ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΙΣ [8]
Ανανέωση σελίδας: 14.05.2010
Κέρδη 335% λόγω... κρίσης!
Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ
Αποπληξία κινδυνεύει να πάθει όποιος διαβάζει την περιβόητη λίστα των 500 μεγαλύτερων επιχειρήσεων των ΗΠΑ που δημοσιεύει κάθε χρόνο το αμερικανικό οικονομικό περιοδικό Fortune.
Διαπιστώνει εμβρόντητος ότι την ώρα που μαίνεται η κρίση και που δεκάδες εκατομμύρια εργαζόμενοι απολύονται στα ανεπτυγμένα βιομηχανικά κράτη, ενώ χώρες ολόκληρες βυθίζονται βαθύτερα στο τέλμα του δημόσιου χρέους και λαοί απειλούνται με κατάρρευση του βιοτικού επιπέδου τους, οι επιχειρηματικοί κολοσσοί των ΗΠΑ κυριολεκτικά... θησαυρίζουν με πρωτοφανείς ρυθμούς εκμεταλλευόμενοι ακριβώς την κρίση!
Οι αριθμοί είναι συντριπτικοί, αλλά και ανατριχιαστικοί ταυτόχρονα. Οι συνολικές πωλήσεις αυτών των 500 γιγάντων παρουσίασαν κατά το 2009 συνολική πτώση πωλήσεων έναντι του 2008 κατά 8,7%.
Πρόκειται για τη μεγαλύτερη πτώση εδώ και τριάντα ολόκληρα χρόνια - από το 1983, ακριβέστερα.
Πτώση πωλήσεων, άρα πτώση και των κερδών, σκέπτεται ο κοινός νους. Λάθος. Λάθος μεγάλο: το 2009 οι 500 αυτοί επιχειρηματικοί όμιλοι σημείωσαν απίστευτη... έκρηξη κερδών!
Οσο και αν ακούγεται απίστευτο, μέσα στο έτος της κρίσης, το 2009, τα κέρδη αυτών των 500 αμερικανικών κολοσσών αυξήθηκαν έναντι του 2008 κατά... 335%! Οχι, δεν πρόκειται περί τυπογραφικού λάθους. Αύξηση κερδών 335% με πτώση του τζίρου κατά 8,7%! Η δεύτερη μεγαλύτερη αύξηση εδώ και εξήντα χρόνια!
Εδώ αρχίζει το ανατριχιαστικό μέρος αυτής της ιστορίας. Αφού ο τζίρος μειώθηκε και τα κέρδη απογειώθηκαν, είναι προφανές ότι μειώθηκαν τα έξοδα των επιχειρήσεων. Με ποιο τρόπο; Με τον απλούστερο: τη μαζική σφαγή των εργαζομένων. Αυτές οι 500 επιχειρήσεις που μέσα στο 2009 συσσώρευσαν αστρονομικά κέρδη... απέλυσαν 821.000 εργαζόμενους!
Πρόκειται για φρικιαστικό δείγμα της κοινωνικής αναλγησίας του συστήματος, αλλά και της θεαματικής αναδιανομής του κοινωνικού πλούτου υπέρ των πλουσίων και εις βάρος των εργαζομένων που συντελείται στο πλαίσιο της κρίσης.
ΤΟ ΣΙΩΝΙΣΤΙΚΟ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ
ΠΙΝΕΙ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΩΝ ΛΑΩΝ...
«Οταν η κοινωνία θα επιτύχει να καταργήσει την εμπειρική φύση του ιουδαϊσμού, την εμπορική δηλαδή συναλλαγή και τις προϋποθέσεις της, ο εβραίος δε θα μπορεί να υπάρχει, γιατί η συνείδησή του δεν θα έχει πια αντικείμενο, γιατί η υποκειμενική βάση του ιουδαϊσμού, η πρακτική ανάγκη θα έχει πάρει ανθρώπινη κατεύθυνση, γιατί θα έχει εξαλειφθεί η σύγκρουση ανάμεσα στην ατομική και αισθητή ύπαρξη του ανθρώπου και στην ύπαρξή του ως γένος.
Η κοινωνική χειραφέτηση του εβραίου είναι η χειραφέτηση της κοινωνίας απ’ τον ιουδαϊσμό».
ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ [Εβραϊκής καταγωγής]
Εκεί δε που γίνεται κανείς κυριολεκτικά έξαλλος είναι όταν βλέπει στην πρώτη δεκάδα των 500 να επανέρχονται η Μπανκ οβ Αμέρικα [Bank of America] και η Τζ. Π. Μόργκαν Τσέις [JP Morgan-Chase] (στις θέσεις 5 και 9 αντιστοίχως).
Πρόκειται για δύο τράπεζες που έναν χρόνο νωρίτερα βρίσκονταν στα όρια της χρεοκοπίας και διασώθηκαν απορροφώντας δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια κρατικής στήριξης―παίρνοντας δηλαδή μέσω της αμερικανικής κυβέρνησης όλους τους φόρους που κατέβαλαν στο κράτος δεκάδες εκατομμύρια Αμερικανοί πολίτες για σχολεία, νοσοκομεία, δρόμους κ.λπ.
Δεν συζητάμε για τις φαρμακοβιομηχανίες. Κάποιες από αυτές σημείωσαν αύξηση κερδών μέσα στο 2009 έως και... 1.000% (!!!) χάρη στην καλοστημένη και έξοχα διαφημισμένη ιστορία της "πανδημίας" της γρίπης της πλάκας, η οποία γέμισε με δισεκατομμύρια δολάρια κέρδη τους τραπεζικούς λογαριασμούς των φαρμακοβιομηχανιών.
Τα "λαμόγια" του αμερικανικού χρηματοπιστωτικού συστήματος μπορεί να προκάλεσαν την παγκόσμια κρίση μαζί με τους Ευρωπαίους ομοίους τους, αλλά πάντως σήμερα κάνουν πάρτι.
Η Γκόλντμαν Ζαξ για παράδειγμα, η διαβόητη αμερικανική επενδυτική τράπεζα, σημείωσε αύξηση κερδών το πρώτο τρίμηνο του 2010 σε σχέση με το αντίστοιχο τρίμηνο του 2009 κατά 91%! Και αυτό παρόλο που την Παρασκευή, 16/4/10, η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς των ΗΠΑ κατέθεσε αγωγή για απάτη εναντίον της Γκόλντμαν Ζαξ και ο πρωθυπουργός της Βρετανίας Γκόρντον Μπράουν χαρακτήρισε την τράπεζα αυτή "ηθικά χρεοκοπημένη".
