμου” για να επιβληθούν στο λαό αισθήματα συλλογικής ενοχής. ΄Ωστε ως ο συνένοχος να εξαναγκασθεί ψυχολογικά ο λαός να αποδεχθεί τον “Συνεταιρισμό Δύο Συνιστώντων Στέιτς”, με τους Τούρκους του Αττίλα Συν-Αφέντες... ”

(Το 1964 οι Βρετανοί είχαν κατεβάσει στο νησί ειδικό εκπαιδευμένο κλιμάκιο Βρετανών πρακτόρων ψυχολογικού πολέμου...)

Φανούλα Αργυρού

Λονδίνο, 16.11.2008

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Aκούει διαρκώς αυτή την εποχή για τα χρέη και τα δάνεια της Eλλάδας ο μη ενημερωμένος πολίτης και εντυπωσιάζεται. Tρομάζει π.χ. όταν ακούει ότι το δημόσιο και το ιδιωτικό χρέος της χώρας μας σε ξένες τράπεζες ανέρχεται συνολικά σε 300 δισεκατομμύρια δολάρια. Tου σφίγγεται η καρδιά όταν μαθαίνει πως η Eλλάδα θα δανειστεί φέτος περίπου 50 δισεκατομμύρια ευρώ, με το μεγαλύτερο τμήμα αυτού του ποσού να το ζητάει από ξένους δανειστές. Mην έχοντας μέτρο σύγκρισης με τα χρέη ή με τα δάνεια που θα πάρουν φέτος άλλες χώρες, ο κόσμος ακούει αυτά τα αστρονομικά νούμερα, πανικοβάλλεται και νομίζει ότι ήδη χρεοκόπησε η χώρα. Πολύ πιο ψύχραιμος αισθάνεται κανείς όμως όταν αποκτά γνώσεις γύρω από το πόσα χρωστούν π.χ. οι HΠA σε ξένους ή πόσα σκοπεύουν να δανειστούν οι εταίροι της κυβέρνησης στην EE - ακόμη και εκείνοι που της κουνούν επιτιμητικά το δάχτυλο.

Aς αρχίσουμε, λοιπόν, με τα χρέη της Aμερικής. Mόνο το δημόσιο χρέος των HΠA (προσοχή, χωρίς το ιδιωτικό που είναι επίσης τεράστιο) ανέρχεται, λοιπόν, στο απίστευτο ύψος των τριών και πλέον τρισεκατομμυρίων δολαρίων!

Tον Δεκέμβριο του 2009, μόνο στην Iαπωνία το αμερικανικό Δημόσιο χρωστούσε 768,8 δισεκατομμύρια δολάρια, βάσει των στοιχείων του υπουργείου Oικονομικών των HΠA. Aλλα 755,4 δισεκατομμύρια δολάρια χρωστούσαν οι Aμερικανοί στην Kίνα.

Aν μάλιστα προσθέσει κανείς και τα 152,9 δισεκατομμύρια δολάρια που οφείλει η Oυάσιγκτον στο επίσης κινεζικό Xονγκ Kονγκ, οι Aμερικανοί χρωστούν σχεδόν ένα τρισεκατομμύριο δολάρια μόνο στους Kινέζους! Eτσι και αποφάσιζε δηλαδή το Πεκίνο ή το Tόκιο να εκποιήσουν τα αμερικανικά κρατικά ομόλογα που έχουν στη διάθεσή τους (θεωρητικά μιλώντας, εννοείται), το δολάριο και οι HΠA θα χρεοκοπούσαν εν μια νυκτί!

Πάνω από 300 δισ. δολάρια χρωστούν οι Aμερικανοί στη Bρετανία, σχεδόν 200 δισ. στα Eμιράτα του Kόλπου, άλλα 160 δισ. στη φτωχή Bραζιλία (!) και πάει λέγοντας. Aντιθέτως, οι Γερμανοί έχουν δανείσει το αμερικανικό Δημόσιο μόλις 53 δισ. δολάρια - το ένα... τέταρτο από όσα έχουν δανείσει στη μικροσκοπική Iρλανδία, κράτος και ιδιώτες!

Kατηγορούν εμάς τους Eλληνες ότι ζούμε πάνω από τις δυνατότητές μας με δανεικά από την EE. Γιατί δεν λένε όμως ότι οι Aμερικανοί ζουν με δανεικά εις βάρος τουλάχιστον ενός δισεκατομμυρίου εξαθλιωμένων Kινέζων που έχουν εισόδημα λιγότερο από ένα δολάριο την ημέρα; Γιατί δεν λένε ότι οι Aμερικανοί ζουν με δανεικά εις βάρος των Γιαπωνέζων επειδή τους νίκησαν πριν από... 65 (!) χρόνια;

Aς αφήσουμε όμως τους Aμερικανούς και ας έλθουμε στην Eυρώπη. Θα δανειστεί, λοιπόν, η Eλλάδα φέτος πάνω από 50 δισεκατομμύρια ευρώ. Kακώς, κάκιστα. Γιατί όμως δεν λέει κανείς τίποτα π.χ. για το Bέλγιο, το οποίο με πληθυσμό ελαφρά μικρότερο από της Eλλάδας θα δανειστεί σχεδόν... 100 δισεκατομμύρια; Tο ότι η Oλλανδία θα δανειστεί πάνω από 100 δισ. ευρώ γιατί δεν κρίνεται άξιο μιας μικρής έστω αναφοράς;

O υψηλός δανεισμός καθόλου δεν είναι φαινόμενο που θα παρατηρηθεί φέτος μόνο στις μικρές χώρες. Kάθε άλλο.

H Γερμανία είναι βεβαίως μια οικονομία με περίπου εννιαπλάσιο AEΠ από το ελληνικό. Nαι, αλλά και τα περίπου 370 (!) δισεκατομμύρια που θα δανειστούν φέτος οι Γερμανοί δεν είναι καθόλου ασήμαντο ποσό. H πανίσχυρη Γερμανία θα δανειστεί το επταπλάσιο ποσό από την «υπό χρεοκοπία» Eλλάδα! Kάτι δεν πάει καλά εδώ...

H Γαλλία θα δανειστεί ακόμη περισσότερα, 450 δισεκατομμύρια. Kαι η Iταλία επίσης - 400 δισεκατομμύρια αυτή. Tο ποσό των φετινών δανείων των δύο αυτών μεγάλων ευρωπαϊκών κρατών ως προς το AEΠ τους είναι ίδιο με της Eλλάδας - της Iταλίας μάλιστα είναι μεγαλύτερο!

Tι γίνεται; Xρεοκοπούν άραγε και η Γαλλία και η Iταλία αφού παίρνουν δάνεια αναλογικά ίδια με την Eλλάδα για να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους; Xρεοκοπούν και μας το κρύβουν ή μήπως είναι παραμύθι που υπηρετεί κερδοσκοπικές και πολιτικές σκοπιμότητες η υποτιθέμενα επαπειλούμενη «χρεοκοπία» της Eλλάδας; Eίναι προφανές πως συμβαίνει το δεύτερο.

Kαταχρεωμένοι και οι μεγάλοι της EE

1,5 τρισεκατομμύριο ευρώ θα δανειστούν φέτος για να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους οι τέσσερις μεγάλες χώρες της EE! Nέα δάνεια ύψους 450 δισ. ευρώ θα πάρει η Γαλλία, άλλα 400 δισ. η Iταλία. Γύρω στα 280 δισ. η Bρετανία, ενώ ακόμη και η τόσο αυστηρή Γερμανία θα χρειαστεί να δανειστεί περίπου 370 δισεκατομμύρια ευρώ! Xώρια τα 240 δισ. που χρειάζεται η Iσπανία και από 100 περίπου δισ. που θα δανειστούν το Bέλγιο και η Oλλανδία. Διαβάζοντας τα νούμερα αυτά που, ενώ έχουν ανακοινωθεί επίσημα, ο Eυρωπαϊκός Tύπος προτιμά να τα αποσιωπά συστηματικά, συνειδητοποιεί κανείς ότι τα 50 δισεκατομμύρια που θα δανειστεί η Eλλάδα δεν είναι και τρομερό ποσό μέσα στο γενικό κλίμα.

19.02.2010

H γενοκτονία της μνήμης

Ιστορία ή πολιτική χειραγώγηση;

Τέσσερις ανιστόρητοι τόμοι για τη βαλκανική και την ελληνική ιστορία, που καθαγιάζουν την οθωμανική κληρονομιά, είναι το νέο επιστημονικό βοήθημα για τους εκπαιδευτικούς και τους μαθητές.

Του ΜΙΧΑΛΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Σάλος έχει προκαλέσει στην κοινή γνώμη και στην εκπαιδευτική κοινότητα η εκτενής αναφορά της εφημερίδας «Σ» και της ιστοσελίδα μας [βλέπε πιο κάτω] στα ιστορικά εγχειρίδια για εκπαιδευτικούς, σε τέσσερις τόμους, υπό τον γενικό τίτλο Εναλλακτικό Εκπαιδευτικό Υλικό Για Τη Διδασκαλία της Νεότερης Ιστορίας της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, που έχουν εκδοθεί στο πλαίσιο του Προγράμματος Κοινής Ιστορίας (Joint History Project, JHP), το οποίο καθοδηγείται από το Κέντρο για τη Δημοκρατία και τη Συμφιλίωση στη Νοτιοανατολική Ευρώπη - CDRSEE.

Οι τόμοι φέρουν τους τίτλους: Η Οθωμανική Αυτοκρατορία, ο πρώτος, Έθνη και Κράτη στη Ν.Α. Ευρώπη, ο δεύτερος, Οι Βαλκανικοί Πόλεμοι, ο τρίτος και Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, ο τέταρτος. Καλύπτουν, δηλαδή, μια ιστορική περίοδο περίπου έξι αιώνων, από την κατάληψη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας από τους Οθωμανούς έως σήμερα.

Το συγκεκριμένο πρόγραμμα χρηματοδοτείται, κυρίως, από την αμερικανική κυβερνητική υπηρεσία US AID, το γερμανικό υπουργείο Εξωτερικών, αλλά και από το ίδιο το αμερικανικό (Department of State) και το βρετανικό ΥΠΕΞ (Foreign Office) και άλλα ιδρύματα, και η εναρκτήρια συνάντηση για την υλοποίησή του είχε πραγματοποιηθεί στη Χάλκη, το 1999.

Το πρόγραμμα αφορά 11 χώρες: Αλβανία, Βοσνία-Ερζεγοβίνη, Βουλγαρία, Κροατία, Κύπρο, Ελλάδα, ΠΓΔΜ, Σερβία-Μαυροβούνιο-Κοσσυφοπέδιο, Σλοβενία και Τουρκία. Εστιάζει στους καθηγητές Ιστορίας στα δημόσια και τα ιδιωτικά σχολεία, τους μαθητές, καθηγητές πανεπιστημίου, προπτυχιακούς και μεταπτυχιακούς φοιτητές, μη κυβερνητικές οργανώσεις, που ενεργοποιούνται στους τομείς της Ιστορίας και της Εκπαίδευσης, και τα υπουργεία Παιδείας, ενώ πραγματοποιεί πολυάριθμα σεμινάρια καθώς και μια σειρά από εκδόσεις.

