ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΙΣ [9]
Ανανέωση σελίδας: 15.05.2010
Αχμέτ Νταβούτογλου: «Ακόμη και αν δεν υπήρχε κανένας μουσουλμάνος Τούρκος στην Κύπρο, η Τουρκία είναι υποχρεωμένη να έχει ένα κυπριακό ζήτημα»
Η Ελλάδα
και ο «μηδενικός» κ. Νταβούτογλου
[ή «Οι πιρουέτες της στρουθοκαμήλου»]
Του καθηγητή Ι. Θ. ΜΑΖΗ
Επ’ εσχάτων, η Ελλάδα αντελήφθη την ύπαρξη του κ. Αχμέτ Νταβούτογλου, και την αντελήφθη με οδυνηρό τρόπο όταν ο τελευταίος ανέλαβε τον θώκο του υπουργού των Εξωτερικών της γείτονος και συμμάχου χώρας.
Αντέδρασε δε με τον πλέον στρουθοκαμηλικό τρόπο που θα μπορούσε να αντιδράσει: Προσπάθησε να αποδείξει, διαβάζοντας επιλεκτικά και αποσπασματικά, μια φράση από τα έργα του. Αυτήν η οποία αναφέρεται στην άποψή του για «μηδενικές τριβές με τους γείτονες της Τουρκίας».
Μάλλον όμως δεν κατάλαβε ποιους θεωρεί «γείτονες» ο κ. Νταβούτογλου. Διότι, απ’ ό,τι φαίνεται από τα γραφόμενά του, για όποιον τα διαβάζει, την Ελλάδα και την Κύπρο δεν πρέπει να τις συμπεριλαμβάνει σε αυτήν τη χορεία!
Και επειδή τα ανωτέρω στρουθοκαμηλικά εγράφησαν αναφορικά με τις πιθανές προοπτικές εξελίξεων στο Κυπριακό, ας δούμε με λεπτομέρεια τι γράφει ο κ. Νταβούτογλου στο βιβλίο του με τίτλο: «Stratejik Derinlik. Turkiye’nin Uluslararasi Konumu», Kure Yayinlari, Istanbul 2004 (18η έκδοση), (1η έκδοση 2001), για το θέμα αυτό.
1. Αναφορικά με τη γεωπολιτική σημασία του διπόλου Αιγαίο - Κύπρος, ο κ. Νταβούτογλου είναι σαφής και ακριβής. Αναπτύσσει τη γεωπολιτική συσχέτιση αυτού του διπόλου και αναδεικνύει τη σημασία του για την Τουρκία. Διαβάζοντας το σημείο αυτό, και ειδικά για τη «θαλάσσια σύνδεση», αντιλαμβάνεται κανείς γιατί η πρόσφατη συμφωνία μας με την Αλβανία για τη χάραξη θαλασσίου συνόρου μεταξύ Ελλάδος και Αλβανίας ονόμασε τις καθορισθείσες περιοχές ως «περιοχές πολλαπλών χρήσεων», όρος ο οποίος δεν υφίσταται νομικά στο Δίκαιο της Θαλάσσης, και δεν έκανε μνεία σε Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη. Απλούστατα, διότι δεν έπρεπε να ερεθισθεί η Τουρκία, η οποία από την εποχή της κ. Τσιλέρ είχε δηλώσει την ισχύ του casus belli και για την περίπτωση Ιονίου πελάγους - Αδριατικής! Συνεπώς, ενώ έχουμε κατ’ ουσίαν εφαρμόσει το δικαίωμά μας για Α.Ο.Ζ. με την Αλβανία, δεν το επικαλούμεθα από νομική άποψη. Ας δούμε όμως τι γράφει ο «μηδενικός» κ. Νταβούτογλου:
Σελ. 174:
«(Οι τελευταίες εξελίξεις έδειξαν ότι) Οι ΗΠΑ, δημιουργώντας μια δυναμική σχέση μεταξύ των πολιτικών τους για την Ανατολική Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή, επιδιώκουν να έχουν υπό έλεγχο το Hinterland (Ενδοχώρα) της Ευρώπης και να γεμίσουν το γεωπολιτικό κενό που εμφανίσθηκε στον άξονα Βαλκανίων - Μέσης Ανατολής μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης.
Το Αιγαίο και η Κύπρος είναι δύο σημαντικά σκέλη, τόσο στη γραμμή Ανατολικής Ευρώπης - Μέσης Ανατολής από άποψη χερσαίας σύνδεσης, όσο και στη γραμμή Αδριατικής - Ανατολικής Μεσογείου - Κόλπου από άποψη θαλάσσιας σύνδεσης».
2. Επίσης, γλαφυρότατος και με τολμηρές εκφράσεις, όπως π.χ. «νέες εφορμήσεις» κ.λπ., εμφανίζεται ο κ. Νταβούτογλου όταν καθορίζει το γεωγραφικό σύμπλοκο εντός του οποίου θεωρεί ότι η Τουρκία έχει σημαντικό γεωστρατηγικό ρόλο και, ασφαλώς, οφείλει να τον… αναλάβει! Σημασία επίσης έχει να δει ο ανυποψίαστος αναγνώστης με πόση γεωπολιτική σοφία και ακρίβεια προσδιορίζει, υπό το φως της Γεωγραφίας Μεταφορών Εμπορευμάτων και της Αμυντικής Γεωγραφίας, και όχι αοριστολογώντας, τον χώρο αυτό ο τούρκος υπουργός Εξωτερικών. Γράφει λοιπόν στη σελ. 175:
«(.…) Μέσα σε αυτόν τον στρατηγικό σχεδιασμό, το ζήτημα της Κύπρου θα έλθει στο προσκήνιο με πιο ενεργό τρόπο. (….)
Σήμερα, μεταξύ Ανατολικής Ευρώπης - Βαλκανίων - Αδριατικής - Αιγαίου - Ανατολικής Μεσογείου - Μέσης Ανατολής και Κόλπου διαμορφώνεται ένα πεδίο πολύ δυναμικής αλληλεπίδρασης. (…)
Πάνω σε αυτήν τη γραμμή που ενοποιεί τα Βαλκάνια με τη Μέση Ανατολή θα είναι αναπόφευκτη η ανάπτυξη νέων εφορμήσεων».
O γόρδιος δεσμός
3. Στο υποκεφάλαιό του με τίτλο: «Ο στρατηγικός γόρδιος δεσμός της Τουρκίας: η Κύπρος», ο κ. Νταβούτογλου δεν αφήνει την παραμικρή αμφιβολία για το πώς αντιλαμβάνεται γεωστρατηγικά η Τουρκία την Κύπρο και δηλώνει εμμέσως, πλην σαφέστατα, ότι οι ελλαδοκυπριακοί σχεδιασμοί της δικοινοτικής, διζωνικής, ομοσπονδιακής (και άλλα πολυσύλλαβα…) Κύπρου δεν είναι παρά φληναφήματα για την Άγκυρα, η οποία έχει χαράξει στιβαρή, σοβαρή και γεωστρατηγικά θεμελιωμένη πολιτική για την Κύπρο, την οποία θεωρεί εξάρτημά της! Γράφει λοιπόν ο «μηδενικός» κ. Νταβούτογλου:
«Η Κύπρος, που κατέχει κεντρική θέση μέσα στην παγκόσμια ήπειρο, ευρισκόμενη σχεδόν σε ίση απόσταση από την Ευρώπη, την Ασία και την Αφρική, βρίσκεται μαζί με την Κρήτη επάνω σε μια γραμμή που τέμνει τις οδούς θαλάσσιας διέλευσης. Η Κύπρος κατέχει θέση μεταξύ των Στενών, που χωρίζουν Ευρώπη και Ασία, και της Διώρυγας του Σουέζ, που χωρίζει Ασία και Αφρική, ενώ συγχρόνως έχει τη θέση μιας σταθερής βάσης και ενός αεροπλανοφόρου, που θα πιάνει τον σφυγμό των θαλασσίων οδών του Άντεν και του Ορμούζ, μαζί με τις λεκάνες του Κόλπου και της Κασπίας, που είναι οι πιο σημαντικές οδοί σύνδεσης Ευρασίας - Αφρικής».
4. Για να δούμε τώρα τι παθαίνει, κατά τον κ. Νταβούτογλου, μια χώρα που αγνοεί την Κύπρο, στη σελ. 176:
«Μια χώρα που αγνοεί την Κύπρο δεν μπορεί να είναι ενεργός στις παγκόσμιες και περιφερειακές πολιτικές. Στις παγκόσμιες πολιτικές δεν μπορεί να είναι ενεργός διότι αυτό το μικρό νησί κατέχει μια θέση που (μπορεί να) επηρεάζει ευθέως τις στρατηγικές συνδέσεις μεταξύ Ασίας - Αφρικής, Ευρώπης - Αφρικής και Ευρώπης - Ασίας.