Πρόκειται για μία τράπεζα που ενεργεί επί αδρά αμοιβή ως σύμβουλος όχι μόνο των κυβερνήσεων της Ελλάδας, αλλά και εκείνων της Γερμανίας, της Βρετανίας και πολλών άλλων ευρωπαϊκών κρατών, οι οποίες αισθάνονται τρομοκρατημένες τώρα από τις αποκαλύψεις για τις πράξεις της και προσπαθούν να αποστασιοποιηθούν.
Τράπεζες: Καμιά σχέση με το δημόσιο καλό
Σοκαριστική ήταν η δήλωση του Αλεξάντερ Ντιμπέλιους, επικεφαλής στην Γκόλντμαν Ζαξ [Goldman Sachs] των χρηματοπιστωτικών πράξεων που αφορούν στη Γερμανία: "Οι τράπεζες δεν έχουν καμία υποχρέωση να προωθούν το δημόσιο καλό!" δήλωσε χωρίς περιστροφές. Με αυτόν τον αλαζονικό τρόπο αντιμετώπιζε τις κατηγορίες ότι η αμερικανική Γκόλντμαν Ζαξ είναι υπεύθυνη για τις απώλειες 150 εκατομμυρίων δολαρίων γερμανικής τράπεζας, η οποία στη συνέχεια διασώθηκε με χρήματα των Γερμανών φορολογουμένων. Αλλα 840 εκατομμύρια δολάρια στοίχισε παιχνίδι της Γκόλντμαν Ζαξ στη βρετανική RBS, η οποία επίσης διασώθηκε με δεκάδες δισεκατομμύρια στερλίνες των φορολογουμένων. Ληστές των δημόσιων ταμείων...
“ΕΘΝΟΣ” 22.04.2010
ΤΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ ΔΕΝ ΠΕΡΑΣΑΝ!!!
Η Αμερικανική Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων αναγνώρισε
την Γενοκτονία των Αρμενίων από τους Οθωμανούς Τούρκους ―όχι όμως και η ολομέλεια της Γερουσίας [μέχρι στιγμής]
ΜΕ 23 ψήφους έναντι 22 η Bουλή των Aντιπροσώπων στις ΗΠΑ αναγνώρισε τις σφαγές των Αρμενίων από τους Οθωμανούς Τούρκους ως γενοκτονία. Κόντρα στα εκατομμύρια που ξόδεψε η Τουρκία για να εμποδίσει την αναγνώριση από την Βουλή των Αντιπροσώπων δεν τα κατάφερε. Και η απόφαση, της έστειλε το δυνατό μήνυμα ότι η Τουρκία ούτε ψήφο έχει ούτε βέτο στο αμερικανικό Κογκρέσσο. Στην συζήτηση παρευρέθηκε και ο Τούρκος πρέσβης.
Παρακολούθησα δορυφορικά ζωντανά την συζήτηση και μου έκανε εντύπωση η εναρκτήρια ομιλία του προέδρου του σώματος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής, Χάουαρτ Μπέρμαν. ΄Ηταν μια ομιλία καταπέλτης εναντίον της Τουρκίας καταγράφοντας μαρτυρίες για την γενοκτονία από αμερικανικά, βρετανικά, γερμανικά, ιταλικά, σουηδικά, και έγγραφα άλλων χωρών που επιβεβαιώνουν την βαρβαρότητα των Οθωμανών Τούρκων για την εκ προμελέτης σφαγή και εθνικό ξεκαθάρισμα των Αρμενίων. Εκθέσεις και θέσεις ακαδημαικών, ερευνητών και από το Ισραήλ που καταδικάζουν την Τουρκία για τα εγκλήματά της. Ο κ. Μπέρμαν είπε πως οι Ηνωμένες Πολιτείες ως ηγέτιδα χώρα στην υπεράσπιση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, έχει την ηθική υποχρέωση να περάσει το ψήφισμα. ΄Ισως να υπάρξουν αρνητικές επιπτώσεις, όμως πιστεύω είπε, η Τουρκία εκτιμά τις σχέσεις της με τις ΗΠΑ όσο εκτιμούμε και εμείς τις σχέσεις μας μαζί της. Ο δε κ. Άκερμαν που υποστήριξε την αναγνώριση, υπέδειξε τους τρείς επιζώντες της γενοκτονίας που παρευρέθηκαν, ηλικίας, 97, 98 και 105 και είπε «Είναι εδώ για δικαιοσύνη. Για πόσο ακόμα θα περιμένουν;”
Άλλος που μίλησε υπέρ της αναγνώρισης είπε, αυτά που λέμε και εμείς για χρόνια. Ενόσω τέτοια εγκλήματα παραμένουν ατιμώρητα κάποιοι θα συνεχίζουν να τα επαναλαμβάνουν. Είναι καιρός η Τουρκία να καταλάβει ότι δεν μπορεί να σταματήσει την αναγνώριση της γενοκτονίας. Την έχουν αναγνωρίσει 11 άλλες χώρες του ΝΑΤΟ, η Ευρωπαική Ένωση, όλη η Ευρώπη, συνολικά άλλες 25 χώρες, δεν μπορούν οι ΗΠΑ να παραμείνουν απαθείς. Η Τουρκία οφείλει να συνθηκολογήσει με το παρελθόν της...
Δεν μπορεί να προεξοφληθεί η έκβαση του ψηφίσματος, κατά πόσο δηλαδή θα φθάσει στην ολομέλεια της Βουλής, αλλά ο πρόεδρος της Επιτροπής είχε δηλώσει ότι θα το φέρει ενώπιον της αν θα υπάρξουν αρκετοί ψήφοι για να περάσει. ΄Ομως είναι ενδεικτικό ότι και παρόλες τις τουρκικές πιέσεις ως αποτέλεσμα των οποίων η υπουργός Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον ζήτησε από τον πρόεδρο της επιτροπής να ακυρώσει την συζήτηση επικαλούμενη τους τουρκικούς ισχυρισμούς ότι θα χαλάσει το κλίμα ομαλοποίησης σχέσεων Αρμενίας-Τουρκίας, ο πρόεδρος απέρριψε τους ισχυρισμούς. Απάντησε κατά την συζήτηση ότι τα πρωτόκολλα που υπέγραψε ο Ερτογκάν δεν έχει καμία διάθεση να τα εφαρμόσει. ΄Αρα δεν αξίζουν το χαρτί στα οποία γράφτηκαν.