Από-εθνικοποίηση της ιστορίας

Η έκδοση του τετράτομου αυτού έργου, που παρουσιάστηκε προχθές στο πλαίσιο δημοσιογραφικής διάσκεψης στη Λευκωσία, έχει ήδη προκαλέσει έντονες αντιδράσεις, αλλά και σκεπτικισμό, ως προς τα επιστημονικά της ερείσματα, καθώς φαίνεται να επιβάλλει μιαν υπαγωγή της βαλκανικής ιστοριογραφίας και, ειδικότερα της ελληνικής, στο μέτρο που αφορά στα καθ’ ημάς, στην οθωμανική ιστοριογραφία - με άλλα λόγια, την ανάγνωση και ερμηνεία της ιστορίας των λαών της ΝΑ Ευρώπης, υπό την κηδεμονία των κυρίαρχων αφηγηματικών και ερμηνευτικών προτύπων της Οθωμανικής Ιστορίας, η οποία προβάλλεται να διαθέτει το ‘ακριβές’ επιστημονικό μέτρο ταξινόμησης (και αξιολογίας) όλων των ιστορικών λόγων για το παρελθόν. Μέσα, ακριβώς, στο πνεύμα αυτού του μεθοδολογικού αναθεωρητισμού, το έργο στοχεύει να εισαγάγει μια από-εθνικοποιητική αντίληψη της ιστορίας, υπό το φως υπερεθνικών ‘μετασχηματισμών’, στο πλαίσιο της συντελούμενης παγκοσμιοποίησης στη σφαίρα της οικονομίας και των επικοινωνιών.
Δηλωτική είναι η άποψη της κ. Χριστίνας Κουλούρη, επιμελήτριας της σειράς και προέδρου της Επιτροπής Ιστορικής Εκπαίδευσης του CDRSEE: «Η νέα αυτή τάση σημαίνει αναθεώρηση της βασικής, κοινής στα βαλκανικά εθνικά κράτη (πλην του τουρκικού, βεβαίως), ερμηνείας της οθωμανικής κληρονομιάς: Ότι η οθωμανική περίοδος της ιστορίας τους υπήρξε μια “αλλότρια” επιβολή στις αυτόχθονες χριστιανικές κοινωνίες που είχε τη μορφή “ζυγού”». Και συνεχίζει, ότι το βιβλίο αυτό προσφέρει μια βαθύτερη γνώση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που «μας επιτρέπει να ανατρέψουμε ένα στερεότυπο εξαιρετικά διαδομένο τόσο στη Δυτική όσο και στη ΝΑ χριστιανική Ευρώπη: αυτό που αφορά την πολιτιστική της “καθυστέρηση”».

Η μήτρα της οθωμανικής κληρονομιάς

Ο προσανατολισμός αυτός είναι προφανής, ήδη από την επιλογή των τίτλων, ενώ από την «κοινή ιστορική κληρονομιά» - την οθωμανική, βεβαίως -, έχει απαλειφθεί το Βυζάντιο. Με αυτήν τη δεξιοτεχνική απάλειψη, εξυπηρετείται, διαυγώς, ο στόχος, να προβληθεί η οθωμανική κληρονομιά, ως ο κοινός κόσμος και η κοινή ιστορικοπολιτισμική μήτρα από την οποία προήλθαν τα σύγχρονα βαλκανικά έθνη, την οποία πρέπει, απαραγράπτως, να επανεύρουμε και να επανα-οικειοποιηθούμε, προκειμένου να κτίσουμε ένα κοινό, βασισμένο πάνω στην αλληλοκατανόηση και τη συμφιλίωση, μέλλον, χωρίς ανταγωνισμούς. Χαρακτηριστική, στο πλαίσιο αυτό είναι και η εξόφθαλμα μονοσήμαντη και ανιστορική, στην ουσία της, προσέγγιση του εθνικιστικού φαινομένου και των εθνικο-απελευθερωτικών αγώνων, τα οποία προσεγγίζει, είτε άμεσα, είτε έμμεσα, με μια σαφώς αρνητική σήμανση.

Δεν υπάρχει υπουργική απόφαση;

ΣE ΔHΛΩΣH του χθες ο Υπουργός Παιδείας Ανδρέας Δημητρίου σχετικά με την εκπαιδευτική χρήση των εν λόγω βιβλίων, ανέφερε ότι δεν υπάρχει οιαδήποτε υπουργική απόφαση, που να προνοεί, αυτά, να χρησιμοποιηθούν ως επιστημονικά βοηθήματα. «Αυτό είναι θέμα που θα εξετάσει η ειδική επιτροπή για τα αναλυτικά προγράμματα της Ιστορίας, η οποία και θα συμβουλεύσει ως προς το αν και πώς θα χρησιμοποιηθούν». Επισήμανε, ωστόσο, ότι, «είμαστε στον 21ο αιώνα, και δεν μπορούμε να ρίχνουμε βιβλία στην πυρά».

Εισβολή του ελληνικού στρατού στη Θεσσαλονίκη το 1912!

Μια από τις προκλητικά ανιστόρητες αναφορές του βιβλίου είναι η αναφορά σε… εισβολή των ελληνικών στρατευμάτων στη Θεσσαλονίκη. Συγκεκριμένα, στον τόμο «Οι Βαλκανικοί Πόλεμοι», στο χρονολογικό πίνακα γεγονότων αναφέρεται: «28 Οκτωβρίου. Το πρωί εισβάλλει στη Θεσσαλονίκη ο ελληνικός στρατός, η οποία παραδόθηκε στις 27 Οκτωβρίου και το απόγευμα οι βουλγαρικές μεραρχίες της Ρίλας. Ξεκινά η διεκδίκηση της Θεσσαλονίκης».

Από την… εισβολή των ελληνικών στρατευμάτων στη Θεσσαλονίκη, έως την απελευθέρωση της πόλης από τα ελληνικά στρατεύματα, όπως διδάσκουν τα εγχειρίδια της Ιστορίας στα ελληνικά σχολεία, η απόσταση είναι τεράστια. Καλύπτει, όμως, το χάσμα, από τους ισχυρισμούς της σκοπιανής προπαγάνδας, για ελληνική… εισβολή στη Μακεδονία. Και εξυπηρετεί, προφανώς, τους σχεδιασμούς της κυβέρνησης των Σκοπίων στις διεκδικήσεις τους εναντίον της Ελλάδας, παρουσιάζοντας τες ως βασιζόμενες σε ιστορικά δεδομένα. Τα οποία, βεβαίως, πρέπει να εμπεδώσουμε κι εμείς, από τα σχολικά έδρανα....

Προς το ξεπέρασμα του έθνους

EINAI προφανές και το ιδεολόγημα το οποίο υποκρύπτεται πίσω από αυτήν την προσέγγιση. Aν, το Έθνος - κράτος, ως κύρια επινόηση της νεοτερικής εποχής, αποτελεί έναν πολιτικό και ιστορικό αναχρονισμό για τους σχεδιασμούς της Νέας Τάξης, αυτό που προέχει είναι να ανατρέξουμε στο έδαφος όπου συνελήφθη και συγκροτήθηκε ως κοινωνικο-ιστορική δημιουργία, να αποδομήσουμε τους λόγους που το στήριξαν, και να υποδείξουμε την αναγκαιότητα υπέρβασής του.

Επιπλέον, αν ο εθνικισμός και το έθνος-κράτος, πηγή των μεγαλύτερων τραγωδιών της νεότερης ιστορίας μας, είναι ιστορικώς επάναγκες να ξεπεραστούν, προς μια «νέα κοινωνία» χωρίς αντιθέσεις, αν, με άλλα, λόγια, οι λαοί, για να μπορέσουν να συνυπάρξουν ειρηνικά, πρέπει να αποχωριστούν όλα αυτά που συνέχουν το ιστορικό τους είναι - την ιδιαίτερη πολιτισμική παράδοση και εθνική τους ταυτότητα δηλαδή -, τότε, πρέπει να ανατρέξουν στο προ-νεοτερικό, προ-εθνικό έδαφος της ιστορικής τους ύπαρξης και από εκεί να αντλήσουν τα υλικά για τη διαμόρφωση μιας ‘νέας’ ιστορικής ύπαρξης και ταυτότητας: Το έδαφος των παλιών αυτοκρατοριών, στη βαλκανική, δε, περίπτωση, της οθωμανικής, η οποία, πέραν από παρελθόν μας, φαίνεται και να προαλείφεται και ως ο ορίζοντας του ιστορικού μας μέλλοντος…

«Αλλάζουν» την Ιστορία με εξωραϊσμό των Τούρκων

Τουρκική προπαγάνδα σε βοηθήματα Ιστορίας

Του ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ ΠΑΠΑΣΤΥΛΙΑΝΟΥ

Προσπάθεια εξωραϊσμού της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από την εποχή της Άλωσης της Κωνσταντινούπολης επιχειρείται μέσα από βοηθήματα Ιστορίας που θα μπορούν να βρίσκονται στις σχολικές βιβλιοθήκες. Μερικοί από τους πρωτεργάτες της έκδοσης των τεσσάρων βιβλίων που γράφτηκαν με πρωτοβουλία του Κέντρου για τη Δημοκρατία και τη Συμφιλίωση στη Νοτιοανατολική Ευρώπη (CDRSEE), παρουσιάστηκαν τον Οκτώβριο 2008 σε διάσκεψη Τύπου, με στόχο να διδαχθούν στη Μέση Εκπαίδευση.

Ο [απατεώνας που παλαιότερα κατέκλεψε τον Δήμο Κάμπτεν Λονδίνου] καθηγητής Νιαζί Κιζιλγιουρέκ, μέλος της Επιτροπής Ιστορικής Εκπαίδευσης του CDRSEE, ο Χαϊρεττίν Καγιά, επιμελητής της τουρκικής έκδοσης των εναλλακτικών βιβλίων εργασίας, η Δρ Μελτέμ Ονουρκάν-Σαμανί ιστορικός, και ο Παύλος Παύλου, φιλόλογος σε σχολείο Μέσης Εκπαίδευσης.

Όπως ανέφεραν οι ομιλητές στη συνέντευξη Τύπου, στόχος του υλικού είναι η ανάπτυξη κριτικής σκέψης, ενώ τα εγχειρίδια θα χρησιμοποιούνται και στις δύο κοινότητες σαν συμπληρωματικό διδακτικό υλικό.

Επίσης επισήμαναν ότι η έκδοση των βιβλίων αποσκοπεί στο να εμπλουτίσει τον ουσιώδη διάλογο «σε σχέση με τη διδασκαλία της Ιστορίας που λαμβάνει χώρα σε όλες τις γωνιές της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, συμπεριλαμβανομένης και της Κύπρου».

Τα βιβλία προηγουμένως παρουσιάστηκαν στο Βελιγράδι, το Ζάγκρεμπ, τα Τίρανα, το Σαράγιεβο και τα Σκόπια...

Όπως ανακοινώθηκε, το CDRSEE σε συνεργασία με τον Όμιλο Ιστορικού Διαλόγου και Έρευνας, «τις επόμενες μέρες θα συντονίσουν μια σειρά από εργαστήρια επιμόρφωσης των εκπαιδευτικών, με στόχο να προετοιμαστούν οι Ε/κ και Τ/κ δάσκαλοι να χρησιμοποιήσουν αυτά τα τέσσερα βιβλία μέσα στην τάξη».