Στις περιφερειακές πολιτικές δεν μπορεί να είναι ενεργός διότι η Κύπρος με την ανατολική μύτη της στέκεται σαν βέλος στραμμένο στη Μέση Ανατολή, ενώ με τη δυτική ράχη της αποτελεί τη θεμέλια λίθο των στρατηγικών ισορροπιών που υπάρχουν στην Ανατολική Μεσόγειο, στα Βαλκάνια και στη Βόρειο Αφρική».
5. Κατωτέρω, ο τούρκος καθηγητής και εξωκοινοβουλευτικός υπουργός Εξωτερικών ξεκαθαρίζει την τουρκική πολιτική έναντι της Κύπρου και της Ελλάδας, τονίζοντας ότι η Κύπρος πρέπει να «βγει» από την «τουρκο-ελληνική εξίσωση»! Δηλαδή, αυτό ακριβώς που εφαρμόζει τώρα σε συνεργασία με την Ουάσινγκτον, να πιέζει δηλαδή την Αθήνα και τη Λευκωσία να «κλείσουν» το Κυπριακό κατά τις τουρκικές βουλήσεις, ώστε στη συνέχεια να είναι φυσικό σε μια σχέση υποτέλειας της Ελλάδας και της Κύπρου έναντι της Τουρκίας να υπάρχουν «μηδενικές τριβές»! Γράφει χαρακτηριστικά λοιπόν ο κ. Νταβούτογλου στη σελ. 178, για όποιους γνωρίζουν στοιχειωδώς γραφή και ανάγνωση, και συνεπώς δύνανται να καταλάβουν:
«Η Τουρκία, επηρεαζόμενη λόγω θέσεως από πολλές ισορροπίες, είναι υποχρεωμένη να αξιολογήσει την κυπριακή πολιτική της, βγάζοντάς την από την τουρκο-ελληνική εξίσωση.
Η Κύπρος γίνεται με αυξανόμενη ταχύτητα ένα ζήτημα Ευρασίας και Μέσης Ανατολής - Βαλκανίων (Δυτικής Ασίας - Ανατολικής Ευρώπης). Η κυπριακή πολιτική [της Τουρκίας] πρέπει να τοποθετηθεί σε ένα νέο στρατηγικό πλαίσιο, με τρόπο αρμόζοντα σε αυτό το νέο στρατηγικό πλαίσιο.
Στο ζήτημα της Κύπρου, από πλευράς Τουρκίας η σημασία μπορεί να εντοπισθεί σε δύο κύριους άξονες: Ο ένας εξ αυτών είναι ο άξονας της ανθρώπινης αξίας, προσανατολισμένος στην κατοχύρωση της ασφάλειας της μουσουλμανικής τουρκικής κοινότητας, ως αποτέλεσμα της ιστορικής ευθύνης της Τουρκίας (…)»
6. Και συνεχίζει ο τούρκος καθηγητής και ΥΠΕΞ, αν κάποιος δεν έχει ακόμα καταλάβει, στη σελ. 179, εξηγώντας τι σημαίνει αυτό το ζήτημα ασφάλειας της «τουρκο-μουσουλμανικής κοινότητας», δίνοντας και διεθνή «παραδείγματα» γεωστρατηγικής συμπεριφοράς, τα οποία η Τουρκία θα πρέπει να ακολουθήσει:
«(…) Μια αδυναμία [της Τουρκίας] που [ενδεχομένως] θα φανερωθεί στο θέμα της ασφάλειας και της προστασίας της τουρκικής κοινότητας της Κύπρου μπορεί να εξαπλωθεί σαν κύμα στη Δυτική Θράκη και τη Βουλγαρία - και μάλιστα ακόμη και στο Αζερμπαϊτζάν και στη Βοσνία.
Ο δεύτερος σημαντικός άξονας του Κυπριακού είναι η σημασία που έχει το νησί αυτό από γεωστρατηγικής απόψεως.
(…) Ακόμη και αν δεν υπήρχε κανένας μουσουλμάνος Τούρκος στην Κύπρο, η Τουρκία είναι υποχρεωμένη να έχει ένα κυπριακό ζήτημα. Καμία χώρα δεν μπορεί να μείνει αδιάφορη απέναντι σε ένα τέτοιο νησί, που βρίσκεται μέσα στην καρδιά του ίδιου του ζωτικού της χώρου (…)»
7. Και γίνεται ακόμη σαφέστερος ο κ. καθηγητής και υπουργός εξωτερικών της Τουρκίας, αναλύοντας τις διαστάσεις της γεωστρατηγικής σημασίας τής (κρατηθείτε!) «Τουρκικής Δημοκρατίας της Βορείου Κύπρου» και του «ελληνικού τμήματος»! Ας διαβάσουμε λοιπόν στη σελ. 179:
«Αυτή η γεωστρατηγική σημασία έχει δύο διαστάσεις. Η μία εξ αυτών έχει στενή στρατηγική σημασία και έχει σχέση με τις ισορροπίες Τουρκίας - Ελλάδος και Τ.Δ.Β. Κύπρου-Ελληνικού Τμήματος [sic!] στην Ανατολική Μεσόγειο.
Η δεύτερη διάσταση της γεωστρατηγικής σημασίας είναι ευρείας στρατηγικής σημασίας και σχετίζεται με τη θέση του νησιού μέσα στις παγκόσμιες και περιφερειακές στρατηγικές».
8. Και εν κατακλείδι, καταλήγει ο καθηγητής-υπουργός εξωτερικών με ένα δίδαγμα το οποίο πλέον μπορεί να εφαρμόσει από τη θέση του, η οποία είναι πολύ ουσιαστικότερη από αυτήν ενός απλού τούρκου υπουργού Εξωτερικών λόγω των εσωτερικών πολιτικών ανακατατάξεων στη γείτονα και της βαθμιαίας κατίσχυσης του Ερντογάν επί του στρατιωτικού κατεστημένου. Ας διαβάσουμε στη σελ. 180:
«Την Κύπρο δεν μπορεί να αγνοήσει καμία περιφερειακή ή παγκόσμια δύναμη που κάνει στρατηγικούς υπολογισμούς στη Μέση Ανατολή, την Ανατολική Μεσόγειο, το Αιγαίο, το Σουέζ, την Ερυθρά Θάλασσα και στον Κόλπο.
Η Κύπρος βρίσκεται σε τόσο ιδανική απόσταση απ’ όλες αυτές τις περιοχές, που έχει την ιδιότητα μιας παραμέτρου που (μπορεί να) επηρεάζει καθεμία απ’ αυτές ευθέως. Η Τουρκία, το στρατηγικό πλεονέκτημα που απέκτησε τη δεκαετία του 1970 πάνω σε αυτήν την παράμετρο, πρέπει να το αξιοποιήσει όχι ως στοιχείο μιας αμυντικής κυπριακής πολιτικής με στόχο τη διαφύλαξη του status quo, αλλά ως ένα θεμελιώδες στήριγμα μιας διπλωματικής φύσεως επιθετικής θαλάσσιας στρατηγικής».
Όχι λοιπόν «απλή διαφύλαξη του status quo», αλλά «θεμελιώδες στήριγμα μιας διπλωματικής φύσεως επιθετικής θαλάσσιας στρατηγικής»! Τώρα, το πόσο «διπλωματικής φύσεως» είναι οι υπερπτήσεις πάνω από κατοικημένα νησιά στο Αιγαίο με κίνδυνο «θερμού επεισοδίου», εγώ δεν γνωρίζω να σας πω! Εγώ είμαι γεωγράφος! Νομίζω σαφώς όμως ότι ο «μηδενικός» κ. Νταβούτογλου δεν εννοεί αυτό που εμείς εδώ καταλάβαμε με τη φράση «μηδενικές τριβές με τους γείτονες» ή, εν πάση περιπτώσει, δεν το εννοεί όσον αφορά την Ελλάδα και την Κύπρο!
Αυτά, για να σοβαρευτούμε επιτέλους!
[Από το ‘ΠΑΡΟΝ’, 02/08/09]
Τώρα δένει το γλυκό...
Εάν διαβάσει κάποιος προσεκτικά το τουρκικό έγγραφο, που ο κ. Ντάουνερ ως εκπρόσωπος του ΟΗΕ στην Κύπρο επέδωσε στον Πρόεδρο Χριστόφια, τα περί των δυο FIR, που αφορούν στη διχοτόμηση της κυπριακής κυριαρχίας, συνιστούν απλό δείγμα των τουρκικών προθέσεων.