Να πούμε ότι παρόμοια ψηφίσματα εγκρίθηκαν από τη Βουλή και το 1975 και το 1984 αλλά δεν πέρασαν στην ολομέλεια. Το 2000 δε ψήφισμα για την γενοκτονία βρισκόταν καθ΄όδόν προς το Βουλή όταν η ψηφοφορία αιφνίδια διακόπηκε με επέμβαση του τότε προέδρου Κλίντον, όπως έγραψαν οι Λος Άντζελες Τάιμς. Αλλά και το 2007 όταν επενέβη ο πατέρας Μπούς.
Ο φιλότουρκος Μαικ Μακμάν – και κάποιοι δικοί μας...
Αξίζει επίσης να αναφέρουμε ότι όλοι οι Δημοκρατικοί στην περιφέρεια της Νέας Υόρκης ψήφισαν υπέρ της αναγνώρισης εκτός του Μάικ Μακμάν, ο οποίος φανερά υποστηρίζει το τουρκικό λόμπυ και τις θέσεις της Άγκυρας. Αλλά επικαλείται ότι είναι και ...φίλος τόσο των Ελληνοκυπρίων όσο και των Τουρκοκυπρίων για λύση διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας! Υποστηρίζεται, περιέργως και από κάποιους Ελληνοκύπριους. Οι οποίοι τις τελευταίες μέρες δυστυχώς αντί να τον πιέσουν και να τον στριμώξουν να υποστηρίξει την αναγνώριση της γενοκτονίας, ενώνοντας τη φωνή τους με όλους τους Αρμένιους και Έλληνες για το σκοπό αυτό, κάποιοι επώνυμοι λοιπόν, (διατηρώ λεπτομερώς τις δηλώσεις τους μέσω e-mails) καλούσαν τους δικούς μας που δούλευαν για την αναγνώριση, να αφήσουν ήσυχο τον Μακμάν γιατί είναι φίλος μας και ότι άλλο το κυπριακό και άλλο το αρμενικό ή το κουρδικό, άρα δεν πρέπει να μας ενδιαφέρουν αυτά ή το γεγονός ότι αυτός ασπάστηκε το τουρκικό λόμπυ. Μας φτάνει που είναι φίλος της Κύπρου! Μάλιστα ένας επώνυμος έφθασε στο προκλητικό σημείο να τους κατηγόρησε κιόλας πως «κάνουν ζημιά στο Κυπριακό»! Πώς; Επειδή εκθέτουν την τουρκική σχέση του Μακμάν και τον πίεζαν να ψηφίσει υπέρ της αναγνώρισης και επειδή είναι εναντίον της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας! Αφήστε τον Μακμάν ήσυχο έλεγαν...(Σ.Σ. Ελληνοκύπριοι δεξιώθηκαν σε «μπάρπεγκιου» πρόσφατα τον Μακμάν, υπάρχουν οι φωτογραφίες αλλά δεν θεώρησαν πρέπον να τον στριμώξουν να ψηφίσει υπέρ της αναγνώρισης).
Ενώ η περιφερειακή επιτροπή της μεγαλύτερης ελληνοαμερικανικής οργάνωσης ΑΧΕΠΑ με επιστολή της προς τον Μάικ Μακμάν τον κάλεσε να ψηφίσει υπέρ της αναγνώρισης. ΄Ομως τέτοια έκκληση δεν έγινε από τις ελληνοκυπριακές οργανώσεις.
Κλείνω με την αινιγματική δήλωση του κ. Basil Mossaides, διευθυντή της ΑΧΕΠΑ ο οποίος (βλέπε πιο κάτω) είπε μεταξύ άλλων: « Οι ηγέτες της Ελληνοαμερικανικής οργάνωσης πιστεύουν πως η Ιστορία δεν αλλάζει ούτε με την πάροδο του χρόνου ούτε από λομπίστες με μεγάλες τσέπες. Καταλήγοντας ο κ. Μωσαϊδης τόνισε πως «η ΑΧΕΠΑ σαν οργάνωση που στάθηκε πάντοτε υπέρ της αλήθειας και υπέρ του δικαιώματος των ανθρώπων να ζουν χωρίς φόβο, εκφράζει ευγνωμοσύνη στα μέλη του Κογκρέσου που με την ψήφο τους έκαναν ότι ήταν σωστό να γίνει»
Εν τω μεταξύ η Τουρκία κάλεσε τον πρέσβη της στην Άγκυρα για διαβούλευση.
Φανούλα Αργυρού
Ερευνήτρια/συγγραφέας
Λονδίνο 5.3.2010
Το φιάσκο του «αντισημιτισμού»
Σοβαρότατες πολιτικές διαστάσεις με εξαιρετικά ύποπτες και σκοτεινές πτυχές έχει πάρει πλέον η υπόθεση του διπλού εμπρησμού της εβραϊκής συναγωγής στα Χανιά, στις 5 και στις 17 Ιανουαρίου, με την αποκάλυψη των δραστών της επαίσχυντης πράξης. Εχει προκληθεί πολιτικός και διπλωματικός σάλος καθώς έγινε γνωστό ότι οι δράστες είναι... δύο Αμερικανοί από τη «διευκόλυνση» (δηλαδή τη βάση) των ΗΠΑ στη Σούδα, δύο Βρετανοί από τη βάση του ΝΑΤΟ εκεί και ένας Ελληνας, ο οποίος έχει σχέση με την τροφοδοσία της νατοϊκής βάσης! Οπως αποδεικνύεται από τις λήψεις καμερών επιτήρησης καταστημάτων που βρίσκονται στον ίδιο δρόμο με τη συναγωγή, δράστης του πρώτου εμπρησμού ήταν ο ένας από τους δύο Αμερικανούς με συνεργούς τούς υπόλοιπους τέσσερις, ενώ δράστης του δεύτερου εμπρησμού ήταν ο μεγαλύτερος σε ηλικία από τους δύο Βρετανούς (33 ετών, ενώ ο δεύτερος είναι 23) με τους υπόλοιπους να φυλάνε τσίλιες!
Οι δύο Αμερικανοί φυγαδεύτηκαν αμέσως στο εσωτερικό της βάσης τους και ενδεχομένως να έχουν ήδη μεταφερθεί εκτός Ελλάδας, ενώ κλιμάκιο της αμερικανικής πρεσβείας έσπευσε αμέσως στα Χανιά για να κουκουλώσει την υπόθεση και να υποβαθμίσει όσο το δυνατόν περισσότερο την αναφορά στους Αμερικανούς δράστες από τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης.