Η προκλητική Κουλούρη και η μη ύπαρξη ζυγού!

Η Χριστίνα Κουλούρη, επιμελήτρια της σειράς και πρόεδρος της Επιτροπής Ιστορικής Εκπαίδευσης του CDRSEE, μαζί με τη Μαρία Ρεπούση είχαν προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων στην Ελλάδα για τις θέσεις τους σε ιστορικά θέματα που έχουν σχέση με τους Τούρκους.

Σε άρθρο της στην αθηναϊκή εφημερίδα «Το Βήμα», ημερομηνίας 6/2/2000, με τίτλο «Οι 'σκοτεινοί αιώνες' του οθωμανικού παρελθόντος μας», η Κουλούρη έγραφε προκλητικά:

«Το επιστημονικό ενδιαφέρον υπαγορεύεται, άλλωστε, όπως είναι γνωστό, από τη σύγχρονη συγκυρία και τα ερωτήματα που θέτει το παρόν. Οι πολιτικές εξελίξεις της τελευταίας δεκαετίας στα Βαλκάνια και η αναθεώρηση του παρελθόντος που συνεπάγονται οδήγησαν τις βαλκανικές ιστοριογραφίες σε μια αναζήτηση του «κοινού» παρελθόντος, των κοινών ιστορικών εμπειριών της βυζαντινής και της οθωμανικής αυτοκρατορίας και της «κληρονομιάς» τους στη θρησκευτική, πολιτισμική και θεσμική σφαίρα. Η νέα αυτή τάση σημαίνει αναθεώρηση της βασικής, κοινής στα βαλκανικά εθνικά κράτη (πλην του τουρκικού, βεβαίως) ερμηνείας της οθωμανικής κληρονομιάς: ότι η οθωμανική περίοδος της ιστορίας τους υπήρξε μια «αλλότρια» επιβολή στις αυτόχθονες χριστιανικές κοινωνίες που είχε τη μορφή «ζυγού».

Μετά η «Ιστανμπούλ» ευημερεί

Χαρακτηριστική είναι η τουρκική προπαγάνδα στο βιβλίο 1 (Σελίδα 51) με τίτλο «Η Οθωμανική αυτοκρατορία», της κατάστασης που επικρατούσε στην Κωνσταντινούπολη μετά την Άλωσή της από τους Τούρκους: Όλα, εν ολίγοις, ήταν ωραία, επειδή απηλλάγησαν από τους «απίστους», δηλαδή τους Χριστιανούς: Αναφέρεται: «Σπίτια δόθηκαν στους νέους ανθρώπους που έφθαναν. Η Ινστανμπούλ άρχιζε να ευημερεί. …..

«Έδωσαν πιστοποιητικά στους ανθρώπους έτσι, ώστε τα σπίτια να είναι ιδιοκτησία τους. Η πόλη άρχισε να αναπτύσσεται. Έπειτα, ο σουλτάνος είχε ένα βεζίρη που ήταν γιος άπιστου. Έγινε πολύ οικείος του σουλτάνου. Οι παλιοί άπιστοι της Ινσταμπούλ ήταν φίλοι του πατέρα αυτού του βεζίρη….

«Ένας ψευδομουσουλμάνος δούλος δόθηκε σύντροφος σε έναν από τους συνωμότες απίστους.

«Ερώτηση: Ποιος είναι αυτός ο βεζίρης;

«Απάντηση: Είναι ο Μεχμέτ Πασάς ο Έλληνας. Αργότερα, ο Σουλτάνος έβαλε να τον στραγγαλίσουν σαν να 'ταν σκυλί».

Ένας ευτυχισμένος(!) γενίτσαρος αφηγείται...

Ανατριχιαστική είναι η εικόνα που επιχειρείται από την τουρκική προπαγάνδα στο θέμα του τουρκικού εγκλήματος του παιδομαζώματος (γενίτσαροι). Βάζουν ένα γενίτσαρο, τον Λουτφή, να δείχνει ευτυχισμένος και να αναπολεί πως καταξιώθηκε μετά το παιδομάζωμα. Με τίτλο «Ο Λουτφή πασάς αναπολεί τη σταδιοδρομία του από την εποχή που στρατολογήθηκε μέσω του συστήματος ντεβσιρμέ».

Δηλαδή το έγκλημα του παιδομαζώματος αποκαλείται πλέον στρατολόγηση (Σελίδες 64, 65). Αφηγείται λοιπόν ο γενίτσαρος Λουτφή: «Χάρη στη γενναιοδωρία του σουλτάνου εγώ, ο ταπεινός, ανατράφηκα στο εσωτερικό Σαράι τον καιρό του μακαρίτη σουλτάνου Βαγιατζήτ (που βρίσκεται σήμερα στον Παράδεισο). Στη διάρκεια αυτής της Οθωμανικής δυναστείας, επιδείκνυαν άριστη συμπεριφορά απέναντι στους σουλτάνους από αγάπη προς το θεσμό και όσο βρισκόμουν στο εσωτερικό Σαράι μελέτησα πολλά είδη επιστημών. Όταν εγώ το ταπεινό και ασήμαντο υποκείμενο άφησα το Σαράι συνεργάστηκα με πολλούς ουλεμάδες (νομοδιδάσκαλοι, θεολόγοι και ερμηνευτές του μουσουλμανικού δικαίου), ποιητές και ανθρώπους του πολιτισμού και επιδίωξα να βελτιώσω το χαρακτήρα μου θέτοντας όλες μου τις ικανότητες στην υπηρεσία των επιστημών».

Στο σχόλιο που ακολουθεί καταβάλλεται προσπάθεια να μετριασθούν οι φιλοτουρκικές εντυπώσεις, με τη σημείωση ότι ο Λουτφή αποτελεί εξαίρεση, γεννώντας όμως το ερώτημα: γιατί τότε παρατίθεται η αφήγηση; Όμως ενισχύεται η τουρκική προπαγάνδα στο βιβλίο υποβάλλοντας ως κερασάκι στην τούρτα ότι «σε κάποια χρονική στιγμή μετά τη στρατολόγηση του νεαρού Λουτφή, φαίνεται ότι ο πατέρας του ασπάστηκε επίσης το Ισλάμ».

Οι καταβολές και υποστηρικτές της Τουρκικής Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας

Της ΦΑΝΟΥΛΛΑΣ ΑΡΓΥΡΟΥ*

“…Κρίσιμα ερωτήματα, 34 ήδη Ιούληδων, παραμένουν αναπάντητα: Πώς και γιατί ο Ελληνισμός δεν πέτυχε να σχεδιάσει και να κατορθώσει την υλοποίηση του αντικατοχικού απελευθερωτικού αγώνα της Κύπρου; Πώς και γιατί, αντί ν' αναδυθεί σύσσωμος στην πρόκληση και τον πολλαπλασιασμό της ισχύος του, ώστε ν' αντιτάξει πειστικά ισχυρή αντίσταση και ικανή παλλαϊκή αμυντική θωράκιση απέναντι στους Τούρκους κατακτητές, σύρθηκε από το 1977 και σύρεται μέχρι σήμερα, ως ηττημένος, στις διαδικασίες συνθηκολόγησης με την κατοχή, «στη βάση» των «διζωνικών - δικοινοτικών» όρων του κατακτητή;...Ποιας πανουργίας μυαλά, ηττημένων ραγιάδων, πρόθυμων να συμβιβαστούν «οδυνηρά» και να συνθηκολογήσουν με τον κατακτητή, παρήγαγαν την έννοια «επανένωση» αναρτημένη στις λευκές τους σημαίες και όλα τα συναφή «επαναπροσεγγιστικά», για να υποστείλουν και να εξοβελίσουν το λάβαρο της απελευθέρωσης; Ποιες 34 ετών πλύσεις εγκεφάλου και από ποια νεο-γενιτσαρικά ιδεολογικά προγεφυρώματα του Αττίλα, διεκπεραιώθηκαν διαδοχικά και συστηματικά (made in USA & UK) στον Ελληνισμό, ώστε να καταντήσει να προσμένει την 25η του 34ου Ιούλη για «ν' απολαύσει» κιόλας που θα του μπήξουν τον «Συνεταιρισμό Δύο Συνιστώντων Στέιτς» του Σχεδίου Ανάν, που ο ίδιος ήδη απέρριψε;…” 

(Διερωτάται ο κ. Λάζαρος Μαύρος στη Σημερινή 20/7/2008).

Σ΄αυτά ακριβώς τα ερωτήματα, θα προσπαθήσω σήμερα να δώσω απαντήσεις. Παρόλον ότι η απάντηση είναι αναμφισβήτητα απλή: Ο τόπος αυτός προδόθηκε από ηγέτες του, που εξυπηρέτησαν περισσότερο τα ξένα συμφέροντα παρά τα δικά του.

1955-59 Κατά την διάρκεια του απελευθερωτικού αγώνος της ΕΟΚΑ,  στο Λονδίνο έγιναν σοβαρές και βαθιές διεργασίες για το Μέλλον της Κύπρου. Με σενάρια για όλα τα ενδεχόμενα με μακροχρόνιες επιδιώξεις και στόχους μεταξύ Βρετανίας και Τουρκίας που ακολουθούνται πιστά μέχρι σήμερα. Το διάστημα 1956-58 επισκέφθηκε διαδοχικά το Λονδίνο ο Τούρκος συνταγματολόγος Νιχάτ Ερίμ (μετέπειτα πρωθυπουργός) εμπνευστής του τουρκικού σχεδίου “Ανάκτησης Κύπρου” (βλέπε βιβλίο καθηγητή Ν. Σαρρή «Η άλλη πλευρά»)  και είχε αναλυτικές διαβουλεύσεις με τον Βρετανό συνταγματολόγο Λόρδο Ράτκλιφ εξασφαλίζοντας βασικές προυποθέσεις για τα τουρκικά συμφέροντα. Με αποτέλεσμα, η δήλωση του Υπ. Αποικιών από τη Βουλή των Κοινοτήτων στις 19 Δεκεμβρίου 1956, για διχοτόμηση, ξεχωριστή αυτοδιάθεση,  που ακούμε σήμερα να απαιτούν οι Τούρκοι.  Είπε συγκεκριμένα: “...Όταν έλθει η ώρα... το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης θα παραχωρηθεί με τέτοιο τρόπο ούτως ώστε η τουρκοκυπριακή κοινότητα, όχι λιγότερο από την ελληνο-κυπριακή κοινότητα θα έχει στην ειδική περίπτωση της Κύπρου, την ελευθερία να αποφασίσει μόνη της για το καθεστώς. Με άλλα λόγια η κυβέρνηση της Α.Μ. αναγνωρίζει πως η εξάσκηση αυτοδιάθεσης σε ένα τόσο ανάμιχτο πληθυσμό πρέπει να συμπεριλαμβάνει και τη διχοτόμηση μεταξύ άλλων εναλλακτικών λύσεων. (Βλέπε βιβλίο «Από την Ένωση στην Κατοχή» σελ. 82) [1α χάρτες και 1β δήλωση].