Του ΓΙΑΝΝΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗ, Δρα Διεθνών Σχέσεων
Κάθε παράγραφος του εγγράφου παραπέμπει στο σχέδιο Ανάν και πέραν αυτού, καθώς και στο συνομοσπονδιακό του χαρακτήρα. Για παράδειγμα, ενώ το τουρκικό έγγραφο αναφέρεται σε μια και αδιαίρετη κυριαρχία, στις αμέσως επόμενες γραμμές τη διχοτομεί, τονίζοντας ότι η κυριαρχία θα «εκπηγάζει ισότιμα» από την ελληνοκυπριακή και την τουρκοκυπριακή κοινότητα. Και προσθέτει παρακάτω ότι όσες αρμοδιότητες δεν ανήκουν συνταγματικά στην «Ομοσπονδιακή Δημοκρατία», θα «ασκούνται κυριαρχικά» από τα «δυο συνιστώντα κράτη». Και όχι μόνο. Η «συμφυής συντακτική εξουσία των Ελληνοκυπρίων και των Τουρκοκυπρίων θα ασκηθεί, όπως αναφέρει το τουρκικό έγγραφο, μέσω της ελεύθερης, δημοκρατικής και χωριστής κοινής επιθυμίας για την ανανέωση του συνεταιρισμού και την εγκαθίδρυση μιας νέα τάξης πραγμάτων». Δηλαδή, η τουρκική πλευρά ερμηνεύει τη διαδικασία των δημοψηφισμάτων στη βάση της χωριστής αυτοδιάθεσης και της διπλής χωριστής πηγής εξουσίας τεμαχίζοντας εξ υπαρχής την μια και ενιαία κυριαρχία, η οποία θα υπάρχει στα χαρτιά και όχι στην πράξη! Και έτσι διά της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, οι Τούρκοι επιχειρούν να επιτύχουν τη νομιμοποίηση της διχοτόμησης και την εφαρμογή στην ουσία ενός συνομοσπονδιακού συστήματος.
Η εκστρατεία
Το τουρκικό έγγραφο βρίσκεται, ήδη, στα χέρια των Μονίμων Αντιπροσωπιών κρατών μελών της Ε.Ε., όπως η Βρετανία και η Σουηδία, με σκοπό την προώθηση των τουρκικών θέσεων. Από την πλευρά της, η Άγκυρα προβάλλει φραστικά και μόνο τη μία και αδιαίρετη κυριαρχία, η οποία, όμως, διαιρείται εκ των πραγμάτων εφόσον πηγάζει από τους Ε/κ και τους Τ/κ. Από δυο πηγές. Η γενική αντίληψη στην Ε.Ε. είναι ότι, η τουρκική πρόταση είναι γενναία. Τα περί εκστρατείας στην Ε.Ε. και αλλού από την Κυβέρνηση και το Εθνικό Συμβούλιο, είναι επί του παρόντος υποσχέσεις εσωτερικής επικοινωνιακής πολιτικής, που ελπίζουμε να γίνουν πράξη. Διότι, η Τουρκία είναι όντως ένα βήμα μπροστά. Και επειδή οι διπλωματικές ικανότητες της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν είναι ανάλογες με εκείνες ενός μεγάλου κράτους, ορθώς ζητείται η συμμετοχή και η στήριξη της ελληνικής Κυβερνήσεως. Λανθασμένα, όμως, δεν υπήρχε το σχέδιο Β, που θα προέβλεπε, όπως ήταν προβλεπτό, τη διατύπωση διχοτομικών τουρκικών προτάσεων, ειδικώς μετά το Δεκέμβριο, όταν η Άγκυρα πέρασε αλώβητη από την Ε.Ε.
Η ομάδα των νομικών
Ορθώς, επίσης, αποφασίστηκε δημιουργία ομάδας νομικών στο ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών για τη μελέτη των συνταγματικών πτυχών του Κυπριακού. Βεβαίως, η εμπειρία του παρελθόντος και δη του σχεδίου Ανάν διδάσκει ότι οι διάφοροι νομικοί-συνταγματολόγοι δεν στέκονταν μόνο στη νομική εξέταση και ανάλυση για να βοηθήσουν σε μια λύση λειτουργική και βιώσιμη, παράγοντας ταυτοχρόνως θετική νομική και πολιτική σκέψη, αλλά «πολιτικολογούσαν επί σκοπώ» και επιχειρούσαν διά της χρήσης της νομικής τους ιδιότητας να δικαιολογήσουν τα νομικώς αδικαιολόγητα, προκειμένου να εξυπηρετήσουν αυτούς για τους οποίους εργάζονταν αντί να πουν την αλήθεια. Επειδή, λοιπόν, το ελληνικό ΥπΕξ και ο ίδιος ο Έλληνας Πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου, καθώς και ο Αναπληρωτής ΥπΕξ Δ. Δρούτσας ήταν υπέρμαχοι του σχεδίου Ανάν, δημιουργούν ευλόγως τις υποψίες ότι οι συνταγματολόγοι που θα κληθούν να γνωματεύσουν θα είναι της ίδιας πολιτικής σχολής σκέψης. Οι υποψίες αυτές ενισχύονται και από τις πληροφορίες ότι ένας από τους στόχους της ομάδας των νομικών θα είναι να δικαιολογήσουν νομικά τις αποκλίσεις από το κοινοτικό κεκτημένο και τις τέσσερις θεμελιώδεις ελευθερίες. Δηλαδή, αντί να εξετάζουμε πώς θα αποφύγουμε τις αποκλίσεις και πώς το κοινοτικό κεκτημένο, οι αρχές και οι αξίες της Ε.Ε. θα εφαρμοστούν ακέραιες, η ομάδα των νομικών θα εξετάσει πώς θα γίνουν ανώδυνα εκπτώσεις και πώς αυτές οι εκπτώσεις θα είναι συμβατές με το κοινοτικό κεκτημένο. Και αυτό ενδέχεται να συμβεί, ενώ η τουρκική πλευρά ζητά με τη λύση να έχουν οι Τούρκοι πολίτες όλα τα δικαιώματα των Ελλαδιτών πολιτών. Να γίνουν δηλαδή πολίτες της Ε.Ε.!
Φίλτρο πεποιθήσεων
Εάν τελικώς ισχύουν οι πληροφορίες για τον τρόπο δράσης της ομάδας των νομικών, δεν αποκλείεται να επιβεβαιωθεί αυτό το οποίο από την άνοιξη του 2008 είχε πει ο τέως Επίτροπος για θέματα Διεύρυνσης Όλι Ρεν: Ότι δηλαδή μπορούν στο Κυπριακό να επιστρατευθούν συνταγματολόγοι για να τετραγωνίσουν τον κύκλο! Θα μπορούσε, λοιπόν, να ισχυριστεί κάποιος ότι τώρα δένει το γλυκό... Το απευχόμαστε. Δυστυχώς, όμως, το πρόσφατο παρελθόν μάς αναγκάζει να είμαστε καχύποπτοι. Ακόμη και έναντι των ημετέρων, οι οποίοι επί του παρόντος, ειδικώς τα επιτελεία του Προέδρου Χριστόφια, έχουν συλληφθεί αδιάβαστοι και ελλειμματικοί. Υπάρχει πρόβλημα, διότι η ομάδα του Προέδρου αδυνατεί να δει την κατάσταση καθαρά. Αντί να βλέπει την αλήθεια, φιλτράρει τα γεγονότα μέσω προσωπικών πεποιθήσεων, ιδεολογημάτων και ψευδαισθήσεων με αποτέλεσμα να καταλήγει σε λανθασμένες εκτιμήσεις και συμπεράσματα, που οδηγούν το Κυπριακό στη φάση την οποία βρίσκεται σήμερα. Δηλαδή, να αποδεικνύεται ότι δεν υπήρχε κοινή βάση συνομιλιών, ότι με τις φιλίες και την παλιά κοινή αριστερή ιδεολογία και μόνο δεν μπορεί να υπάρχει πρόοδος στο Κυπριακό και ότι οι συνομιλίες χρησιμοποιήθηκαν για να περάσει η Τουρκία το ραντεβού του Δεκεμβρίου στην Ε.Ε. χωρίς κόστος και εν συνεχεία να καταθέτει προτάσεις συνομοσπονδιακές. Επειδή, μάλιστα, με τη συνδρομή ή την ανοχή της κυπριακής Κυβέρνησης, δημιουργήθηκε θετική εικόνα για τον κ. Ταλάτ, μπορεί να αντιμετωπίζεται αξιόπιστα και να είναι πειστικός στην Ε.Ε., ώστε να δικαιολογεί τα αδικαιολόγητα. Και με εμφανή τον κίνδυνο να καταλογιστούν κατ’ ελάχιστον ίσες ευθύνες σε περίπτωση κατά την οποία η διαδικασία οδηγηθεί σε αδιέξοδο.
Οι δυο βάσεις συζήτησης
ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ έχει σήμερα, ουσιαστικά, δυο βάσεις συζήτησης. Από τη μια είναι το τουρκικό έγγραφο επί της Κατανομής των Εξουσιών και της Διακυβέρνησης και όσα άλλα έγγραφα θα ακολουθήσουν. Από την άλλη, είναι οι θέσεις του Προέδρου Χριστόφια, που και αυτές, όπως και οι τουρκικές, στηρίζονται στο πνεύμα του σχεδίου Ανάν. Άλλωστε, ειλικρινώς ο Πρόεδρος Χριστόφιας είχε πει στο Λονδίνο προεκλογικά ότι το σχέδιο Ανάν κοιμόταν... Εάν η μια πλευρά απορρίπτει τις προτάσεις της άλλης καθ’ ολοκληρίαν, τότε η διαδικασία θα οδηγηθεί σε αδιέξοδο. Εάν δεν γίνουν επίσημες απορρίψεις, τότε εντός της αιθούσης, θα διαπραγματεύονται επί των εγγράφων της μίας και της άλλης πλευράς, προκειμένου να γεφυρωθούν οι διαφορές. Υπό αυτές τις προϋποθέσεις, η μέση λύση, θα είναι το σχέδιο Ανάν...