Οι Αμερικανοί απαιτούν για τον σκοπό αυτόν τη συνεργασία της ελληνικής αστυνομίας, στην οποία άλλωστε οι υπεύθυνοι της αμερικανικής βάσης αρνήθηκαν να δώσουν τα ονόματα των δραστών. Εννοείται ότι η τοπική ΕΛ.ΑΣ. έχει σηκώσει τα χέρια ψηλά και το θέμα χειρίζεται απευθείας το υπουργείο Δημόσιας Τάξης λόγω του εκρηκτικού πολιτικού χαρακτήρα του θέματος.
Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τους δύο Βρετανούς. Οι αρχικές πληροφορίες τούς φέρουν ως εκπαιδευτές της ειδικής μονάδας Ναυτικής Αποτροπής του ΝΑΤΟ, αλλά τα τελευταία 24ωρα καταβάλλεται προσπάθεια να παρουσιαστούν ως... εργαζόμενοι σε μπαρ (!) ώστε να υποβαθμιστούν όσο το δυνατόν περισσότερο οι επικίνδυνες για το Λονδίνο πολιτικές διατάσεις του θέματος και φυσικά οι δικαιολογημένες αντίστοιχες υποψίες.
Το πιο διασκεδαστικό είναι ότι στην αναγνώριση των δραστών έπαιξε καθοριστικό ρόλο, όπως μεταδίδεται από τα Χανιά, το κλιμάκιο της... ισραηλινής μυστικής υπηρεσίας Μοσάντ που βρίσκεται μόνιμα στην Κρήτη, το οποίο «εισέβαλε» στα γραφεία της ΕΛΑΣ στα Χανιά και απαίτησε από τους Ελληνες αστυνομικούς να μαζέψουν το οπτικό υλικό από όλες τις κάμερες των καταστημάτων, βάσει του οποίου όντως αποκαλύφθηκαν οι Αμερικανοί και οι Βρετανοί δράστες, μαζί με τον Ελληνα «τσιλιαδόρο» συνεργάτη τους. Προφανώς τώρα οι Ισραηλινοί πράκτορες θα τραβούν τα μαλλιά τους!
Η αποκάλυψη της ταυτότητας των δραστών κατεξευτέλισε παράλληλα το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, το οποίο έσπευσε να βγάλει ανακοίνωση προς τους Αμερικανούς πολίτες προειδοποιώντας τους για τον αντισημιτισμό των... Ελλήνων! Τι έχει άραγε η Ουάσιγκτον να πει τώρα που όλοι γνωρίζουν ότι δύο Αμερικανοί και όχι Ελληνες πολίτες συμμετείχαν στους εμπρησμούς, με τον έναν μάλιστα εξ αυτών να είναι και ο εμπρηστής την πρώτη φορά;
Παρόμοιο διασυρμό υπέστη και η αμερικανική εφημερίδα «Γουόλ Στριτ Τζέρναλ», η οποία την Πέμπτη δημοσίευσε ημισέλιδο κατάπτυστο άρθρο με τίτλο «Η ντροπή της σύγχρονης Ελλάδας», για να καταγγείλει τον υποτιθέμενο αντισημιτισμό των Ελλήνων. «Η Ελλάδα υποφέρει από έλλειψη ηθικής, θρησκευτικής και κοινωνικής ηγεσίας, που να καταγγέλλει την αισχύνη του αντισημιτισμού» έγραφε λάβρη η αμερικανική εφημερίδα, επαινώντας παράλληλα την «αξιοθαύμαστη εξαίρεση του πρώην συντηρητικού πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Μητσοτάκη»!
Ακρως ενδιαφέρον είναι ότι η αμερικανική εφημερίδα ορίζει ως δήθεν αντισημιτισμό... «τη συνηθισμένη τώρα σύγκριση του Ισραήλ με τους ναζί στα ελληνικά μέσα ενημέρωσης»! Αποδεικνύεται έτσι ότι όλος αυτός ο θόρυβος αποσκοπεί συν τοις άλλοις στο να πιέσει τα ελληνικά ΜΜΕ να σιωπούν μπροστά στα εγκλήματα που διαπράττουν τα αιμοσταγή στρατεύματα του Ισραήλ σε βάρος αμάχων Παλαιστινίων. Μάταιος ο κόπος των Αμερικανών. Δεν θα το καταφέρουν.
Προβοκάτσια ξένων υπηρεσιών;
Η ΕΘΝΙΚΟΤΗΤΑ των δραστών εγείρει ένα κρίσιμο πολιτικό ερώτημα: οι Βρετανοί και οι Αμερικανοί από τις βάσεις πυρπόλησαν δύο φορές τη συναγωγή λόγω προσωπικής πολιτικής εμπάθειας εναντίον των Εβραίων ή έδρασαν κατόπιν εντολών μυστικών υπηρεσιών των χωρών τους; Εχουμε να κάνουμε δηλαδή με τυχαίες πράξεις αντισημιτικού κρετινισμού τεσσάρων ανεγκέφαλων Αμερικανών και Βρετανών ή με πολιτική προβοκάτσια ξένων πρακτόρων με στόχο τη δυσφήμηση της Ελλάδας στον εβραϊκό κόσμο που κατέχει κορυφαίες θέσεις στο παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα, σε μια φάση που η χώρα μας βρίσκεται σε πολύ δύσκολη οικονομική κατάσταση και επομένως έχει ανάγκη τις ξένες τράπεζες;
"Εθνος" 25/01/2010
Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα...
• Δίκαιη και βιώσιμη και λειτουργική λύση στο Κυπριακό.
• Τερματισμό Τουρκικής κατοχής.
• Τερματισμό του εποικισμού.
• Αποκατάσταση Κυριαρχίας Ανεξαρτησίας και εδαφικής
ακεραιότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας.
• Αποκλεισμό των στρατιωτικών επεμβατικών δικαιωμάτων της Τουρκίας.
• Λύση που να διασφαλίζει τα ανθρώπινα δικαιώματα.
• Λύση που να συνάδει με το διεθνές δίκαιο.
• Λύση που να συνάδει με το Ευρωπαϊκό κεκτημένο
• Λύση που να κατοχυρώνει τις βασικές ελευθερίες ολόκληρου του λαού Ε/Κ και Τ/Κ Μαρωνιτών Αρμενίων Λατίτων.
• Λύση που να προνοεί την αποχώρηση των Τούρκικων στρατευμάτων.
• Αποστρατικοποίηση της Κυπριακής Δημοκρατίας.
-
•Επιστροφή προσφύγων στις εστίες τους.