΄Ομως, οφείλουμε να αναφερθούμε και σε μια άλλη δήλωση για ξεχωριστή αυτοδιάθεση για μια μειονότητα του 18%.  Κάποιου άλλου,  πριν από τον Βρετανό Υπ. Αποικιών, εκείνη του  Γ.Γ. του ΚΚΕ Νίκου Ζαχαριάδη που κατηγορούσε ασύστολα και υβριστικά την ΕΟΚΑ αλλά όχι μόνον. Στις 30 Απριλίου και 1η Μαίου 1955 το εκφραστικό όργανο του ΑΚΕΛ “Νέος Δημοκράτης” δημοσίευσε σε δύο συνέχειες άρθρο του Ζαχαριάδη που είχε μεταδοθεί από ραδιοσταθμό της Ελλάδας και το οποίο το ΑΚΕΛ είχε χαρακτηρίσει “βαρυσήμαντο”..

Μεταξύ άλλων πολλών έλεγε : “... Ομως η απελευθέρωση του λαού της Κύπρου δεν μπορεί να είναι πραγματική παρά μόνο σαν απελευθέρωση και των Τούρκων. Η απελευθέρωση της Κύπρου δεν  μπορεί να σημαίνει ιδιοποίηση ή χειροτέρευση της υποδούλωσης των Τούρκων, μια απελευθέρωση και για την τουρκική μειονότητα του νησιού με βάση την πλήρη εθνική αυτονομία. Διεκδικώντας το δικαίωμα μέχρι και αποχωρισμού για τους ΄Ελληνες, δεν μπορούμε να αρνηθούμε το ίδιο αυτό δικαίωμα στην τουρκική κοινότητα...”.

Το 1957 ο Nίκος Ζαχαριάδης πριν εκκαθαρισθεί από την 7η ολομέλεια του ΚΚΕ απολογήθηκε αλλά προς τι πλέον; (Bλέπε ο «Ο σύγχρονος Εφιάλτης του Έθνους ΚΚΕ και ΑΚΕΛ» Φώτη Παπαφώτη 1996 σελ. 364).

Το 1957 χάρτης του Δρ. Φαζίλ Κουτσιούκ εκπροσώπου της τουρκοκυπριακής μειονότητας  του 18% απαιτούσε την μισή Κύπρο με την γραμμή στον 35ο παράλληλο...(Βλέπε χάρτη από το βιβλίο του Κρίστοφερ Χίτσενς).

Σήμερα η πολιτική εκείνη, που εκφράζεται με τα δύο “συνιστώντα κράτη” (two constituent states), προωθήθηκε σταδιακά μέσω της ρατσιστικής Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας που ήταν καθαρά τουρκική απαίτηση την οποίαν υιοθέτησαν, πρώτοι, οι Βρετανοί.

Επειδή οι απαιτήσεις του Νιχάτ Ερίμ και της τουρκικής κυβέρνησης  ήταν για απευθείας ομοσπονδία, στις 5 Ιουνίου 1957 ο Βρετανός πρωθυπουργός ζήτησε την άποψη του Υπ. Εξωτερικών. Μην σας συγχύσει η απάντηση, δεν δόθηκε το 2004 ή 2008, αλλά, το 1957. Του είπαν:

“.. Η τουρκική κυβέρνηση πιστεύει πως η διχοτόμηση της Κύπρου δεν θα είναι κατ΄ανάγκην πολύ δύσκολη και δε θα σημαίνει μεγάλης κλίμακας ανταλλαγή πληθυσμών. Διατηρούν την άποψη ότι με λίγη συνεργασία από την ελληνοκυπριακή πλευρά, θα μπορούν να υπάρχουν δύο ζώνες στην Κύπρο, μια κάτω από τουρκοκυπριακή διοίκηση και μια κάτω από ελληνοκυπριακή διοίκηση... Εμείς μπορούμε να διατηρήσουμε τα δικά μας μέρη στο νησί και η νήσος θα μπορεί να διοικείται με ένα είδος ομοσπονδιακής λύσης στη μέση. Ποιο όμως θα είναι το είδος της ομόσπονδης κεντρικής κυβέρνησης; Μια ομοσπονδία συνεπάγεται αναμφισβήτητη κυριαρχία. Και στην περίπτωση της Κύπρου, η ελληνική ζώνη θα είναι ελεύθερη να ενωθεί με την Ελλάδα και η τουρκική με την Τουρκία... Σε μια ομοσπονδία συνεπάγεται αναγνώριση της μιας κυβέρνησης από την άλλη. Η κάθε κυβέρνηση να αναγνωρίζει τη σφαίρα εξουσίας της άλλης... Σε περίπτωση που μια από τις κυβερνήσεις αυτές αποφασίσει να ενωθεί με άλλο μέρος η ομοσπονδία σπάει αμέσως.”

Το κρατούμενο εδώ, θα πρέπει να είναι η πεποίθηση των Τούρκων που είχαν από το 1957, ότι με ελληνο-κυπριακή συνεργασία  θα κατόρθωναν την διζωνική ομοσπονδία! Μήπως τα γεγονότα τους έχουν διαψεύσει;

Οι Βρετανοί, έχοντας ήδη υποσχεθεί στους Τούρκους διχοτομική λύση δεν μπορούσαν να κάνουν πίσω. Οι Τούρκοι τελικά συμφώνησαν με τους Βρετανούς να δεχθούν τις Συμφωνίες της Ζυρίχης και Λονδίνου με την προυπόθεση πως τη Ζυρίχη θα ακολουθούσε όχι μόνο η διχοτόμηση, αλλά, η ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ. Με την οποίαν θα είχαν τον έλεγχο ολόκληρης της Κύπρου με προοπτική την ολοκληρωτική κατάληψή της. Εξού και το ξέσπασμα αξιωματούχου του Φόρειν Οφις (Α. Ρος) όταν είπε (24.2.1958): “This is a typical piece of Turkish diplomacy: take what you αre offered but only on the understanding that you expect more”. (Από την «Ενωση στην Κατοχή» σελ. 97).

Έπεισαν τους Τούρκους να μην επιμένουν σε ομοσπονδιακή βάση, αλλά να δεχθούν εξελισσόμενες συνταγματικές μεθόδους... και να ήταν σίγουροι θα έθεταν την μειονότητα επί ισοις όροις (equal footing) όπως τους υποσχέθηκαν από το 1955...Στα πρώτα στάδια, μετά την τουρκική εισβολή, στα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών που γράφονται επι τω πλείστον από τους κηδεμόνες Βρετανούς,  εμφανίζεται το  επι ίσοις όροις αλλά όχι η λέξη ομοσπονδία...

Ο Νιχάτ Ερίμ είχε άμεση ανάμιξη με τους Βρετανούς στην διαμόρφωση των Συμφωνιών Ζυρίχης και Λονδίνου...

Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΤΜΤ

Η Αγκυρα, όμως, βιαζόταν. Χρηματοδότησε την  ΤΜΤ  και άρχισε την μαζική μετακόμιση μεγάλου αριθμού Τουρκοκυπρίων προς το βόρειο μέρος του νησιού.΄Εσφαξαν με την βοήθεια των Άγγλων τους Κοντεμενιώτες, κατέκαυσαν τον ΄Αγ.Λουκά…Στις δραστηριότητες εξοπλισμού και εκπαίδευσης των Τουρκοκυπρίων εμπλάκηκαν και Βρετανοί στρατιωτικοί ειδικά το 1963/64. Ο λαός τότε είχε μπουχτίσει από τον φιλοτουρκισμό των Βρετανών. Ο βρετανικός Τύπος είχε ξεσπαθώσει συντονισμένος με το Φόρειν Όφις εναντίον μας με ασύστολες κατηγορίες και πρόστυχες γελοιογραφίες εναντίον του Μακαρίου. 

Οι Βρετανοί, αρχές του 1964 μας έστειλαν  στην Κύπρο και ειδική ομάδα ψυχολογικού πολέμου για να μας μεταλλάξουν τα μυαλά... Να μας κάνουν να νοιώσουμε πόσο ηλίθιοι είμασταν για όσα τους καταλογίζαμε. ΄Ησαν φίλοι μας, ήθελαν το καλό μας... Σήμερα τη δουλειά αυτή, αφού απέτυχαν οι ίδιοι με τις επαναπροσεγγιστικές τάχατες συνάξεις στο Λονδίνο και τα μετέπειτα μεγαλύτερα κέντρα πληρωμένων εντολοδόχων όπως το ΠΡΙΟ Νορβηγίας,  την ανέλαβαν και δικοί μας, μέσω της Παιδείας. Με την αλλαγή της ιστορίας όπως την θέλουν οι Τούρκοι και οι σύμμαχοί τους, όπως την ήθελαν από το 1955,  για να δημιουργήσουν μια κομπλεξική και πλασματική συνείδηση των νέων μας γιατί μόνον τότε δεν θα αντιδράσουν στην επιβουλή του τουρκικού συνεταιρισμού των δύο συνιστώντων στέιτς και όχι μόνον. 

[Ξέρετε, αυτή η εξέλιξη μου θυμίζει τη βρετανική τηλεοπτική σειρά ΄Τhe Prisoner’, που όταν αυτός ρωτούσε που βρίσκεται και ποιος είναι του έλεγαν “You are in the village, you are No.7”! Ειρωνικά η σειρά εκείνη κατέληξε φιάσκο εφόσον δεν γνώριζαν πλέον πως να την τελειώσουν και την σταμάτησαν, τόσο ακατανόητη ήταν].

1964 – Με πίστη και συνέπεια στην τουρκική πολιτική, ο Ρ. Ντενκτάς στην σύσκεψη που κάλεσε η Βρετανία στις 16 Ιανουαρίου 1964 στο Λονδίνο, μετά την τουρκοανταρσία εναντίον μας, ξεκαθάρισε τις απαιτήσεις του. Ζήτησε εθελοντική ανταλλαγή πληθυσμών, ανταλλαγή περιουσιών, αποζημειώσεις, ξεχωριστή αστυνομία, ομόσπονδο κράτος. Παράλληλα ο Τούρκος ΥΠΕΞ ζήτησε γεωγραφικό διαχωρισμό των δύο κοινοτήτων και ομοσπονδιακή λύση. (Ακριβώς όπως έκαναν  και στην Γενεύη το 1974 όταν  ο μεν Ντενκτάς απαίτησε διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία και ο Τούρκος ΥΠΕΞ  Γκιουνές 6 αυτόνομα καντόνια).

Στις 14 Φεβρουαρίου, λοιπόν, του 1964 το Τμήμα Σχεδιασμού (Planning Department) του Φόρειν ΄Οφις είχε ήδη ετοιμάσει μελέτη για το Μέλλον της Κύπρου βλέποντας 10 χρόνια μπροστά, βασισμένο στα σχέδια της περασμένης δεκαετίας. Αυτό το σχέδιο είναι που επικράτησε τελικά και προσχεδίασε τους τρόπους και προυποθέσεις της τραγωδίας του 1974. Ήταν βρετανικό και όχι αμερικανικό το σχέδιο προετοιμασίας της εισβολής. Συνταυτισμένες με το σχέδιο αυτό ήταν και οι ενέργειες του στρατηγού Πίτερ Γιάνγκ να χαράξει τη διχοτομική Πράσινη Γραμμή τον Ιανουάριο του 1964 στην Λευκωσία την οποία βέβαια είχαν μερικώς χαράξει οι ίδιοι το 1955-59. Ο Γιάνγκ είχε εντολές από το Λονδίνο να τραβήξει Π. Γραμμή και στην Λεμεσό αλλά χάρη στις αντιδράσεις του τότε Επάρχου Λεμεσού Χριστόδουλου Βενιαμίν αποτράπηκε η προσπάθεια. Στο σχέδιο εκείνο προβλεπόταν και η απομάκρυνση της ελληνικής επιρροής από την Κύπρο, να αποκόπτονταν οι δεσμοί με την Ελλάδα, να σιωπούσε το Ελληνικό ραδιόφωνο, ο Τύπος, να εμπόδιζαν την Ελλάδα να επέμβει σε περίπτωση που εγίνετο τουρκική εισβολή, και να εζητείτο  η χρήση του 6ου Αμερικανικού Στόλου και άλλα πολλά. (Βλέπε βιβλίο ‘Top Secret’ Αναφορά στην ‘Ελευθερία’ 23.4.1964).