Το αδιέξοδο και το τραγικό βελούδινο διαζύγιο...
ΕΑΝ η τουρκική πλευρά οδηγήσει τις συνομιλίες σε αδιέξοδο, δεν σημαίνει ότι θα επωμιστεί ακεραία την ευθύνη. Γιατί; Διότι, ήδη, τα Ην. ΄Εθνη δεν έχουν διευκρινίσει ότι οι τουρκικές προτάσεις είναι εκτός των παραμέτρων του ΟΗΕ και των ψηφισμάτων του Σ. Ασφαλείας. Αντιθέτως, επιδόθηκαν από τον κ. Ντάουνερ και η εντύπωση που δημιουργείται στην Ε.Ε. και αλλού είναι ότι βρίσκονται εντός των παραμέτρων των Ην. Εθνών. Συνεπώς, η Λευκωσία είναι παγιδευμένη, διότι, από τη στιγμή που η ε/κ πλευρά τις απορρίψει τελεσίδικα και δεν συζητά επί τούτων, τότε η εικόνα που θα δοθεί από το φιλοτουρκικό μπλοκ, και δη από τους Βρετανούς, είναι ότι η Λευκωσία έχει ευθύνη. Γεγονός, που αποτυπώνεται στην επιστολή του Τούρκου Μόνιμου Αντιπρόσωπου στις Βρυξέλλες προς την εισηγήτρια της έκθεσης για την Τουρκία, Ρία ΄Ομεν, με αφορμή τις εξελίξεις στο Κυπριακό και την υπό συζήτηση έκθεση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, με την οποία θα αξιολογηθεί η τουρκική ενταξιακή πορεία.
Τα νέα βήματα
Πέραν τούτων, η τουρκική πολιτική δρα ως εξής: Εφόσον είναι η Λευκωσία που επείγεται λύσης, η Άγκυρα και το Λονδίνο της θέτουν τον ακόλουθο εκβιασμό: Εάν δεν συνεχιστούν οι συνομιλίες με βάση και τις τουρκικές προτάσεις, τότε θα είναι εμφανής ο κίνδυνος να προχωρήσει η Τουρκία με τη στήριξη της Βρετανίας στο σχέδιο Β. Σε εκβιαστικές κινήσεις εντός της Ε.Ε. για τη ταϊβανοποίηση των κατεχομένων μέσω του απευθείας εμπορίου, μια θέση η οποία προωθείται και από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και δη τη Διεύθυνση της Διεύρυνσης. Παραλλήλως, εάν διακοπούν οι συνομιλίες, Τούρκοι και Βρετανοί θα αναγκάσουν την ε/κ πλευρά, με το πρόσχημα να αποφύγει νέα διχοτομικά βήματα, να επαναρχίσει τις συνομιλίες, υιοθετώντας τις προηγούμενες τουρκικές θέσεις, όπως συμβαίνει τώρα με την εκ περιτροπής Προεδρία, τη σταθμισμένη ψήφο, την παραμονή των εποίκων.
Κυριαρχία
Ερώτημα: Ενόσω η Λευκωσία δεν έχει σχέδιο Β, εάν δεν υποχωρήσει και αν δεν συζητήσει επί των τουρκικών θέσεων τι θα γίνει; Θα παραμείνει η «de facto» κατάσταση μέχρι να γίνει «de jure» ή οι επιστρατευμένοι συνταγματολόγοι θα μας πείσουν, όπως και στο παρελθόν, κατά την παρουσίαση του σχεδίου Ανάν, ότι η λύση που προδιαγράφεται δεν διχοτομεί αλλά επανενώνει την Κύπρο; Ακόμη, λοιπόν, και η επιλογή των συνταγματολόγων θα πρέπει να γίνει με τρόπον ώστε να μην αφήνει αμφιβολίες ή υποψίες ότι πρόκειται για επιστήμονες που επιστρατεύονται για την εξυπηρέτηση πολιτικών σκοπιμοτήτων αντί συμβουλών για την εφαρμογή στην Κύπρο ενός πολιτειακού συστήματος λειτουργικού και βιώσιμου, που δεν θα τελεί υπό την κηδεμονία ξένων εγγυήσεων και που θα στηρίζεται στις αρχές και τις αξίες της Ε.Ε., στο κοινοτικό κεκτημένο και στις τέσσερις βασικές ελευθερίες χωρίς αποκλίσεις, καθώς και σε μία και ενιαία κυριαρχία που θα έχει μία και όχι δυο πηγές, δηλαδή έναν και μόνο κυρίαρχο λαό. Αυτά είναι τα ελάχιστα. Και πρέπει να είναι διατυπωμένα με σαφήνεια. Χωρίς εποικοδομητικές ασάφειες. Διότι, εάν δεν γίνουν καθαρές δουλειές όχι μόνο η Κυπριακή Δημοκρατία θα διαλυθεί με τη «λύση», χωρίς, μάλιστα, οδό επιστροφής, αλλά μελλοντικά και το νέο πολιτειακό σύστημα της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας θα οδηγηθούμε σε διαζύγιο... Και υπό αυτές τις συνθήκες, το τραγικό είναι ότι θα ευχόμαστε να είναι βελούδινο, όπως της Τσεχοσλοβακίας, προκειμένου να αποφευχθούν τα χειρότερα...
24/01/2010
Ήταν τουρκική απαίτηση από το 1974
Η ιστορική αλήθεια για την εκ περιτροπής προεδρία
Η ελληνοκυπριακή πλευρά δέχθηκε την τουρκική αυτή θέση πριν
από το σχέδιο Ανάν. Η «Χαραυγή» κατηγορούσε τον κ. Κληρίδη ότι
τη δέχθηκε από το 1994, ενώ το θέμα συζητιόταν από το 1977.
ΤΟ 1975 μπήκε στους σχεδιασμούς του Φόρεϊν Όφις
και του Στέιτ Ντεπάρτμεντ
ΤΗΣ ΦΑΝΟΥΛΑΣ ΑΡΓΥΡΟΥ
Σε σίριαλ έχει εξελιχθεί η τουρκική πρόταση της εκ περιτροπής προεδρίας, απλώς και μόνον επειδή εκείνοι οι ηγέτες αυτού του τόπου που γνωρίζουν, ουδέποτε λένε την αλήθεια σ΄ αυτόν το λαό.
Ας πάρουμε τα πράγματα όπως έγιναν, με τη σειρά.
Στις 6.6.1992, η «Σημερινή» έγραψε ότι προωθείται φόρμουλα για εκ περιτροπής προεδρία από Αμερικανούς και ΟΗΕ, που θα ικανοποιεί την τουρκική αξίωση για εναλλασσόμενη προεδρία (τρεις θητείες Έλληνας και μια Τούρκος).
Στις 6.11.1992, η εφημερίδα επανήλθε και έγραψε ότι οι Τούρκοι επιμένουν στην εκ περιτροπής προεδρία, πολιτική ισότητα, διζωνικότητα και κυριαρχία.
Στις 31.1.1998, η «Χαραυγή» κατηγόρησε τον τότε Πρόεδρο Γλ. Κληρίδη, ότι από το 1994 είχε δεχθεί την τουρκική απαίτηση και δημοσίευσε και επιστολή του Εργατικού Ρόπιν Κόρπιτ, ο οποίος έγραφε σ΄αυτήν ότι η πρώτη φορά που έγινε εισήγηση για εκ περιτροπής προεδρία ήταν το 1994, όταν η κυπριακή κυβέρνηση την εισηγήθηκε επίσημα. Δηλαδή, ο κ. Κληρίδης την εισηγήθηκε δύο χρόνια μετά που την απαιτούσαν οι Τούρκοι.