Και η αλήθεια...
Ο κ. Χριστόφιας έχει αποστεί των προεδρικών του δεσμεύσεων ενώπιον του κυπριακού λαού και ενώπιον της Βουλής, δεχόμενος:
-
•Παραμονή 50.000 εποίκων πριν καν αρχίσουν οι συνομιλίες.
-
•Δέχθηκε το συνεταιρικό κράτος, θεσμός πρωτόγνωρος για πολιτειακά συστήματα, και που ήταν πάγια τουρκική απαίτηση (ανακοινωθέν 23 Μαΐου).
-
•Αποδέχθηκε τις συνιστώσες πολιτείες που προβλέπονταν στο απορριφθέν Σχέδιο Ανάν (ανακοινωθέν 23ης Μαΐου).
-
•Αποδέχθηκε τη συζήτηση στρατιωτικών θεμάτων απευθείας με Ταλάτ, ενώ η πάγια θέση της δικής μας πλευράς, πάντα, ήταν ότι τα στρατιωτικά ζητήματα συζητούνται απευθείας με τον κατοχικό στρατό μέσω των Η.Ε. (ανακοινωθέν 23ης Μαΐου).
-
•Μας παραπλάνησε όσον αφορά στα θέματα της μιας «Κυριαρχίας» και της μιας «Ιθαγένειας», καθότι ο Ταλάτ το δήλωσε κατ' επανάληψη δημοσίως ότι δεν το αποδέχθηκε (ανακοινωθέν 1/7/2008), ενώ ο Πρόεδρος το παρουσιάζει ως συμφωνημένο.
-
•Αποδέχθηκε την εκ περιτροπής προεδρία, πράγμα το οποίο ουδέποτε έχουμε αποδεχθεί.
-
•Την Κυριακή 20/7/08, στο ΡΙΚ, ο κ. Χριστόφιας δήλωσε ότι από το 1960 συμπεριφερόμαστε στους Τουρκοκύπριους ως αφέντες, πράγμα αναληθές και που στην ουσία απαλλάσσει την Τουρκία από τα σχεδιασμένα της εγκλήματα εις βάρος του κυπριακού λαού και Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Τέτοιες διαπιστώσεις βλάπτουν ανεπανόρθωτα την εθνική μας υπόθεση, ιδιαίτερα όταν γίνονται εκ μέρους του Προέδρου της Δημοκρατίας και ιδιαίτερα μετά απ' όσα εγκλήματα διέπραξε η Τουρκία εις βάρος της Κύπρου και του λαού της.
-
•Ο κ. Χριστόφιας διακήρυσσε και διακηρύσσει ότι θα συνεχίσει με συνέπεια τη διεκδικητική πολιτική στο Κυπριακό. Αντί τούτου, είδαμε μία στροφή 360 μοιρών του Προέδρου Χριστόφια και πλήρη ταύτιση με την πολιτική Αναστασιάδη, Πουργουρίδη, Καίτης και όσων άλλων πάλλεται η καρδιά τους υπέρ των εποίκων.
Πέρα από τη λογική της προτεκτορατοποίησης
Ανάλυσις: Αχιλλεύς Κ. Αιμιλιανίδης
Σε ένα άρθρο μου το 2005 (Beyond the Servant State Paradigm: The Cyprus Problem Revisited) είχα υποστηρίξει ότι το μεγάλο πρόβλημα των μέχρι σήμερα προσπαθειών για την επίλυση του κυπριακού προβλήματος, με αποκορύφωμα το σχέδιο Ανάν, αντιμετωπίζουν την Κύπρο ως ένα εν δυνάμει προτεκτοράτο. Το ζήτημα αυτό θα προσπαθήσω να αναλύσω εν συντομία στην παρούσα παρέμβαση.
Αποστρατιωτικοποίηση
Στόχο της ελληνοκυπριακής πλευράς αποτελεί η αποστρατιωτικοποίηση του μορφώματος που θα αντικαταστήσει – ή θα διαδεχθεί – την Κυπριακή Δημοκρατία. Ως αποτέλεσμα γίνεται αποδεκτό ότι η ελληνοκυπριακή Εθνική Φρουρά, συμπεριλαμβανομένων και των εφεδρικών μονάδων της, θα διαλυθεί, ενώ τα όπλα της θα απομακρυνθούν από το νησί μέσα σε σύντομη χρονική περίοδο. Επιπρόσθετα, δεν θα υπάρχουν παραστρατιωτικές ή εφεδρικές δυνάμεις, ούτε θα γίνεται στρατιωτική ή παραστρατιωτική εκπαίδευση πολιτών. Όλα τα όπλα, εκτός από αδειούχα όπλα για σκοπούς άθλησης, θα απαγορεύονται. Παραταύτα, στόχο της Τουρκίας, όπως και της Αγγλίας αποτελεί όπως η λεγόμενη αποστρατιωτικοποίηση αφορά αποκλειστικά στην ύπαρξη κυπριακών στρατιωτικών μονάδων και δεν επεκτείνεται στην παραμονή μη κυπριακών στρατιωτικών μονάδων.
Ως αποτέλεσμα, όπως και στο σχέδιο Ανάν, στόχο αποτελεί όπως η Συνθήκη Συμμαχίας του 1960 εφαρμόζεται και λειτουργεί mutatis mutandis σύμφωνα με τη νέα τάξη πραγμάτων, με την προσθήκη ενός πρόσθετου πρωτοκόλλου, σύμφωνα με το οποίο θα επιτραπεί σε αριθμό ελληνικών και τουρκικών στρατιωτικών αποσπασμάτων να σταθμεύουν στην ελληνοκυπριακή συνιστώσα πολιτεία και στην τουρκοκυπριακή συνιστώσα πολιτεία αντίστοιχα. Αυτό προέβλεπε το σχέδιο Ανάν και αυτή είναι και η πάγια επιδίωξη της τουρκικής πλευράς. Μάλιστα το σχέδιο Ανάν του 2004 προέβλεπε ότι κάθε απόσπασμα δεν θα υπερέβαινε τους 6.000 άνδρες μέχρι το 2011 και ακολούθως τους 3000 άνδρες μέχρι και το 2018 ή την ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε, οποιοδήποτε κι αν επέλθει συντομότερα. Μετά από την τελευταία αυτή ημερομηνία, το ελληνικό απόσπασμα θα ανερχόταν στους 950 άνδρες, ενώ το τουρκικό απόσπασμα θα ανερχόταν στους 650 άνδρες.