Το 1964 οι Τουρκοκύπριοι εξέδωσαν και προτάσεις για “Ομόσπονδη Δημοκρατία της Κύπρου” με συνταγματικές αλλαγές  για “Βόρειο Κράτος” και “Νότιο Κράτος”. (Βλέπε ‘Top Secret’).

Στο βιβλίο του “Τα Δύσκολα Χρόνια –Αναμνήσεις μιας ζωής”, ο πρώην Υπ. ΄Αμυνας και πρώην Έπαρχος Λεμεσού, Χριστόδουλος Βενιαμίν, δημοσιεύει στην ολότητά του έγγραφο που βρήκαν οι αρχές της Δημοκρατίας στο Γραφείου Τουρκοκύπριου υπουργού ο οποίος στην βιασύνη του να αποχωρήσει με το ξέσπασμα των γεγονότων του 1963 το ξέχασε. Το έγγραφο φέρει ημερ. 14.9.1963, πριν τις επιθέσεις εναντίον μας του Δεκεμβρίου 1963. Γράφει μεταξύ άλλων πολλών αποκαλυπτικών το έγγραφο:

“...Τις Συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου δεχθήκαμε ως προσωρινόν μεταβατικόν στάδιο, αν δεν ήταν έτσι δεν θα τις υπογράφαμε. Με αυτές αναγνωρίσθηκαν σε διεθνές επίπεδο τα δικαιώματα της Τουρκίας επί της Κύπρου..Θα ωφεληθούμε από τα λάθη των Ρωμηών και αφού ετοιμασθούμε καλύτερα,... θα περιμένουμε την ημέρα που θα θέλουν να χαλάσουν τις Συμφωνίες, οπότε θα επιτύχουμε την πλήρη ελευθερία μας...πρέπει να υποστηρίζεται ο αγώνας μας αυτός από πολλούς εσωτερικούς και εξωτερικούς παράγοντες αλλά πρωτίστως από την Μητέρα Πατρίδα...Μπορούμε να συνοψίσουμε τα κύρια σημεία ενός τέτοιου σχεδίου ως εξής: Ο Τούρκος αντιπρόεδρος της Δημοκρατίας θα γίνει δεκτός ως πρόεδρος της Δημοκρατίας υπό της τουρκικής κοινότητος και θα ιδρυθεί μια κυβέρνηση αποτελουμένη καθαρώς από Τούρκους... Η Μητέρα πατρίς θα αναγνωρίσει αμέσως την κυβέρνηση αυτή... θα ακολουθήσει η επέμβαση της Μητέρας Πατρίδας και εάν υπάρξει ανάγκη θα αναγνωρισθούν αμέσως τα δικαιώματα, ως πολίτες της Δημοκρατίας,  εις τους Κυπρίους οι οποίοι είναι εγκατεστημένοι εις Τουρκίαν.. οι Ρωμηοί θα αντιδράσουν εναντίον των Τούρκων εμπράκτως και έτσι θα αρχίσει ένας αγώνας μεταξύ των δύο Κοινοτήτων και το αποτέλεσμα θα καθορίσει τον αγώνα. ΄Οταν αρχίσει ο αγώνας η Τουρκική Κοινότης η οποία είναι διεσπαρμένη εις όλην την Νήσον, να μαζευθεί εις μίαν ζώνην δια της βίας και να είναι υποχρεωμένη όπως κρατήσει εκείνην την ζώνην... Εις ποίον μέρος θα ευρίσκεται αυτή η ζώνη, αυτό θα εξαρτηθεί από το στρατηγικόν σχέδιον που θα ετοιμάσουν οι ειδικοί... ενίσχυση των σχέσεών με την Μητέρα Πατρίδα ...Η τουρκική κοινότης αφού συμπληρώσει από απόψεως οικονομικής, στρατιωτικής, και ηθικής με την πλήρη έννοια της λέξεως αυτές τις προετοιμασίες, θα επωφεληθεί της ευκαιρίας κατά την οποίαν θα δημιουργηθεί μία συνταγματική κρίσις διά τους Ρωμηούς και θα έχει κάποιαν επιτυχία... Λευκωσία 14.9.1963 Δρ. Φαζίλ Κιουτσιούκ Αντιπρόεδρος Κ.Δ , Ραούφ Ντενκτάς Πρόεδρος Τουρκικής Κοινοτικής Συνέλευσης. ” (Στο έγγραφο αυτό αναφέρθηκε στις 21 και 23 Φεβρουαρίου  1964 ο Φιλελεύθερος με τίτλο “ Θα μας επέβαλλαν τον τουρκισμό”).

Ο Υπ. Εξωτερικών της Τουρκίας πριν την τουρκική εισβολή του 1974 διαβεβαίωνε : “Η λύση που θέλουμε είναι διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία”. Η δε κυπριακή κυβέρνηση  τον  Ιούνιο 74 παρέδιδε στους Βρετανούς υπόμνημα με τίτλο “Ανεφάρμοστη η Ομοσπονδία”…

Ο Βρετ. Υπ. Εξωτερικών  Τζέιμς Κάλλαχαν τον Αύγουστος του 1974 τονίζει πως η λύση θα είναι διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία... Και στις 16 Αυγούστου 1974 το Υπ. Εξωτερικών και Κοινοπολιτείας της Βρετανίας αποφασίζει να χρησιμοποιεί την ορολογία “διπεριφερειακή ομοσπονδία” ως εναλλακτική ονομασία για την Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία και παράλληλα επιλέγουν να επενδύσουν όλες τους τις ελπίδες, αγνοώντας τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, στον Γλαύκο Κληρίδη.

Στις 23 Αυγούστου 1974 ο Ραούφ Ντενκτάς δήλωνε ότι “ο τουρκικός στόχος ήταν ένα ομόσπονδο κράτος σε γεωγραφική βάση. Μια ομόσπονδη τουρκική περιοχή και μια ομόσπονδη ελληνική σε ένα ομόσπονδο κράτος. Τις λειτουργίες και δικαιοδοσίες του ομόσπονδου αυτού κράτους θα τις διαπραγματευθούμε...έχουμε το προσωρινό ξεχωριστό τουρκικό κράτος μέσα σε μια δικοινοτική δημοκρατία της Κύπρου που αναμένει την συμφωνία πάνω στο ομόσπονδο σύστημα”.

Την ίδια μέρα, ο Βρετ. Υπ. Αρμοστής στην Λευκωσία του έλεγε ότι αν ήταν να επιζήσει ο Γλ. Κληρίδης έπρεπε οι Τούρκοι να τον βοηθούσαν με κάποια ελαστικότητα υπό μορφή εδαφικών αναπροσαρμογών, για να μπορούσε να πουλήσει την πρόταση της διζωνικής ομοσπονδίας στους Ελληνοκύπριους.

Στις 30 Αυγούστου 1974 ο Τζέιμς Κάλλαχαν διατάσσει  υποστήριξη της δι-περιφερειακής ομοσπονδίας που ταυτίζεται πλήρως με τον τουρκικό στόχο, ανκαι θα είναι δύσκολο για την ελληνική πλευρά να την δεχθεί όπως έλεγε, και τον Σεπτέμβριο λέει στον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο ότι θεωρεί τον διαχωρισμό της Κύπρου σε δύο ζώνες με μια ομοσπονδιακή δομή ως αναπόφευκτη, πράγμα που απέρριπτε ο Μακάριος.

Στις 15 Οκτωβρίου 1974, προτού επιστρέψει στην Κύπρο από το Στρασβούργο και τη Γενεύη όπου βρισκόταν τις 5 τελευταίες εβδομάδες, ο κ. Μιχαλάκης Τριανταφυλλίδης εισηγήθηκε στο Φόρειν Όφις όπως ο Κληρίδης καλέσει τον Μακάριο να πάει στην Κύπρο αλλά να μείνει σιωπηρός μέχρι τη διαπραγμάτευση της λύσης και δοθεί αυτή στο λαό για έγκριση. Ο Τριανταφυλλίδης πρότεινε λύση, (η οποία είπε, δεν ήταν δική του αλλά συνταγματολόγων στο Στρασβούργο) για να αποφευχθεί η ανταλλαγή πληθυσμών, αλλά ταυτόχρονα οι Τούρκοι να διατηρήσουν τις απαιτήσεις ασφάλειας τους, να μείνουν μικτά χωριά τόσο στο νότο όσο και στο βορρά της διαχωριστικής γραμμής αλλά οι Έλληνες και Τούρκοι να ψηφίζουν χωριστά για τους ηγέτες του. Αυτό το σύστημα οι Έλληνες θα το χαρακτηρίζουν Ενωμένο Κράτος οι δε Τούρκοι Ομοσπονδία. Αμφότεροι θα είναι ικανοποιημένοι.... Και σημείωσαν οι Βρετανοί: To σύστημα αυτό μπορεί να γίνει δεκτό από τους Τούρκους όμως θα επιμένουν όπως οποιαδήποτε η συνταγματική συμφωνία, θα ονομάζεται Ομοσπονδία.

Στις 6 Νοεμβρίου 1974 ο Γλ. Κληρίδης δημόσια ικανοποιεί τις τουρκικές και βρετανικές απαιτήσεις και υποστηρίζει δημόσια, λύση γεωγραφικής ομοσπονδίας, όπου οι Τούρκοι θα είναι πλειοψηφία.  Υποστηρίζει ότι δεν υπάρχει πλέον πιθανότητα ενωμένης Κύπρου οπόταν  η μόνη λύση είναι η γεωγραφική ομοσπονδία. Αποσπά τα ...συγχαρητήρια του Τζέιμς Κάλλαχαν. Και αυτά ούτε 5 μήνες μετά την βάρβαρη τουρκική εισβολή... Και πριν την σύσκεψη στην Αθήνα αρχές Δεκεμβρίου. Υπόσχεται δε στους Βρετανούς αν δεν γίνει τίποτα να τραβούσε απευθείας για διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία!

Στην 3η Βιένης 1975 ο Κληρίδης ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις των Βρετανών και  δίχως εξουσιοδότηση από την κυπριακή κυβέρνηση, προβαίνει σε παραχωρήσεις για διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία προς τον Ντενκτάς. Και  αμέσως μετά ζητεί άσυλο για την οικογένειά του από το Φόρειν ΄Οφις φοβούμενος για τη ζωή του και εκείνη της οικογένειάς του... Η 3η Βιένης ουδόλως ήταν για ελευθέρα διακίνηση ή για εξασφάλιση των δικαιωμάτων των εγκλωβισμένων Ελλήνων, αλλά για παραχωρήσεις προς τους Τούρκους και ανταλλαγή πληθυσμών.