Εν τω μεταξύ, πριν από το δημοσίευμα της «Χαραυγής», προηγήθηκε η προεκλογική εκστρατεία των Εργατικών του 1997, όταν ο υποψήφιος ΥΠΕΞ κ. Ρόπιν Κουκ, επισκεπτόμενος την Κύπρο για ενίσχυση του εκλογικού του αγώνα, σε συνέντευξη στο Λήδρας Πάλας («Σάιπρους Γουίκλι» 31 Ιανουαρίου - 6 Φεβρουαρίου 1997), αναφέρθηκε σε εισήγηση σχεδίου λύσης που περιλάμβανε και το στοιχείο της εκ περιτροπής προεδρίας. Αντιδρώντας τότε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Γ. Κασουλίδης, δήλωσε ότι τέτοιες προτάσεις δεν είχαν καν γίνει προς την κυπριακή κυβέρνηση. Και όμως, σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, η προεκλογική ομιλία του Εργατικού Τζον Πρέσκοτ στις 23 Ιανουαρίου 1997, στο Λονδίνο προς την ομογένεια (στην οποία διαφημίστηκε ότι θα μιλούσε και ο Ρόμπιν Κουκ, αλλά αντ΄ αυτού άφησε άφωνη την ομογένεια και βρέθηκε στην Κύπρο), κατ' αρχάς περιλάμβανε και συγκεκριμένη αναφορά για εκ περιτροπής προεδρία, καθ΄ υπόδειξιν ενδεικτικά του Φόρεϊν Όφις. Κατόπιν έντονων υποδείξεων, όμως, από ορισμένους Ελληνοκυπρίους υποστηρικτές του Εργατικού Κόμματος προς τον κ. Πρέσκοτ, ο τελευταίος με μεγάλη δυσκολία αναγκάστηκε να αφαιρέσει τη συγκεκριμένη αναφορά, εφόσον του τόνισαν ότι κάτι τέτοιο θα στερούσε ψήφους προς το Κόμμα.
Δηλαδή, η τουρκική πρόταση είχε υιοθετηθεί και προταθεί σε πρώτο στάδιο από την κυβέρνηση Κληρίδη και το 1997 την προωθούσε και το Φόρεϊν Όφις, επικαλούμενο ότι η δική μας πλευρά την εισηγήθηκε πρώτη!
Εν τω μεταξύ, στις 25 Φεβρουαρίου 2004, η «Σημερινή» αναφέρεται και πάλι στο θέμα με δηλώσεις του Δρος Β. Λυσσαρίδη, ο οποίος κατάγγελλε τους Γιώργο Βασιλείου, Γλαύκο Κληρίδη και Αλέκο Μαρκίδη ότι μας οδήγησαν στο Σχέδιο Ανάν και ότι ο Αλέκος Μαρκίδης, επι προεδρίας Κληρίδη, σε συνεδρία του Εθνικού Συμβουλίου είχε παραδεχθεί ότι η πρόνοια για εκ περιτροπής προεδρία στο Σχέδιο Ανάν περιλήφθηκε στο Σχέδιο κατόπιν πρότασης της ελληνοκυπριακής πλευράς.
Τελικά ποιος έχει δίκαιο; Πώς μας έπεσε η τουρκική, και πάλιν, απαίτηση της εκ περιτροπής προεδρίας, που και οι Τούρκοι ακόμα επικαλούνται ότι ήταν πρόταση του Γλ. Κληρίδη;
Ε, λοιπόν, η εκ περιτροπής προεδρία δεν μας ήλθε ούτε το 1992 ούτε το 1994 ούτε το 1997. Ήταν τουρκική απαίτηση από το 1974 και μπήκε στους σχεδιασμούς του Φόρεϊν Όφις και του Στέιτ Ντεπάρτμεντ από το 1975/76.
Τον Οκτώβριο του 1975 ο Τζέιμς Κάλαχαν βρισκόταν σε έντονες διαπραγματεύσεις με την Ελλάδα και την Τουρκία, και τους είχε προτείνει πακέτο με τρία στοιχεία - Διζωνική ομοσπονδία, αναπροσαρμογή συνόρων και κεντρική κυβέρνηση με αδύνατες εξουσίες, δύο συνιστώντα κράτη (τότε ήταν που πρωτοαναφέρθηκαν στα δύο constituent states). Λίγο αργότερα εξελίχθηκε και η πρωτοβουλία Χένρι Κίσιγκερ με την «πρόταση αρχών», που αποτελείτο από πέντε παραγράφους, αλλά η Βρετανία τις τροποποίησε όπως ήθελε και τις έκανε έξι. Σ΄ αυτές, για πρώτη φορά περιλαμβανόταν και η εκ περιτροπής προεδρία.
Στις 2 Φεβρουαρίου 1977, δέκα μέρες πριν από τις κατευθυντήριες γραμμές Μακαρίου/Ντενκτάς, ο Γλαύκος Κληρίδης είχε συνάντηση στο Λονδίνο με τον τότε ΥΠΕΞ Ντέιβιντ Όουεν, όπου μεταξύ άλλων συζήτησαν και την εκ περιτροπής προεδρία! Ο Μακάριος, είπε ο Κληρίδης, δεν τη δεχόταν. Ο Κληρίδης εισηγήθηκε εναλλακτική λύση, να υπάρχει ένας Έλληνας πρόεδρος και ένας Τούρκος αντιπρόεδρος ή ένας πρόεδρος και ένας πρωθυπουργός...
Δηλαδή, ο ίδιος ο Κληρίδης μας φανερώνει μέσω των βρετανικών πρακτικών ότι η εκ περιτροπής προεδρία μπήκε στο τραπέζι από τότε, κατ΄ απαίτησιν Τούρκων, Βρετανών και Αμερικανών, και για την οποία ο ίδιος προσπαθούσε να υποβοηθήσει και με...δικές του εναλλακτικές εισηγήσεις!!! Ο ίδιος ήταν πλήρως γνώστης των ζυμώσεων, την είχαν υποδείξει στον Μακάριο, ο οποίος όμως, όπως και πολλά άλλα, την απέρριπτε. Το μόνο που είχε κατορθώσει ο Βάλτχαιμ ήταν τις τέσσερις κατευθυντήριες γραμμές μέρες πριν την κάθοδο του Αμερικανού απεσταλμένου στην Κύπρο Κλάρκ Κλίφφορτ. Και αυτές ΔΙΧΩΣ να περιλαμβάνουν την λέξη ΔΙΖΩΝΙΚΗ και ΔΙΧΩΣ να φέρουν ΥΠΟΓΡΑΦΗ!!!
Εξού και σήμερα ο πρόεδρος του Δημοκρατικού Συναγερμού κ. Νίκος Αναστασιάδης βγαίνει υπερ-αμυνόμενος της εκ περιτροπής προεδρίας εφόσον ήταν ο ιδρυτής του κόμματός του που ήταν ο πρωταγωνιστής της προώθησης και αυτής της τουρκικής απαίτησης, όπως και της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας από το 1974. Αγγλόφιλος και αγγλο-επιλεγμένος να τα προωθήσει πάση θυσία από το 1974... Τώρα, ο νυν Πρόεδρος Δημήτρης Χριστόφιας, με την πλήρη συμπαράσταση του προέδρου του ΔΗΣΥ (κόμματος Γλ. Κληρίδη) υποστηρίζει τα όσα για χρόνια υποστήριζε και προωθούσε ο Γλ. Κληρίδης κατ΄υπόδειξη του Φόρειν ΄Οφις. Εξάλλου, το ΑΚΕΛ στην πραγματικότητα πάντοτε βρισκόταν στο πλευρό του Γλ. Κληρίδη και της πολιτικής του από το 1974...
Φανούλα Αργυρού
Ερευνήτρια/δημοσιογράφος
Λονδίνο 27.10.2009
Διχοτόμηση του Αιγαίου υπό αμερικανικό-ΝΑΤΟϊκό μανδύα
Σάββατο, 15 Μαΐου 2010
Θα αναλύσουμε εδώ τη νέα τάξη πραγμάτων στο Αιγαίο, την οποία συνθέτει η Νέα Δομή του ΝΑΤΟ στη Νοτιοανατολική του πτέρυγα, η οποία συμφωνήθηκε στη Σύνοδο των Υπουργών Άμυνας του ΝΑΤΟ το Δεκέμβριο του 1997, καθώς και τις εξελίξεις που σημειώθηκαν από τότε μέχρι σήμερα. Η Νέα Δομή διχοτομεί στρατιωτικά το Αιγαίο μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας με επικυρίαρχο το ΝΑΤΟ. Τη Νέα Δομή συμπληρώνουν οι εξίσου ολέθριες υποχωρήσεις που ακολούθησαν και οδηγούν τόσο σε στρατιωτική όσο και πολιτική διχοτόμηση του Αιγαίου. Το ΝΑΤΟ διέλυσε τη Γιουγκοσλαβία και μετέτρεψε τη Βοσνία και το Κοσσυφοπέδιο σε προτεκτοράτα του. Με τη Νέα Δομή και όσα ακολούθησαν, το Αιγαίο με το νησιωτικό του σύμπλεγμα μετατρέπεται σε θαλάσσιο προτεκτοράτο του ΝΑΤΟ, όπως θα καταστεί σαφές από τα παρακάτω.