Το πρώτο ερώτημα επομένως είναι πως μπορεί να γίνει λόγος για αποστρατιωτικοποίηση, όταν η Τουρκία – και η Ελλάδα – διατηρούν σε μόνιμη βάση στρατιωτικά αποσπάσματα στην Κύπρο, ενώ η στρατιωτική παρουσία στην Κύπρο του Ηνωμένου Βασιλείου ισχυροποιείται μέσα από την ανανέωση της Συνθήκης Εγκαθίδρυσης με την οποία διατηρούνται τα κυριαρχικά δικαιώματα επί των δύο στρατιωτικών βρετανικών βάσεων στην Κύπρο;
Εγγυήτριες δυνάμεις
Σύμφωνα με τη Συνθήκη Εγγυήσεως του 1960, η Κυπριακή Δημοκρατία αναλαμβάνει την υποχρέωση να διασφαλίζει τη διατήρηση της ανεξαρτησίας, της εδαφικής ακεραιότητας και της ασφάλειάς της, καθώς και το σεβασμό του Συντάγματός της. Αναλαμβάνει επίσης την υποχρέωση να μη συμμετάσχει, καθολικά ή μερικά, σε πολιτική ή οικονομική ένωση με οποιοδήποτε κράτος. Ως αποτέλεσμα απαγορεύεται κάθε δράση, η οποία προωθεί, με άμεσο ή έμμεσο τρόπο, την ένωση της Κύπρου με οποιοδήποτε άλλο κράτος ή το διαμελισμό της. Αντίστοιχα, η Ελλάδα, η Τουρκία και το Ηνωμένο Βασίλειο, δηλαδή οι τρεις εγγυήτριες δυνάμεις, αναλαμβάνουν την υποχρέωση να αναγνωρίζουν και να εγγυώνται την ανεξαρτησία, εδαφική ακεραιότητα, ασφάλεια και συνταγματική τάξη της Κυπριακής Δημοκρατίας, καθώς και να απαγορεύουν οποιαδήποτε δράση που να αποσκοπεί στην προώθηση, με άμεσο ή έμμεσο τρόπο, της ένωσης της Κύπρου με άλλο κράτος ή το διαμελισμό της.
Σε περίπτωση παράβασης της Συνθήκης Εγγυήσεως, οι τρεις εγγυήτριες δυνάμεις αναλαμβάνουν την υποχρέωση να διαβουλεύονται μεταξύ τους, αναφορικά με τα απαιτούμενα μέτρα για τη διασφάλιση της τήρησης των διατάξεων του Συντάγματος. Εφόσον η κοινή ή συντονισμένη ενέργεια αποδειχθεί αδύνατη, κάθε μια από τις τρεις εγγυήτριες δυνάμεις διατηρεί το δικαίωμα να ενεργήσει από μόνη της με σκοπό την επαναφορά της συνταγματικής τάξης. Σύμφωνα εξάλλου με τη Συνθήκη Συμμαχίας, η Κυπριακή Δημοκρατία, η Ελλάδα και η Τουρκία, αναλαμβάνουν την υποχρέωση να συνεργάζονται για την κοινή τους άμυνα και να αντιστέκονται κατά οποιασδήποτε επίθεσης κατά της ανεξαρτησίας ή της εδαφικής ακεραιότητας της Κύπρου.
Το άρθρο IV της Συνθήκης Εγγυήσεως, το οποίο αναφέρεται στη δυνατότητα μονομερούς επέμβασης των εγγυητριών δυνάμεων έχει τύχει έντονης και εξαντλητικής κριτικής (βλ. ενδεικτικά Ζωτιάδης, Γ., Η Δι’ Ειδικής Συμβάσεως Προβλεπόμενη Επέμβασις ως Πρόβλημα Διεθνούς Νομιμότητος, Κωνσταντόπουλος, Δ., ‘Η Συμβατικώς Προβλεπόμενη Επέμβασις και το Πρόβλημα της Κύπρου’, Ζουπάνος, Θ., Η Ακυρότης και το Ανεφάρμοστον της Συνθήκης Εγγυήσεως της Κύπρου, Tornaritis, C., ‘Whether any Resort to Force or Armed Intervention in Cyprus Could be Justified Either under the Constitution or under Customary International Law’). Θα πρέπει να γίνει δεκτό ότι μετά την ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, η χρήση στρατιωτικής βίας από πλευράς των εγγυητριών δυνάμεων, χωρίς την έγκριση του Συμβουλίου Ασφαλείας, είναι ανεπίτρεπτη. Ακόμα και τότε, η δράση θα έπρεπε να αναληφθεί από τον ΟΗΕ και όχι μονομερώς από οποιαδήποτε εγγυήτρια δύναμη, εφόσον σύμφωνα με αναγκαστικό κανόνα του διεθνούς δικαίου απαγορεύεται η στρατιωτική επέμβασης κράτους στα εσωτερικά τρίτου κράτους, μέλους του ΟΗΕ. Ως αποτέλεσμα, η Συνθήκη Εγγυήσεως δεν μπορεί να ερμηνευθεί με τρόπο που να επιτρέπει οποιαδήποτε μορφή στρατιωτικής δράσης οποιασδήποτε εγγυήτριας δύναμης εναντίον της Κυπριακής Δημοκρατίας (Γνωμοδότηση του Sir Frank Soskice επί της Συνθήκης Εγγυήσεως της 1ης Νοεμβρίου 1963, Γνωμοδότηση του Νομικού Τμήματος των Ηνωμένων Εθνών επί της Συνθήκης Εγγυήσεως της 12ης Μαϊου 1959).
Γεγονός είναι όμως πως παρά τις ερμηνείες που αναφέρονται πιο πάνω η Τουρκία χρησιμοποίησε τη Συνθήκη Εγγυήσεως ως επιχείρημα για να εισβάλει στην Κύπρο και μέχρι σήμερα εξακολουθεί να ισχυρίζεται ότι η τουρκική εισβολή έγινε νόμιμα στη βάση των διατάξεων της Συνθήκης Εγγυήσεως, ένα επιχείρημα που βρίσκει υποστήριξη από πολλούς συμμάχους της Τουρκίας. Η διατήρηση σε ισχύ επομένως της Συνθήκης Εγγυήσεως, την οποία χρησιμοποίησε ως επιχείρημα η Τουρκία για να εισβάλει στην Κύπρο το 1974 είναι εξαιρετικά προβληματική και δημιουργεί έντονα αισθήματα ανασφάλειας στους Κυπρίους. Ιδιαίτερα αν αναλογιστεί κάποιος ότι η Τουρκία εξακολουθεί να θεωρεί ότι η συνθήκη της διασφαλίζει μονομερές δικαίωμα στρατιωτικής επέμβασης στην Κύπρο. Στόχο της Τουρκίας, που είχε υιοθετήσει το σχέδιο Ανάν, αποτελεί όπως η Συνθήκη Εγγυήσεως του 1960 εφαρμόζεται mutatis mutandis στη νέα τάξη πραγμάτων και να επεκταθεί, ώστε να καλύπτει επιπρόσθετα από την ανεξαρτησία, την εδαφική ακεραιότητα, την ασφάλεια και τη συνταγματική τάξη της νέας Κυπριακής Δημοκρατίας, την εδαφική ακεραιότητα, την ασφάλεια και τη συνταγματική τάξη των συνιστωσών πολιτειών της.