Επιβεβαίωση γι΄αυτά ήλθε τον Νοέμβριο του 1975 όταν ο στενός συνεργάτης του Γλ. Κληρίδη μ. Λέανδρος Ζαχαριάδης είπε στον Βρετανό Υπ. Αρμοστή κ. ΄Ολβερ ότι “ο Κληρίδης ήταν πολύ ενοχλημένος με τις κάτω από τη μέση τουρκικές τακτικές, γιατί όταν ο Κληρίδης είχε δεχθεί τη διζωνικότητα και μια αδύνατη κεντρική κυβέρνηση στη Βιένη, με αντάλλαγμα τουρκικές υποχωρήσεις στο εδαφικό, στην πραγματικότητα δεν είχε εξουσιοδότηση να πάει τόσο μακριά σε υποχωρήσεις στη γραπτή οδηγία που είχε από την κυπριακή κυβέρνηση. Οι εχθροί του Κληρίδη μπορούσαν να το χρησιμοποιήσουν εναντίον του. Η γραπτή οδηγία που είχε ήταν για πολυπεριφερεαική, αλλά ενδεικτικά όχι για διπεριφερεαική ομοσπονδία...”. 

Το Φόρειν ΄Οφις παραχώρησε αμέσως το άσυλο στην οικογένεια Κληρίδη, κυρίως για την Καίτη Κληρίδη (η καρδιά της οποίας πάλλεται με τους παλλόμενους εποίκους!)  αλλά, μέχρι σήμερα δεν το χρειάστηκαν...

Τον  Οκτώβριο του 1975 ο Βρετανός ΥΠΕΞ Τζέιμς Κάλλαχαν προτείνει στην Ελλάδα και Τουρκία πακέττο με τρία στοιχεία: Διζωνική Ομοσπονδία, αναπροσαρμογή συνόρων και κεντρική κυβέρνηση με αδύνατες εξουσίες. Λίγο αργότερα εξελίχθηκε και η πρωτοβουλία Χένρι Κίσσιγκερ με την “πρόταση αρχών” που αποτελείτο από πέντε παραγράφους αλλά η Βρετανία τις τροποποίησε όπως ήθελε και τις έκανε έξι. Σ΄αυτές για πρώτη φορά, γινόταν λόγος για εκ περιτροπής προεδρία που ήταν τουρκική απαίτηση.  Εκεί που διαφωνούσε κάθετα η Βρετανία με την πρόταση “Αρχών” Κίσσιγκερ ήταν η πρόνοια που επέβαλε στα μέρη να συμφωνήσουν στην αποχώρηση των ξένων στρατευμάτων, εκτός εκείνων που βρίσκοταν σύμφωνα με διεθνείς συνθήκες, εννοώντας την ΕΛΔΥΚ και ΤΟΥΡΔΥΚ.

Εκ περιτροπής προεδρία και αποζημιώσεις

Το 1977 το Τμήμα Σχεδιασμού του Φόρειν ΄Οφις είχε ήδη σχεδιάσει με κάθε λεπτομέρεια τα δύο συνιστώντα κράτη σε μια διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία με εναλλακτικούς χάρτες όπως βολεύει τα τουρκικά συμφέροντα με μη επιστροφή προσφύγων εκτός από ένα μικρό ποσοστό,  και ο Δρ. Ντέιβιντ Οουεν [νέος υπ. Εξ.] τόνιζε ότι η λύση θα είναι Διζωνική Ομοσπονδία. Συζήτησε με τον Γλ. Κληρίδη τρόπους αποζημιώσεων και την εκ περιτροπής προεδρία την οποίαν απέρριπτε ο Μακάριος!!!! (Φεβρουάριο και Μάιο του 1977).

Σύμφωνα με τα βρετανικά έγγραφα η Βρετ. Υπ.Αρμοστεία στην Λευκωσία, κατά καιρούς όπως π.χ. το 1976 ενημέρωνε το Λονδίνο ότι τον Γλ.Κληρίδη και την πολιτική του υποστήριζε και έσωζε το ΑΚΕΛ. Στο ΑΚΕΛ οφειλόταν η επιβίωσή του παρόλες τις διαφωνίες του με τον Αρχιεπ. Μακάριο. Θεωρούσαν ότι το ΑΚΕΛ ακολουθούσε μια υπεύθυνη και σκληρή πολιτική. (Σημερινή 27.9.2007).

Αγαπητοί μου, το περιεχόμενο της Δ. Δ. Ομοσπονδίας ήταν και είναι μόνο ένα: Εκείνο που τις αποδίδουν οι πάτρονές της:  τα δύο συνιστώντα κράτη και τίποτα άλλο.

Σχέδια και χάρτες αλά Σχέδιο Ανάν/Χάνει

Πιο αναλυτικά, από το τέλος του 1975 και ολόκληρο το 1976 βρίσκουμε ότι στο παρασκήνιο Λονδίνου και Ουάσιγκτον είχαν αρχίσει συχνές επαφές μεταξύ Φόρειν ΄Οφις και Στέιτ Ντεπάρτμεντ, ένα πυκνό πήγαινε-έλα,  διαπραγματεύσεις και διαβουλεύσεις, να σχεδιάζονται χάρτες για μας δίχως εμάς, να επιλέγονται χωριά που θα επέστρεψαν στην ελληνοκυπριακή διοίκηση στα πλαίσια οριακών αναπροσαρμογών και να προχωρούν με τέτοια γρηγοράδα στους σχεδιασμούς των τόσο στο γεωγραφικό όσο και στο συνταγματικό, ενώ στην ίδια την Κύπρο τα πράγματα ακόμα βρισκόντουσαν σε μια άλλη διάσταση, με το Μακάριος να μην δέχεται τίποτα εκτός της πολυπεριφερειακής που πόρρω απείχε από τα προχωρημένα σχέδια και διζωνικούς χάρτες του Φόρειν ΄Οφις...[Τα οποία όμως γνώριζαν κάποιοι σύμβουλοι του Μακαρίου...] Τα πλέον αποκαλυπτικά  σ΄ολον αυτό τον οργασμό διζωνικών συνομοσπονδιακών σχεδιασμών είναι το γεγονός ότι πρώτον,  συζητείτο και περιλαμβάνετο η εκ περιτροπής προεδρία και η ελεύθερη κυκλοφορία ατόμων από το ένα συνιστών κρατίδιο στο άλλο, αλλά όχι η ελεύθερη εγκατάσταση ή η επιστροφή προσφύγων, ειδικά των Κερυνειωτών. ΄Οπως περιελήφθηκε τελικά στις βρετανικές ‘Ιδέες Γκάλι’ το 1992 και Σχέδιο Ανάν 2004, και μπήκε ειρωνικά σε εφαρμογή μετά το δημοψήφισμα της 24/4/2004 με το λανθασμένο άνοιγμα των οδοφραγμάτων προς όφελος των Τούρκων. Τελειοποίηση εκείνων των σχεδίων ήταν και το Σχέδιο Ανάν/Χάνει και που γνωρίζουμε πλέον, δίχως την ανάγκη των βρετ. εγγράφων, ότι ετοιμάστηκε με την συμμετοχή δικών μας. Προσπαθούσαν να βρουν και το νέο όνομα μετά την διάλυση της Κ.Δημοκρατίας. Όπως

1. 1) Η Διζωνική Κυπριακή Ομοσπονδία,
   

2. 2)Η Κυπριακή Δημοκρατική Ομοσπονδία που τελικά μας προσεφέρθηκε με την Ανανική
   

3. 3)Ενωμένη Κυπριακή Δημοκρατία.  (Δημοσιεύσεις γράφουσας στην Σημερινή 2006, 2007).
   

Ο άλλος στενός συνεργάτης των Βρετανών, εκτός του Γλ. Κληρίδη,  Μιχαλάκης Τριανταφυλλίδης, σε μια άλλη από τις συχνές συναντήσεις που είχε με το Φόρειν ΄Οφις, στις 5 Ιουλίου 1976 τους είπε πως  ο Μακάριος είχε δεχθεί την διζωνική με την τουρκοκυπριακή ζώνη του 26-27%, και πως τότε ήταν ο καλύτερος καιρός να τεθούν πάνω του πιέσεις για να τη δεχθεί και στις διαπραγματεύσεις. Φαινόταν να παραδέχεται (ο Μ.Τρ) ότι οι πρόσφυγες δεν θα επέστρεφαν για να μείνουν, αλλά ήταν της άποψης ότι το δικαίωμα στην περιουσία έπρεπε να αναγνωριστεί ή τουλάχιστον να αποζημιωθεί. Πίστευε ότι η Δύση έπρεπε να παζαρέψει την αναγνώριση με πραγματικές παραχωρήσεις από την τουρκική πλευρά... Αυτά σύστηνε ο Μ. Τριανταφυλλίδης το 1976, [ένας] εκ των διζωνικών συμβούλων του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου όπως θα δούμε πιο κάτω.

Οταν λοιπόν, ο Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, σε συνέντευξη του στην ‘Γενι Σαπάκ’ στις 25.6.2008 δήλωνε πως “Το σχέδιο Ανάν δεν κατέβηκε από τον ουρανό” (όπως μας δήλωσε και προηγουμένως ο Σερ Ντέιβιντ Χάνει), είναι αποτέλεσμα διαπραγματεύσεων 40 ετών και εφόσον δεν μπορούμε να ξεχάσουμε τα 40 χρόνια, έτσι δεν μπορούμε να ξεχάσουμε και το σχέδιο Ανάν”, σωστά τα είπε.

Σφαγέας Ετσεβίτ  29/6/1977
‘Φιλελεύθερος’ : Στόχος η Διζωνική Ομοσπονδία!

Κατευθυντήριες γραμμές  1977

Έχει καταντήσει ένα γιαλέλι, ο ισχυρισμός πως τη διζωνική την δέχθηκε ο Μακάριος ως η έσχατη μας υποχώρηση γι΄αυτό την υποστηρίζουν. Ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος σε καμία περίπτωση δεν υπέγραψε συμφωνία με τον Ντενκτάς το 1977 για διζωνική. Δυστυχώς, για τόσα χρόνια κανένας δεν βγήκε να κόψει τη φόρα των υποστηρικτών της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, πληροφορώντας το λαό ότι τέτοιες συμφωνίες δεν έγιναν ποτέ.  Και εγώ η ίδια παραπλανήθηκα όντως, γιατί πήρα ως δεδομένο ότι ο Μακάριος και ο Κυπριανού είχαν πράγματι υπογράψει το 1977 και 1979 αντίστοιχα. Μέχρι που στο Κρατικό Αρχείο στο Λονδίνο αποδεσμεύθηκαν τα έγγραφα για το 1977, όταν και βρήκα τελικά ότι στην πραγματικότητα,  τέτοιες συμφωνίες δεν έγιναν ούτε υπέγραψαν οι Μακάριος και Κυπριανού με τον Ντενκτάς για διζωνική ομοσπονδία. Παρόλον ότι γνώριζα  η λέξη διζωνική δεν υπήρχε, δεν γνώριζα ότι δεν είχαν υπογράψει. ΄Όμως, ακόμα και αν θεωρηθεί ότι ήταν συμφωνίες, για χάρη συζήτησης, δεν μπορεί να συνέχιζαν και να συνεχίζουν να ισχύουν αφού οι Τούρκοι όχι μόνον δεν είχαν ανταποκριθεί θετικά αλλά προχωρούσαν και σε μονομερείς αποσχιστικές ενέργειες. Εκτός βέβαια, και αν οι ηγέτες που τις επικαλούνται θέλουν να δίδουν στον εαυτό τους το άλλοθι για να κρατούν το λαό και την Κύπρο δέσμιους και όμηρο της τουρκοβρετανικής συνωμοσίας που ξεκίνησε από την δεκαετία του 1950…

Το σκηνικό τον Φεβρουάριο 1977

Το τι έγινε τον Φεβρουάριο του 1977 έχει ως εξής. Οι Αμερικανοί μετά την εκλογή Τζίμμυ Κάρτερ και τις πιέσεις του ελληνοαμερικανικού λόμπυ που υποστήριξε την υποψηφιότητα Κάρτερ, αποφάσισαν να αναλάβουν κάποια πρωτοβουλία για το Κυπριακό στέλλοντας  στην Κύπρο, ως ειδικό απεσταλμένο τον Κλάρκ Κλίφφορτ. Αφενός για να ικανοποιήσουν τους Έλληνες και αφετέρου να βρουν τρόπους να άρουν και το εμπάργκο όπλων προς την Τουρκία. 