Ένοχη σιωπή
Το μέγα αυτό ζήτημα της αφαίρεσης της ελληνικής στρατιωτικής κυριαρχίας από το Αιγαίο και της ανάληψής της από το ΝΑΤΟ (Νέα Δομή), ζήτημα το οποίο δρομολογήθηκε από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 (κυβέρνηση Μητσοτάκη), πριν καταλήξει σε οριστική συμφωνία το 1997 (κυβέρνηση Σημίτη), πέρασε ουσιαστικά απαρατήρητο, με εξαίρεση μεμονωμένες φωνές που υψώθηκαν, όπως αυτή του ναυάρχου Χρήστου Λυμπέρη με άρθρο στα ΝΕΑ το 1991 , του πτεράρχου Νίκου Στάπα, με άρθρο του στα ΝΕΑ το 1992 και με βιβλίο που εξέδωσε στη συνέχεια και μεταγενέστερα του πτεράρχου Νίκου Κουρή, πρώην υφυπουργού Άμυνας, με άρθρο του στα ΝΕΑ το 1996 . Το φράγμα της σιωπής επιχείρησε να διαπεράσει Διακήρυξη για το Αιγαίο και το Κυπριακό, την οποία υπέγραψαν 700 προσωπικότητες του επιστημονικού κόσμου, των Γραμμάτων και των Τεχνών, των Ενόπλων Δυνάμεων και της Εκκλησίας από την Ελλάδα και την Κύπρο το 1996 (βλ. Ελευθεροτυπία, 21/11/96). Ενώπιον της Διακήρυξης η κυβέρνηση εσιώπησε. Μία ένοχη σιωπή, η οποία αποτελούσε τη μεγαλύτερη δυνατή επιβεβαίωση σε όσα η Διακήρυξη περιελάμβανε.
Αλλά ένοχη σιωπή τήρησε και η Ν.Δ. Η σιωπή των δύο μεγάλων κομμάτων εξηγείται από το γεγονός ότι είναι συνυπεύθυνα γι’ αυτές τις εξελίξεις. Και καθώς κανένα κόμμα ή ο Τύπος έδωσαν οποιαδήποτε συνέχεια στο θέμα, το ζήτημα θάφτηκε σε σιωπή νεκροταφείου. Σε σιωπή νεκροταφείου θάφτηκαν και οι μεταγενέστερες ολέθριες υποχωρήσεις στο Αιγαίο, οι οποίες πέρασαν συχνά στα ψιλά των εφημερίδων. Κόμματα και Τύπος σε αγαστή συνεργασία. Έχει κανείς την αίσθηση ότι έχει αναβιώσει πλήρως στην Ελλάδα το καθεστώς Αμερικανοκρατίας της πρώτης μεταπολεμικής περιόδου. Το όραμα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και της μεταπολίτευσης για εθνική ανεξαρτησία ματαιώθηκε.
Η εξίσου επικίνδυνη συνέπεια αυτής της κατάστασης είναι ότι ο ελληνικός λαός δεν έχει ενημέρωση για όσα συντελούνται στο Αιγαίο. Οι διαπραγματεύσεις διεξάγονται στους σκοτεινούς διαδρόμους της ΝΑΤΟϊκής και ελληνο-τουρκικής μυστικής διπλωματίας και πολύ περιορισμένη πληροφόρηση φθάνει στο μέσο πολίτη. Η ενημέρωσή του περιορίζεται στο θέαμα που προσφέρει κατά καιρούς η τηλεόραση των πιο θεαματικών τουρκικών προκλήσεων στο Αιγαίο, που στόχο έχουν τον εκβιασμό και τον εκφοβισμό.
Υποδαύλιση του τουρκικού επεκτατισμού
Αλλά προτού εκθέσουμε τη Νέα Δομή του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο και τις εξελίξεις που ακολούθησαν, είναι σκόπιμο να σχολιάσουμε γιατί το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ υποδαυλίζουν τον τουρκικό επεκτατισμό στο Αιγαίο, όπως ακριβώς έκαναν στη Γιουγκοσλαβία, υποδαυλίζοντας τους τοπικούς εθνικισμούς και ιδιαίτερα αυτόν των Αλβανών του Κοσυφοπεδίου. (Είναι γνωστό τοις πάσι ότι τον UCK εξόπλισαν οι ΗΠΑ). Το Αιγαίο είναι εξαιρετικής γεωστρατηγικής σημασίας θάλασσα.
Γεφυρώνει τρεις ηπείρους: Ευρώπη, Ασία, Αφρική. Συνορεύει με τα πετρέλαια της Μ. Ανατολής. Από το Αιγαίο επίσης αναγκαστικά θα περάσουν τα πετρέλαια της Κασπίας. Βρίσκεται, τέλος, στο υπογάστριο της Ρωσίας και αποτελεί τη διέξοδό της στη Μεσόγειο. Καμία άλλη θάλασσα στον κόσμο δεν συγκεντρώνει τόσα γεωστρατηγικά χαρακτηριστικά. Είναι λοιπόν ζωτικής σημασίας για το ΝΑΤΟ να την ελέγχει απευθείας, αφαιρώντας την ελληνική κυριαρχία απ’ αυτήν. Ο κατ’ εξοχήν μοχλός που χρησιμοποιεί είναι να ενθαρρύνει τον τουρκικό επεκτατισμό, τις διαρκώς νέες τουρκικές διεκδικήσεις, οπότε το ΝΑΤΟ εμφανίζεται ως επιδιαιτητής, εξαναγκάζοντας την Ελλάδα σε διαρκείς υποχωρήσεις όσον αφορά τα κυριαρχικά της δικαιώματα.
Ένα άλλο στοιχείο όσον αφορά το Αιγαίο είναι τα πετρέλαια. Πιθανότατα στην υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου υπάρχουν εκτεταμένα κοιτάσματα πετρελαίου. Τι έκτασης είναι τα κοιτάσματα αυτά το γνωρίζουν οι πολυεθνικές του πετρελαίου και οι ΗΠΑ. Εμείς δεν το γνωρίζουμε. Δεν αποκλείεται όμως να κολυμπάμε πάνω σε πετρέλαια, καθώς η υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου είναι προέκταση του γεωλογικού σχηματισμού της Μ. Ανατολής. Αν πράγματι λοιπόν υπάρχουν πλούσια κοιτάσματα πετρελαίου στο Αιγαίο, αυτός είναι ένας πρόσθετος πολύ σημαντικός λόγος να επιδιώκουν οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ τον έλεγχό του.
Η υποκατάσταση της ελληνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο από ΝΑΤΟϊκή αποτελεί στρατηγική επιδίωξη του ΝΑΤΟ, η οποία έχει προ πολλού δρομολογηθεί (ήδη από τη δεκαετία του 1960) . Στο θέμα αυτό συγκλίνουν τα στρατηγικά συμφέροντα του ΝΑΤΟ με αυτά της Τουρκίας. Είναι εξόχως αποκαλυπτική ως προς αυτό έκθεση του αμερικανικού Ινστιτούτο Rand, η οποία συντάχθηκε για λογαριασμό του αμερικανικού Πενταγώνου και η οποία διέρρευσε στον Τύπο το Δεκέμβριο του 1992. Συντάκτες της έκθεσης είναι αναλυτές με προϋπηρεσία στη CIA. Η έκθεση καταλήγει ως εξής :
«Οι ΗΠΑ ως υπερδύναμη πρέπει να προσπαθήσουν να ενισχύσουν τη στρατηγική σημασία της Τουρκίας στην Ευρώπη, τη Μ. Ανατολή και την Ασία. Κάθε κίνηση προς μία νέα αμυντική ευρωπαϊκή δομή που θα εξαιρεί την Τουρκία, ή θα στρέφεται εναντίον των συμφερόντων της στο Αιγαίο, θα συνεισφέρει στην αποσταθεροποίηση των Βαλκανίων και θα στρέφεται εναντίον της σύγκλισης της Τουρκίας και δυτικών συμφερόντων. Την ίδια στιγμή θα έθετε κρίσιμα διλήμματα στις ΗΠΑ σε σχέση με το Αιγαίο και τη Μ. Ανατολή» .
Η νέα αμυντική ευρωπαϊκή δομή, στην οποία αναφέρεται η έκθεση, είναι προφανώς η Νέα Δομή της Νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ, η οποία προωθείτο την ίδια εποχή (1992).
Και αν κανείς νομίζει ότι υπάρχει ίχνος υπερβολής στον ισχυρισμό ότι τον τουρκικό επεκτατισμό υποδαυλίζουν οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, αρκεί να αναφέρουμε και το εξής. Τον Απρίλιο του 1995, δηλαδή πολύ πριν οι Τούρκοι θέσουν θέμα διεκδίκησης νησίδων και βραχονησίδων, όπως τα Ίμια, γκρίζων ζωνών δηλαδή, σε σχέδιο Συμφωνίας που υπέβαλαν οι ΗΠΑ προς την Ελλάδα και την Τουρκία για τα περιβόητα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης (ΜΟΕ), υποστηρίζεται ότι υπάρχουν «διαμφισβητούμενες περιοχές» στο Αιγαίο και ότι απαιτείται η αμερικανική διαμεσολάβηση για τη λύση του ζητήματος (Βήμα, 9/4/95). Ένα χρόνο αργότερα και αφού μεσολάβησαν τα Ίμια, τα οποία ήταν σαφώς σκηνοθετημένα, το θέμα έθεσαν πάλι οι ΗΠΑ με την επίσκεψη του Αμερικανού Υφυπουργού Εξωτερικών στην Αθήνα τον Ιούλιο του 1996. Οι Αμερικανοί ζήτησαν τη μόνιμη παρουσία του 6ου στόλου στις τάχα «επικίνδυνες» περιοχές του Αιγαίου, δηλαδή τις περιοχές που χαρακτηρίσθηκαν μετά τα Ίμια γκρίζες ζώνες. Οι Αμερικανοί πρότειναν ΜΟΕ, που αν εφαρμόζοντο θα τους έδιναν το δικαίωμα επιτήρησης και επέμβασης σε ολόκληρο το Αιγαίο, αλλά και την ευρύτερη περιοχή από τον Έβρο μέχρι την Κύπρο (Έθνος, 11/7/1996). Η ειρωνεία του πράγματος βέβαια είναι ότι τα ΜΟΕ είναι υποτίθεται μέτρα καλής γειτονίας μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας.