Σε αντίθεση με τις τρεις εγγυήτριες δυνάμεις, οι οποίες θα διατηρήσουν στρατιωτικά αποσπάσματα και εγγυητικό ρόλο στην Κύπρο, ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών θα ασκεί σύμφωνα με το άρθρο 8 της Ιδρυτικής Συμφωνίας περιορισμένες εποπτικές αρμοδιότητες, ενώ η ΕΕ θα ασκεί από ελάχιστες, έως ανύπαρκτες εξουσίες στην Κύπρο, ιδιαίτερα ενόψει της μη συμμετοχής της Κύπρου στον ευρωστρατό και στην ευρωπαϊκή πολιτική άμυνας και ασφάλειας. Ουσιαστικά, ενώ οι τρεις εγγυήτριες δυνάμεις έχουν την εξουσία να δρουν, ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών και η ΕΕ θα έχουν την εξουσία να παρακολουθούν, χωρίς να δρουν.
Η φιλοσοφία της προτεκτορατοποίησης
Η σύνδεση της λειτουργίας του νέου κράτους με την εξέλιξη των ελληνοτουρκικών σχέσεων είναι επομένως εμφανής. Το νέο κράτος θα έχει πιθανότητες επιβίωσης, μόνο εφόσον η Ελλάδα, η Τουρκία και το Ηνωμένο Βασίλειο έχουν κοινά συμφέροντα στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και εναρμονίσουν τις εξωτερικές τους πολιτικές. Ως αποτέλεσμα της πιο πάνω συλλογιστικής, το σχέδιο Ανάν προέβλεπε ότι η Ενωμένη Κυπριακή Δημοκρατία θα διατηρούσε ισχυρούς δεσμούς φιλίας και θα σεβαστεί την ισορροπία της Ελλάδας και της Τουρκίας στην Κύπρο, καθώς και ότι θα υποστηρίξει την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ. Η Ενωμένη Κυπριακή Δημοκρατία δεν θα είχε εξάλλου τη δυνατότητα μέχρι την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ, να διαθέτει το έδαφος της για διεθνείς στρατιωτικές επιχειρήσεις, ακόμα και αν συναινούν και οι δύο συνιστώσες πολιτείας, παρά μόνο αν συναινούν η Ελλάδα και η Τουρκία.
Οι συντάκτες του σχεδίου Ανάν είχαν οραματιστεί ένα κράτος του οποίου η επιβίωση θα στηριζόταν στην αμφίβολη προϋπόθεση ότι η Ελλάδα, η Τουρκία και το Ηνωμένο Βασίλειο θα έχουν στο διηνεκές κοινούς στόχους οι οποίοι θα καθορίζουν μια κοινή εξωτερική πολιτική των τριών αυτών κρατών. Οι συντάκτες του σχεδίου θεωρούν ως μη αναστρέψιμη την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας και την επίλυση των ελλαδοτουρκικών διαφορών. Θεωρώντας ότι οι πεποιθήσεις τους αυτές θα πραγματοποιούνταν οι συντάκτες του σχεδίου Ανάν δεν διστάζαν να ανακοινώσουν ότι η Κύπρος θα αποτελούσε γέφυρα φιλίας μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας μέσα σε ένα ειρηνικό περιβάλλον στην Ανατολική Μεσόγειο. Παρά τις αισιόδοξες αυτές πεποιθήσεις όμως, είναι πιο πιθανό ότι η Ενωμένη Κυπριακή Δημοκρατία θα αποτελούσε εστία συνεχών εντάσεων και πιθανών συγκρούσεων, όχι μόνο στα πλαίσια της Ανατολικής Μεσογείου, αλλά και της ΕΕ.
Η νέα Κυπριακή Δημοκρατία, ως το πρώτο κράτος παγκοσμίως που θα έχει παραιτηθεί με τη θέλησή της από το δικαίωμα αυτοπροστασίας, θα βρίσκεται σε μια διαρκή σχέση εξάρτησης με τις τρεις εγγυήτριες δυνάμεις, στις οποίες θα αναλάβει να προσφέρει υπηρεσίες ως αντάλλαγμα της προστασίας τους. Όπως ορθά επομένως παρατήρησε και ο Καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου Κώστας Χρυσόγονος, «το πολιτειακό μόρφωμα που δημιουργείται έτσι υπάγεται εννοιολογικά σε ό,τι η κλασική πολιτειολογική θεωρία χαρακτηρίζει ως προτεκτοράτο». Η Κύπρος θα βρίσκεται ουσιαστικά σε κατάσταση εξάρτησης προς την Τουρκία, η οποία διατηρεί σε μόνιμη βάση ένα μέρος των κατοχικών δυνάμεών της στο νησί, οι οποίες σε συνδυασμό με τη νομιμοποίηση του μεγαλύτερου μέρους των εποίκων και την διατήρηση σε ισχύ της Συνθήκης Εγγυήσεως την οποία είχε παράνομα επικαλεστεί η Τουρκία για να εισβάλει στην Κύπρο το 1974, δημιουργούν ένα δικαιολογημένο αίσθημα ανασφάλειας στον κυπριακό λαό αναφορικά με το καθεστώς εγγυήσεων και ασφάλειας, ενός σχεδίου που βασίζεται σε αυτή τη λογική.