Οι Βρετανοί όμως,  που δεν ήθελαν την αμερικανική πρωτοβουλία (όπως και οι Τούρκοι)  κατάφεραν και έπεισαν τον τότε Γ.Γ. του ΟΗΕ Γκούλτ Βάλτχαιμ να προκαταλάβει τους Αμερικανούς και ουσιαστικά να εξουδετερώσει τις επαφές και προσπάθειες του Κλίφφορτ.  Βρέθηκε λοιπόν ο Βάλτχάιμ στην Κύπρο μέρες πριν την κάθοδο του Κλίφφορτ και με την βοήθεια δικών μας που εξάσκησαν έντονες πιέσεις πάνω στον Μακάριο, εκείνο που κατόρθωσε να αποσπάσει από τον Μακάριο στις 12 Φεβρουαρίου 1977  [μιάμιση εβδομάδα πριν την κάθοδο Κλίφφορτ] ήταν οι 4 κατευθυντήριες γραμμές, υπό μορφή  πρακτικών (Minutes) στην συνάντηση Μακαρίου/Ντενκτάς.

Το ότι η λέξη διζωνική δεν περιλαμβάνετο στα πρακτικά το πρόσεξαν αμέσως οι Βρετανοί της Υπ. Αρμοστείας στην Λευκωσία,  οι οποίοι το ανέφεραν στο Λονδίνο.

Το παιχνίδι, όμως,  ήταν όπως τραβιχτεί το χαλί κάτω από τα πόδια του Κλίφφορτ.  Ο Μακάριος είχε μετανοιώσει πολύ για την γκάφα που του είχαν στήσει, (όχι ο “απατεώνας Κλίφφορτ” όπως ισχυρίζονται κάποιοι ότι είπε ο Μακάριος), αλλά οι Τούρκοι, Βρετανοί και δικοί μας. Το ομολόγησε στον Δρ. Β. Λυσσαρίδη πριν τον θάνατό του, ο οποίος στις 3.8.1996 σε συνέντευξή του στην τηλεόραση του ‘Λόγου’ είπε: “Στην πλατεία Ελευθερίας 20 Ιουλίου 1977 ο Αρχιεπίσκοπος πριν τον θάνατό του έδωσε το μύνημα ότι σκόπευε να επαναφέρει το Κυπριακό ως θέμα εισβολής και κατοχής και σκόπευε να αποσύρει τις προτάσεις... Σε προσωπική συνομιλία μαζί του με διαβεβαίωσε ότι ακριβώς αυτό είχε υπόψη του εφόσον οι Τούρκοι τον κοροίδεψαν.” (Βλέπε βιβλίο “Conspiracy or Blunder?”). Βέβαια, δεν ήσαν μόνο οι Τούρκοι που τον είχαν κοροιδέψει γιατί κάποιοι δικοί μας βρισκόντουσαν σε βαθιές διαβουλεύσεις με τους Βρετανούς... Η πραγματική υποθήκη Μακαρίου, λοιπόν, για όσους τον επικαλούνται είναι η επανατοποθέτηση του Κυπριακού στη βάση της εισβολής και τουρκικής κατοχής και οχι η τάχατες διζωνική των κατακτητών και υπολοίπων. 

Αντ’ αυτού μετά τον  θάνατο του Μακαρίου τα πρακτικά αυτά αναβαθμίσθηκαν από την πολιτική ηγεσία του τόπου και τους ξένους σε... λεγόμενες “Συμφωνίες Κορυφής”. Ουδέν αναληθέστερον.

Επιβεβαίωση των πιέσεων πάνω στον Μακάριο ήλθε από τον ίδιο τον Μιχαλάκη Τριανταφυλλίδη στις 23.5.1990 όταν μιλώντας στο Law Society του Λονδίνου (προσκεκλημένος του Συνδέσμου Κυπρίων δικηγόρων) είπε συγκεκριμένα:

“...Σκεφθήκαμε να δίναμε όλοι γενναιόδωρα και να χτίζαμε κάτι το οποίο οι Τουρκοκύπριοι θα μπορούσαν να κάνουν δίχως την παρουσία των τουρκικών στρατευμάτων και τους έποικους από το βορρά και έστω αν αυτό σήμαινε ότι θα ζήσουμε σε δύο χωριστά κράτη σε μια ομόσπονδη Κύπρο. Πιστεύαμε ότι ήταν για το καλό της Κύπρου. Αν κάποιος είχε ενδοιασμούς για τις συμφωνίες Κορυφής αυτός ήταν ο Μακάριος, αλλά όλοι εμείς οι σύμβουλοί του τον κάναμε να νιώθει ότι ήταν για το καλό της Κύπρου. Μετά το 1974, η ομοσπονδιακή λύση είχε επιλεγεί ως η μοναδική λύση ενοποίησης του νησιού και η καλύτερη εκλογή μεταξύ δύο κακών..”

Από ποίους είχε επιλεγεί; Από τους “Κύπριους για τους Κύπριους” (το νέο βρετανικό σύνθημα που μας εισήγαγαν και το υιοθέτησε ο Πρόεδρος Χριστόφιας;)  Από πότε η Δ.Δ.Ο ήταν ή είναι λύση από τους “Κύπριους για τους Κύπριους”;

Ο κ. Τριανταφυλλίδης σε αδρές γραμμές ανέφερε τελικά ότι στην πραγματικότητα η  λύση ήταν συνομοσπονδία, προσθέτοντας ότι το είδος της είναι μοναδικό ανα τον κόσμο.. (Ανταπόκριση Φ.Α. Σημερινή 28.6.1990). 

Επτά χρόνια αργότερα, κάποιες τύψεις ενοχλούν και ο ίδιος (Σημερινή 1.7.1997) δηλώνει τα εξής για τις “γενναιόδωρες” προσφορές του ιδίου και των υπολοίπων συμβούλων του Μακαρίου, ως αποτέλεσμα των οποίων ήταν η προώθηση της τουρκικής απαίτησης της διζωνικής.

“... Οι ομόφωνες προτάσεις της ελληνοκυπριακής πλευράς του 1989 πάσχουν από τα διζωνικά και δικοινοτικά στοιχεία που δεν μπορούν πια να εφαρμοστούν... η ελληνοκυπριακή πλευρά πρέπει να κάνει νέες προτάσεις που να διασώζουν τη δημοκρατική αρχή, τη λαική κυριαρχία και τα ανθρώπινα δικαιώματα, με τις οποίες να ασκήσει επιθετική πολιτική στον ευρωπαικό χώρο...”

Οι “ομόφωνες” βέβαια, προτάσεις της δικής μας πλευράς, ήλθαν με την προεδρία Γιώργου Βασιλείου.

Οπως το 1977 έτσι και με τις κατευθυντήριες γραμμές του 1979, και αυτές έγιναν με την  εποπτείαν του Γ.Γ. του ΟΗΕ Γκούλτ Βάλτχάιμ. ΄Ησαν και αυτές πρακτικά που κράτησε ο Βάλτχάιμ γιατί οι ξένοι έπρεπε να επιβεβαιώσουν τις πρώτες γραμμές εφόσον εν τω μεταξύ ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος είχε πεθάνει. Και εφόσον έμαθαν ότι ο Πρόεδρος Σπύρος Κυπριανού ήθελε να αποδεσμευθεί πλήρως, ακυρώνοντας τις κατευθυντήριες γραμμές μεταξύ Μακαρίου και Ντενκτάς. Σύμφωνα με αποδεσμευθέντα έγγραφα για το 1978/79:

“...Η τουρκική κυβέρνηση είχε πάρει έμμεσα μήνυμα από το Στέιτ Ντεπάρτμεντ μέσω του Δρ. Βάλτχάιμ ότι ο Σπύρος Κυπριανού (νέος πρόεδρος της Κ.Δ.) που βρισκόταν στην Ουάσιγκτον και είχε συνάντηση με τον αμερικανό Πρόεδρο Τζίμμυ Κάρτερ του είχε πει ότι γενικά ήταν διατεθειμένος να συναντηθεί με τον Ντενκτάς. ΄Ομως, όπως είχαν αντιληφθεί οι Τούρκοι, ο Κυπριανού άφησε να νοηθεί ότι δεν ήθελε να επαναρχίσουν οι συνομιλίες στη βάση των κατευθυντήριων γραμμών Μακαρίου/Ντενκτάς του 1977. ΄Ηθελε αντιθέτως οι συνομιλίες να ξεκινήσουν με βάση το ψήφισμα των Ηνωμένων Εθνών 3212 με την επανεγκατάσταση των Ελληνοκυπρίων στα Βαρώσια επανακτώντας τον έλεγχο των Βαρωσίων, δίχως περιορισμούς... Η τουρκική κυβέρνηση θα συζητούσε  το θέμα με τον Ντενκτάς. ” [Η αναφορά φέρει ημερ. 17 Οκτωβρίου 1978]

Ούτε το 1977 ούτε το 1979 λοιπόν, αναφέρεται πουθενά στις γραμμές αυτές η λέξη διζωνική.

Επομένως, πού βασίζονται οι θιασώτες της διζωνικής και επικαλούνται τους Μακάριο και Κυπριανού για την τόσο ένθερμη υποστήριξη τους στην τουρκική αυτή απαίτηση που χρονολογείται πολύ πριν την τουρκική εισβολή; Στις παραχωρήσεις Κληρίδη στην 3η Βιένης; Αλλά εθελούσια ξεχνούν την δήλωση Μακαρίου στην Πλατεία Ελευθερίας μέρες πριν πεθάνει;

Δυστυχώς, τους τελευταίους μήνες επιχειρείται με κινδυνολογίες, ρετσινιές και εκφοβισμούς να φυμωθούν όλοι όσοι αντιστέκονται, απορρίπτουν την ξενόφερτη ρατσιστική Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδιακή. Πότε με σταλινικές μεθόδους ως μη επιθυμούντες λύση, ή όσοι δεν υποστηρίζουν την Δ.Δ.Ο υποστηρίζουν  διχοτόμηση  και πότε ως τάχατες σοβινιστές ωσάν και η Κυπριακή Δημοκρατία είναι επαρχία της Τουρκίας και ισχύει και εδώ το ρατσιστικό άρθρο 301. Ξεχνώντας ότι ο Μακάριος από το 1971 έλεγε ακριβώς το αντίθετο. Ότι αν εφαρμοστεί η ομοσπονδία θα οδηγήσει στην διχοτόμηση.