Για να συνοψίσουμε: Η τεράστια γεωστρατηγική σημασία του Αιγαίου και τα πιθανά κοιτάσματα πετρελαίου που κλείνει στους κόλπους του είναι αυτά που ωθούν τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και την ΕΕ να υποκινούν τον τουρκικό επεκτατισμό και όχι η μεγάλη αγορά της Τουρκίας των 70 εκατ., όπως με περισσή αφέλεια λέγεται και έχει καταστεί κοινός τόπος. Δεν μπαίνει ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός στην υπηρεσία του τουρκικού επεκτατισμού. Το αντίθετο συμβαίνει. Ο τουρκικός επεκτατισμός μπαίνει στην υπηρεσία του αμερικανικού και του ΝΑΤΟϊκού ιμπεριαλισμού.
Η διχοτόμηση του Αιγαίου με οποιονδήποτε τρόπο καθιστά τους Νατοϊκούς μας «συμμάχους» επιδιαιτητές, προς τους οποίους οφείλει να αναφέρεται τόσο η Ελλάδα όσο και η Τουρκία. Με άλλα λόγια, η με οποιονδήποτε τρόπο διχοτόμηση του Αιγαίου δημιουργεί κενό κυριαρχικών δικαιωμάτων, το οποίο καταλαμβάνεται από το ΝΑΤΟ.
Αντίθετα, η συμπαγής κυριαρχία της Ελλάδος επί του Αιγαίου αποκλείει κάτι τέτοιο, ενώ της δίνει ένα στρατηγικό και οικονομικό πλεονέκτημα τεράστιας σημασίας, μέσω του οποίου θα μπορούσε να επιβάλει, αν οι ελληνικές κυβερνήσεις ήσαν άξιες του ονόματός τους, τους όρους της, αλλά και να αξιοποιήσει ευρύτερα την εξαιρετική γεωστρατηγική της θέση.
Νέα Δομή του ΝΑΤΟ
Και ερχόμαστε στη Νέα Δομή του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο. Η δομή αυτή συνίσταται στη διαμόρφωση ενιαίου αμυντικού χώρου Ελλάδος-Τουρκίας στο Αιγαίο και δεν προσδιορίζει όρια στρατιωτικής επιχειρησιακής ευθύνης. Στο πλαίσιο της δομής αυτής η Ελλάδα δεν έχει πλέον τη θαλάσσια και εναέρια επιχειρησιακή ευθύνη του Αιγαίου. Της αφαιρέθηκε. Την επιχειρησιακή ευθύνη του Αιγαίου ανέλαβε το ΝΑΤΟ και συγκεκριμένα η ΝΑΤΟϊκή διοίκηση με έδρα τη Νεάπολη, με Αμερικανό διοικητή για την αεροπορία και Ιταλό διοικητή για το ναυτικό. Η ΝΑΤΟϊκή διοίκηση έχει τη δυνατότητα με βάση τη Νέα Δομή να αναθέτει την επιχειρησιακή ευθύνη του Αιγαίου κατά περίπτωση και κατά βούληση στην Ελλάδα, την Τουρκία, ή τρίτη χώρα, τις ΗΠΑ για παράδειγμα.
Η δομή αυτή οδηγεί σε στρατιωτική διχοτόμηση του Αιγαίου υπό ΝΑΤΟϊκό μανδύα, δηλαδή στη στρατιωτική συγκυριαρχία Ελλάδος-Τουρκίας στο Αιγαίο υπό ΝΑΤΟϊκή επιδιαιτησία, ή επικυριαρχία και σημαίνει κατάλυση της ελληνικής κυριαρχίας επί της νησιωτικής Ελλάδος, εφόσον με εντολή του ΝΑΤΟ η Τουρκία ή οποιαδήποτε άλλη χώρα μπορεί να αναλαμβάνει την εναέρια και θαλάσσια άμυνα των νησιών και ολόκληρου του Αιγαίου.
Η ΝΑΤΟϊκή άσκηση Destined Glory που έγινε τον Οκτώβριο του 2000 έδειξε στην πράξη τις συνέπειες της Νέας Δομής. Ο ΝΑΤΟϊκός διοικητής της άσκησης απαγόρευσε στα ελληνικά αεροσκάφη να πετάξουν πάνω από τη Λήμνο και την Ικαρία, καταργώντας παράλληλα τους αεροδιαδρόμους τους οποίους επρόκειτο να ακολουθήσουν τα ελληνικά μαχητικά. Φυσικά αυτό θα ήταν αδιανόητο αν την επιχειρησιακή ευθύνη του Αιγαίου τη διατηρούσε η Ελλάδα. Είναι αδιανόητο για ένα κράτος που δεν έχει απωλέσει την εθνική του κυριαρχία.
Οι ελληνικές υποχωρήσεις
Θα αναφερθούμε τώρα με τηλεγραφικό τρόπο, λόγω έλλειψης χώρου, στις εξίσου ολέθριες υποχωρήσεις στο Αιγαίο που ακολούθησαν.
Πρώτον: Με τη Συμφωνία της Μαδρίτης το 1997 η κυβέρνηση Σημίτη αναγνώρισε «ζωτικά συμφέροντα» της Τουρκίας στο Αιγαίο.
Δεύτερον: Με τη συμφωνία του Ελσίνκι το 1999 η κυβέρνηση Σημίτη αναγνώρισε την ύπαρξη «συνοριακών διαφορών» με την Τουρκία στο Αιγαίο, όρος ο οποίος υποδηλώνει τις τουρκικές διεκδικήσεις στο Αιγαίο και τις μετατρέπει σε προς επίλυση ελληνοτουρκικές διαφορές. Όπως είναι γνωστό, μέχρι τότε η πάγια ελληνική θέση ήταν ότι δεν υπάρχει άλλο ζήτημα προς διευθέτηση με την Τουρκία, πλην της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας.
Όπως επίσης είναι γνωστό, η συμφωνία του Ελσίνκι προέβλεπε ότι αν αυτές οι λεγόμενες «συνοριακές διαφορές» δεν είχαν επιλυθεί μέχρι το Δεκέμβριο του 2004, ημερομηνία κατά την οποία θα εκρίνετο η ενταξιακή πορεία της Τουρκίας, θα παραπέμποντο στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.
Η συμφωνία αυτή είναι αδιανόητη, καθώς αποδεχθήκαμε στην ουσία να παραπέμπεται στο Δικαστήριο της Χάγης οποιοδήποτε θέμα εγείρει η Τουρκία, λες και είναι δυνατόν μία χώρα, οποτεδήποτε κάποιος εγείρει αμφισβήτηση στην κυριαρχία ή τα κυριαρχικά της δικαιώματα, να δέχεται να αποφανθεί περί αυτών ένας τρίτος, εν προκειμένω το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Την κυριαρχία ή τα κυριαρχικά δικαιώματα μίας χώρας ένας μόνον μπορεί να προασπίσει : Οι ένοπλες δυνάμεις και ο λαός της.
Κατ’ επιταγήν της συμφωνίας του Ελσίνκι διεξάγονται εδώ και τέσσερα περίπου χρόνια «διερευνητικές συνομιλίες» όπως λέγονται, δηλαδή ελληνοτουρκικές διαπραγματεύσεις για τις «συνοριακές διαφορές» στο Αιγαίο, όπως χαρακτηρίσθηκαν από τη συμφωνία αυτή. Οι διαπραγματεύσεις αυτές συνεχίζονται καθώς αποφασίσθηκε από τις κυβερνήσεις Καραμανλή και Ερντογάν να παρακαμφθεί η καταληκτική ημερομηνία του Δεκεμβρίου 2004. Για τις συνέπειες της συμφωνίας του Ελσίνκι θα επανέλθουμε παρακάτω.
Τρίτον: Το Δεκέμβριο του 2001 κατά την επίσκεψη του κ. Σημίτη στην Ουάσινγκτον έγινε ανακοίνωση-δήλωση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ ότι καταργούνται τα ελληνοτουρκικά θαλάσσια σύνορα στο Αιγαίο κατόπιν, όπως επί λέξει δηλώθηκε, «κοινής παραγωγικής διευθέτησης».