Ως συνέπεια, η ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε δεν θα λύσει το πρόβλημα ασφάλειας της Κύπρου, εφόσον η ασφάλειά της θα εξακολουθήσει να εξαρτάται από την ομαλή συνεργασία μεταξύ Ελλάδας, Τουρκίας και Ηνωμένου Βασιλείου. Ο κίνδυνος να επηρεάζεται η λήψη πολιτικών αποφάσεων από την έλλειψη ασφάλειας στο νησί είναι εμφανής, ιδιαίτερα αν ληφθεί υπόψη ότι η λειτουργία του κράτους θα εξαρτάται σε καθολικό βαθμό από την καλή θέληση των συνιστωσών πολιτειών. Με ποιο τρόπο μπορεί να επέλθει η εφαρμογή των νόμων στην περίπτωση που οι αρχές των συνιστωσών πολιτειών αποδειχθούν απρόθυμες να συνεργαστούν, ιδιαίτερα αν ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι η ομοσπονδιακή κυβέρνηση δεν θα διαθέτει στρατό ή οποιουσδήποτε άλλους μηχανισμούς επιβολής των αποφάσεών της;
Η απάντηση είναι πως η εφαρμογή των νόμων θα εξαρτάται από την καλή θέληση των εγγυητριών δυνάμεων, δηλαδή της Τουρκίας και της Αγγλίας. Η εγγύηση του Συντάγματος ανήκει σε κάθε περίπτωση στις τρεις εγγυήτριες δυνάμεις και ιδιαίτερα στην Τουρκία, η οποία καθίσταται εγγυητής ενός κράτους μέλους της ΕΕ, παρά το γεγονός ότι η ίδια δεν αποτελεί μέλος της ΕΕ. Ουσιαστικά η λειτουργία του Συντάγματος εξαρτάται από την επίδειξη καλής θέλησης από την Τουρκία, ένα κράτος που ακόμα και σήμερα αντιμετωπίζει προβλήματα κήρυξης του κυβερνώντος κόμματος ως παράνομου, απόπειρας πραξικοπήματος, στρατιωτικού ελέγχου και πολιτικής αστάθειας. Είναι ευνόητο ότι το σύστημα εγγυήσεων κάθε άλλο παρά αντιστοιχεί στις αρχές του ευρωπαϊκού συνταγματικού πολιτισμού.
Η λύση του κυπριακού προϋποθέτει επομένως τη μεταβολή της λογικής της προτεκτορατοποίησης και την προσχώρηση στη λογική της δημιουργίας ενός κυρίαρχου κράτους. Μια συνταγή λύσης που θα είναι βασισμένη σε μια εσφαλμένη ανάλυση, είναι εκ των πραγμάτων καταδικασμένη να αποτύχει. Οποιαδήποτε βιώσιμη λύση πρέπει να λαμβάνει υπόψη την ανάγκη της Κυπριακής Δημοκρατίας να παραμείνει ανεξάρτητο κυρίαρχο κράτος, όχι σε θεωρητικό, αλλά σε πραγματικό επίπεδο και είναι για το λόγο αυτό που η Κυπριακή Δημοκρατία θα πρέπει να αποτελεί το πρώτο βήμα οποιασδήποτε λύσης. Το αίσθημα ασφάλειας των Κυπρίων είναι ιδιαίτερα σημαντικό και οι συνταγές προτεκτορατοποίησης θα πρέπει επιτέλους να εγκαταλειφθούν. Σε αντίθετη περίπτωση η κατάρρευση θα είναι και αυτή τη φορά δεδομένη, με απρόβλεπτες συνέπειες για το μέλλον του τόπου.
[Από το περιοδικό«ΑΠΟΨΗ», Σεπτ. 08]
Αμερικανοί εκτελεστές
υπό τις διαταγές του Τσένι
Του Χάρη Μπότσαρη
Την αποκάλυψη έκανε ο γνωστός ερευνητής-δημοσιογράφος Σίμουρ Χιρς μιλώντας ενώπιον ακροατηρίου στο Πανεπιστήμιο Μινεζότα, στο πλαίσιο δημόσιας συζήτησης για τη «Συνταγματική Κρίση στις ΗΠΑ» από την εποχή Νίξον έως σήμερα.
Σύμφωνα με τον Χιρς η Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών (CIA) είχε βαθιά ανάμιξη σε εσωτερικές δραστηριότητες εναντίον ανθρώπων που θεωρήθηκαν εχθροί του κράτους και χωρίς να υπάρχει καμιά νομιμότητα.
Στη συνέχεια ο Χιρς αναφέρθηκε με λεπτομέρειες στις παράνομες επιχειρήσεις της Joint Special Operations Command (JSOC), που ήταν μια ακραία πτέρυγα των ειδικών επιχειρήσεων εκτός εποπτείας από το Κογκρέσσο και ενεργούσε ανεξέλεγκτα λογοδοτώντας μόνον στον Τσένι.
«Οι πράκτορες του δακτυλίου των δολοφονιών μετέβαιναν σε διάφορες χώρες και χωρίς να ενημερώνουν τον πρέσβη ΗΠΑ ή τον σταθμάρχη της CIA εντόπιζαν ανθρώπους από τη λίστα τους, τους εκτελούσαν και έφευγαν ενώ όλα αυτά συνέβαιναν στο όνομα όλων μας», είπε ο Χιρς.
Τα στοιχεία που θα αποδεικνύουν τους ισχυρισμούς του Χιρς πρόκειται να συμπεριληφθούν σε βιβλίο του ερευνητή-δημοσιογράφου που θα εκδοθεί μετά από περίπου δύο χρόνια.
Η πλέον δολοφονική ομάδα του JSOC ήταν η Task Force 121 που εκτός από Ισλαμιστές τρομοκράτες σε Ιράκ, Αφγανιστάν, Πακιστάν και σε άλλες χώρες της Ασίας και της Αφρικής έχει «εξουδετερώσει» στόχους που χρεώθηκαν σε άλλους.
Η Task Force 121 δημιουργήθηκε μετά την 11η Σεπτεμβρίου από επιλεγμένα μέλη της Army Delta Force, της Navy SEALs, από ανεπίσημους πράκτορες της CIA και άλλα στοιχεία ανά τον κόσμο.
Κατά καιρούς και ανάλογα με τους στόχους στην Task Force 121 συμπεριλαμβάνονται επιχειρησιακοί από τη SAS Βρετανίας και Αυστραλίας, από τη Marinejeger της Νορβηγίας, τη GROM της Πολωνίας κ.ά.
Στον σκοτεινό κόσμο των μυστικών υπηρεσιών και της τρομοκρατίας κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει τι πραγματικά κρύβεται πίσω από δολοφονίες ανθρώπων, όπως ο Ελίε Χομπέϊκα, ο Ραφίκ Χαρίρι, η Μπεναζίρ Μπούτο και τόσοι άλλοι.
[13 Μαρτίου 2009]