Χαρακτηριστικός ο Δρ. Βάσος Λυσσαρίδης όταν δήλωσε στις 26 Μαίου 2008:

“Δεν θα υποκύψω στην πνευματική τρομοκρατία που παρουσιάζει κάθε διαμαρτυρόμενο για απαράδεκτους σχεδιασμούς ως δήθεν μη επιθυμούντα λύση. Και κάθε αγωνιζόμενο για εθνική επιβίωση, για ελευθερία, δημοκρατία και αξιοπρέπεια ως σοβινιστή.”

Συχνά τίθεται το ερώτημα από τους υποστηρικτές του Σχεδίου συνεταιρισμού, των δύο συνιστώντων κρατών, μα ποία είναι η άλλη λύση, ονομάστε την. Απλούστατο: Το Κυπριακό είναι θέμα βάρβαρης εισβολής και συνεχιζόμενης κατοχής από την Τουρκία. Τρία πράγματα απαιτούνται για την δίκαιη και βιώσιμη λύση του: H απελευθέρωση του με την αποχώρηση όλων των κατοχικών τουρκικών στρατευμάτων, η αποχώρηση όλων των κουβαλητών εποίκων η μεταφορά των οποίων σχεδιάστηκε από το 1956 από την Τουρκία και χαρακτηρίζεται έγκλημα πολέμου και η επιστροφή όλων των Ελληνοκυπρίων προσφύγων στα σπίτια τους. ΄Ομως, όλα αυτά κάποιοι, κατ΄εντολή ξένων, τα εγκατέλειψαν πριν τα απαιτήσουν. Κάποιοι από το 1974 μέχρι σήμερα, ταπεινώνουν και ταπεινώνονται. Κάποιοι εργάζονται ενσυνείδητα (ρεαλιστικά το λένε) υπέρ των ξένων συμφερόντων.  Κάποιοι θεωρούν πατριωτισμό την  εξυπηρέτηση του κατακτητή και των συμμάχων του με μια λύση που κάνει τους κατακτητές αφέντες ολόκληρης της Κύπρου. Προωθούν  μια λύση που οι ίδιοι οι κατακτητές σχεδίασαν και απαίτησαν και έβαλαν σε εφαρμογή από το 1956. ΄Ενα συνεταιρισμό μεταξύ του 82% και του 18% που υπέδειξε και ο Νίκος Ζαχαριάδης τρείς εβδομάδες μετά την έναρξη του αγώνος της ΕΟΚΑ το 1955...  Τότε, τι μένει σ΄αυτόν τον λαό;

Ποία Κύπρο θα παραδώσει στις επόμενες γενιές; ΄Οταν με μαθηματική ακρίβεια η Τουρκία δεν χρειάζεται να ρίξει ούτε ένα επιπλέον βόλι για να περάσει ολόκληρη την Κύπρο υπό τον έλεγχό της;

Επομένως αν θέλουμε αυτός ο τόπος να σωθεί από την τουρκική σκλαβιά δύο δρόμοι υπάρχουν, είτε αρέσουν είτε δεν αρέσουν:

Ο πρώτος δρόμος, που πρέπει να είναι και το Σχέδιο Β του Προέδρου Χριστόφια,  που σήμερα μας λένε ότι δεν έχει ακόμα τέτοιο σχέδιο:  Σεβασμός προς τον Μακάριο αν πράγματι το εννοούν, όσοι τον επικαλούνται. Με επανατοποθέτηση του Κυπριακού στην πραγματική του βάση. Εκείνη της εισβολής και κατοχής. Και όχι να ανταγωνίζονται ο ένας τον άλλο ποιος θα φανεί περισσότερο ενσυνείδητα υπέρμαχος μιας καθαρά εξευτελιστικής για μας τουρκικής λύσης  Η δύναμη μας είναι οι μαρτυρίες των βαρβαροτήτων των κατακτητών. Προβάλλοντας τις βαρβαρότητες και εγκλήματά τους εις βάρος μας σε όλα τα διεθνή φόρουμ ξεκινώντας από την Ευρωπαική Ένωση.  Εκεί όπου όφειλε αυτή η ηγεσία, την ώρα που έπρεπε, να είχε θέσει και το βέτο. Και όχι να επικαλείται ότι το βέτο δεν είναι για τους ...μικρούς!

O δεύτερος δρόμος: Η πολεμική αναμέτρηση με τον κατακτητή. Την οποίαν αποκλείουν για να μην θυμώσει η Τουρκία και οι σύμμαχοί της! Οι σκλαβωμένοι λαοί μάχονται για την ελευθερία τους – στην περίπτωση τη δική μας αυτό θεωρείται σοβινιστικό – αλλά δεν θεωρείται σοβινιστική η τουρκική συνεχιζόμενη κατοχή και το έκτρωμα στον Πενταδάκτυλο... Ούτε μαζοχιστικό και ταπεινωτικό να χρηματοδοτάς ποικιλοτρόπως τον κατακτητή σου και να του λές ‘ Εβετ Εφέντη’ στα οδοφράγματα. ΄Οπως έγραψε, όμως, ο διακεκριμένος αρθρογράφος των Τάιμς Σάιμον Τζένκινς στις 5.12.2001 σε άρθρο του για το Μεσανατολικό-  ”Υπάρχουν περιπτώσεις που η ειρήνη χρειάζεται πόλεμο…”, There are times when peace demands war” .

Ούτε τον ένα δρόμο ούτε τον άλλο υπήρξαν ικανές να πάρουν οι ηγεσίες αυτού του τόπου. Τουναντίον ενσυνείδητα κάποιοι εγκλημάτισαν εις βάρος μας. Απαντούνται πιστεύω τα ερωτήματα του αγαπητού Λάζαρου Μαύρου με τους 34 Ιούληδες, ποιοι ηττημένοι ραγιάδες συνθηκολόγησαν με τον κατακτητή…

Είναι θανάσιμο σφάλμα να πιστεύουν κάποιοι πως με υποχωρήσεις πριν ακόμα αρχίσουν συνομιλίες θα κάμψουν την Τουρκία. ΄Οφειλε η ηγεσία αυτού του τόπου να πει σταράτα σε κάθε ξένο πρέσβη και κάθε μεσολαβητή: Δεν μιλάμε για περασμένα πρακτικά ή συμφωνίες. Η Τουρκία εδώ και 34 χρόνια δεν αποχωρεί, η διζωνική είναι νεκρή, όπως είναι και το Σχέδιο Ανάν.

Μέχρι και η διαβόητη International Crisis Group αποφάνθηκε ότι μετά το δημοψήφισμα της 24ης Απριλίου 2004 ο λαός ΑΠΕΡΡΙΨΕ και τη διζωνική. Δυστυχώς την ξαναζωντάνεψαν κάποιοι δικοί μας με συχνότατες αναφορές με πάθος, όπως προέτρεπαν οι Βρετανοί,  όταν οι ίδιοι οι ξένοι αποδέχονταν την απόρριψή της από τον ίδιο το λαό!

Ο μόνος τρόπος να τα βάλεις με την Τουρκία, εκτός της πολεμικής επιλογής είναι με σκληρή και αποφασιστική πολιτική. Απελευθέρωση τίποτα λιγότερο. ΄Εντονη διαφωτιστική εκστρατεία σε όλα τα επίπεδα. ΄Εχουμε τα αναγκαία όπλα αλλά τα περιφρονούμε για να μην ενοχλήσουμε τους αφέντες κατακτητές και να απογοητεύσουμε τους μεσάζοντες καθοδηγητές Βρετανούς, αυτουργούς,  κηδεμόνες αποικιοκράτες...

Δικαιωματικά, απαιτούμε όπως και η Ελλάδα συναγωνίζεται την Τουρκία σημείο με σημείο αλλά τα ζεμπέικικα, οι κουμπαριές και οι εμπορικές συναλλαγές με την κατοχική Τουρκία αντικατέστησαν τις σωτήριες διεκδικήσεις.  Είναι  να δακρύζει ένας βλέποντας  δημοσιογράφους να συμμορφώνονται πλήρως με την νεο-οθωμανική ατζέντα,  ειδικά όταν μετά την επαναπροσέγγιση των σεισμών η Τουρκία επίσημα απαίτησε όλες τις ακατοίκητες νησίδες στο Αιγαίο, σχεδόν απαιτεί ανεπίσημα συν-κυριαρχία της ελλληνικής Θράκης, μιλά για τουρκικά μειονοτικά δικαιώματα για ορισμένες εκατοντάδες Τούρκους στη Ρόδο και τη Κώ και σφίγγει το Οικουμενικό Πατριαρχείο όσο ποτέ. Και για το Κυπριακό η Τουρκία κέρδισε περισσότερο έδαφος στο εξωτερικό  με την απαίσχυντη διαστρεύλωση του ΟΧΙ των Ελληνοκυπρίων. Και όλα αυτά ενώ η Ελλάδα διασώζει τουρκικές τράπεζες με λεφτά του δημοσίου και τερματίζει ατμοπλοικά δρομολόγια σε μικρά νησιά στο ανατολικό Αιγαίο όπως τη Σήμη γιατί τάχα μπορούν καλύτερα να εξυπηρετηθούν με τουρκικές υπηρεσίες. Όπως μου είπε ένας φίλος Αρμένιος από την Φιλαδέλφια, η  νεο-οθωμανική ατζέντα στοχεύει, τα υγιή μας κύτταρα, όσα μας απέμειναν.  Είναι σαν να υποφέρουμε ως Ελληνισμός από πολιτικό και διπλωματικό Ειτς, μας κτυπούν το ανοσοποιητικό μας σύστημα και μας καταντούν ανίκανους να αντιδράσουμε.

H Κυπριακή Δημοκρατία είναι κυρίαρχο κράτος, δεν μπορεί να κάνει υποχωρήσεις στους κατακτητές και να νομίζει ότι θα διαπραγματευτεί με τους Τούρκους. ΄Εχει το δικαίωμα να εξασφαλίζει όσο καλύτερα μπορεί τα δικά της συμφέροντα και αυτά μόνο με το τρίπτυχο: έξω τα τουρκικά στρατεύματα, έξω οι έποικοι και μέσα οι πρόσφυγες μπορούν να εξυπηρετηθούν.

Κλείνω με Θουκυδίδη τον οποίο δεν θέλουν να θυμούνται κάποιοι δικοί μας,  ίσως να τον θεωρούν και σοβινιστή για τα σχολεία της Κύπρου: “Δεν κατηγορώ εκείνους που επιζητούν να επεκτείνουν τη δύναμή τους, αλλά εκείνους που είναι πρόθυμοι να υποταχθούν.”

Φανούλα Αργυρού

Ερευνήτρια/συγγραφέας,

Το κείμενο της ομιλίας της στην Ημερίδα για τη ΔΔΟ λύση που έγινε στη Λευκωσία στις 30 Σεπτεμβρίου 2008