Είναι φανερό ότι αυτή η διατύπωση «κοινή διευθέτηση» παραπέμπει είτε σε άτυπη συμφωνία Ελλάδας – Τουρκίας, είτε ακόμα σε μυστική συμφωνία με τη μεσολάβηση των ΗΠΑ. Οι ΗΠΑ προχώρησαν στην έκδοση ψηφιακών και αναλογικών χαρτών, οι οποίοι έχουν έκτοτε προωθηθεί προς χρήση από το ΝΑΤΟ, από τους οποίους αφαιρέθηκαν τα ελληνοτουρκικά θαλάσσια σύνορα στο Αιγαίο.
Όπως είναι γνωστό, τα ελληνοτουρκικά θαλάσσια σύνορα βρίσκονται στη μέση γραμμή ανάμεσα στο τόξο των ανατολικών νησιών του Αιγαίου και των ακτών της Μ. Ασίας (βλ. χάρτη 1). Να υπογραμμίσουμε εδώ ότι με ρητή διάταξη της Συνθήκης της Λωζάνης η Τουρκία είχε παραιτηθεί από κάθε δικαίωμα στη θαλάσσια περιοχή του Αιγαίου πέραν των 3 μιλίων από τις ακτές της.
Η Τουρκία αναγνώριζε πλήρως τα ελληνοτουρκικά θαλάσσια σύνορα μέχρι το 1974, οπότε έθεσε ζήτημα status quo στο Αιγαίο. Αδιάσειστη απόδειξη γι’ αυτό είναι οι ίδιοι οι τουρκικοί χάρτες, οι προ του 1974, όπου εμφανίζονται τα σύνορα αυτά με την αντίστοιχη λεζάντα (βλ. χάρτη 2). Το ίδιο ίσχυε για τους ΝΑΤΟϊκούς επιτελικούς χάρτες (βλ. χάρτη 3).
Σήμερα τα σύνορα αυτά έχουν εξαφανισθεί από τους χάρτες της Τουρκίας και από τους χάρτες του ΝΑΤΟ, όπως ελέχθη παραπάνω. Είναι σαφές ότι αν η Τουρκία αναγνώριζε σήμερα, όπως έκανε προ του 1974, τα σύνορα αυτά δεν θα ετίθετο ζήτημα οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας, διότι οτιδήποτε δυτικώς των συνόρων αυτών είναι ελληνική υφαλοκρηπίδα. Είναι χαρακτηριστικό ότι παλαιότερα εμείς δεν δεχόμαστε ότι υπάρχει θέμα οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας.
Το δεχθήκαμε το 1975 οπότε και προτείναμε την παραπομπή του στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Είναι επίσης χαρακτηριστικό ότι τότε, διαβάζουμε επί λέξει, «η Τουρκία χαιρέτησε το πνεύμα συνδιαλλαγής της Ελλάδος» και δέχθηκε την παραπομπή στη Χάγη. Αλλά από τη στιγμή που πέτυχε να δεχθούμε ότι υπάρχει θέμα οριοθέτησης, πριν ο αλέκτωρ λαλήσει τρις υπαναχώρησε όσον αφορά τη Χάγη, επιμένοντας η οριοθέτηση να γίνει δι’ απευθείας συνομιλιών και τούτο προκειμένου να παρακαμφθεί το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας.
Η κατάργηση των ελληνοτουρκικών θαλασσίων συνόρων θέτει άμεσα θέμα επαναοριοθέτησής τους. Όπως είναι γνωστό, η Τουρκία διεκδικεί την επαναχάραξη των υποθαλασσίων, θαλασσίων και εναερίων συνόρων στο Αιγαίο κατά μήκος του 25ου μεσημβρινού, ο οποίος διχοτομεί το Αιγαίο. Η επαναοριοθέτηση των ελληνοτουρκικών θαλασσίων συνόρων, οπουδήποτε και αν αυτά οριοθετηθούν, ανοίγει ραγδαία το δρόμο στην Τουρκία για να απαιτήσει και εν τέλει να πετύχει την ικανοποίηση όλων των διεκδικήσεών της στο Αιγαίο.
Τέταρτον: Όπως ήδη ελέχθη, κατ’ επιταγήν της συμφωνίας του Ελσίνκι διεξάγονται εδώ και τέσσερα περίπου χρόνια ελληνοτουρκικές διαπραγματεύσεις για τις «συνοριακές διαφορές» στο Αιγαίο, όπως χαρακτηρίσθηκαν από τη συμφωνία αυτή, και έχουν πραγματοποιηθεί μέχρι σήμερα συνολικά πάνω από 30 γύροι τέτοιων διαπραγματεύσεων.
Διεξάγονται υπό πλήρη μυστικότητα, αλλά όπως κατ΄ επανάληψη έχει διαρρεύσει στον Τύπο έχουν τεθεί όλα τα ζητήματα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, όπως οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, εύρος του ελληνικού εθνικού εναέριου χώρου, εύρος χωρικών υδάτων, FIR Αθηνών και γκρίζες ζώνες.
Αυτά στο σύνολό τους σημαίνουν επαναχωροθέτηση των ελληνοτουρκικών θαλασσίων συνόρων, ή μετατροπή του Αιγαίου σε θάλασσα χωρίς σύνορα. Να υπενθυμίσουμε ότι ο Υπουργός Αμυνας κ. Σπηλιοτόπουλος σε συνέντευξή του σε τουρκική εφημερίδα δήλωσε μεταξύ άλλων : «Μπορούμε να κάνουμε πολλά, μπορούμε [η Ελλάδα εννοείται] να περιορίσουμε τον εναέριο χώρο μας στα 6 ν.μ.». Δήλωση αποκαλυπτική, αν και η κυβέρνηση, μετά το θόρυβο που προκλήθηκε, την διέψευσε.
Το ότι η κυβέρνηση Καραμανλή έχει αποδεχθεί την κατάργηση των ελληνοτουρκικών θαλασσίων συνόρων αποδεικνύεται και από τις πρόσφατες ολέθριες υποχωρήσεις στο Αιγαίο.
Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα του Τύπου, η Ελλάδα δέχθηκε να αποσυσχετίσει τα όρια ευθύνης έρευνας και διάσωσης της χώρας στο Αιγαίο από τα όρια ευθύνης του FIR Αθηνών, συναινώντας στην αλλαγή του καθεστώτος το οποίο ίσχυε από το 1952.
Η αλλαγή, που συνιστά πλήρη αποδοχή των τουρκικών θέσεων, συνέβη κατά την τελευταία γενική συνέλευση του ICAO (International Civil Aviation Organisation – Διεθνής Οργανισμός Πολιτικής Αεροπλοϊας) στον Καναδά, όπου η ελληνική πλευρά συμφώνησε στη διαγραφή από το σχετικό παράρτημα του Οργανισμού της αναφοράς στα όρια του FIR Αθηνών. Σημειωτέον ότι τα όρια του FIR Αθηνών συμπίπτουν με τα ελληνοτουρκικά θαλάσσια σύνορα (βλ. χάρτη 1). Είναι φανερό ότι η εξέλιξη αυτή καταργεί τα όρια ευθύνης της Ελλάδας στο Αιγαίο (FIR και όρια ευθύνης έρευνας και διάσωσης) και θέτει ζήτημα επαναχωροθέτησης των ορίων αυτών, συμπαρασύροντας όλα τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα στο Αιγαίο.
Επιπλέον, στο πλαίσιο του νέου εγχειριδίου πτήσεων του Γιουροκοντρόλ , η Ελλάδα έχει ήδη δεχθεί και τυπικά πλέον να μην υποβάλλονται σχέδια πτήσεων για τα μαχητικά, όπως και για τα μη επανδρωμένα κατασκοπευτικά αεροσκάφη. Οι εξελίξεις αυτές δίνουν το ελεύθερο για να επιβάλει η Τουρκία την πάγια θέση της ότι τα πολεμικά της αεροσκάφη δεν κάνουν παραβιάσεις στο Αιγαίο, αλλά, αντιθέτως, ότι πρόκειται για απλά κοινές ασκήσεις των πολεμικών της αεροσκαφών.
Τα παραπάνω, συνθέτουν κατάργηση του FIR Αθηνών και των ελληνοτουρκικών θαλασσίων συνόρων, πράγμα το οποίο, μεταξύ άλλων, σημαίνει ότι η Τουρκία μπορεί πλέον να διεκδικήσει από θέση ισχύος γκρίζες ζώνες.
Οι εξελίξεις αυτές εξηγούν τη σημερινή αποθράσυνση της Τουρκίας με συνεχές μπαράζ παραβιάσεων του FIR Αθηνών, του ελληνικού εθνικού εναέριου χώρου και των ελληνικών χωρικών υδάτων στα Ίμια. Φαίνεται δε ότι οι ελληνικές αναχαιτίσεις γίνονται μάλλον για το θεαθήναι, αφού έχουν γίνει αποδεκτά όσα αναφέρθηκαν παραπάνω.
Το τελευταίο μάλιστα διάστημα σε πολλές περιπτώσεις δεν γίνονται καν αναχαιτίσεις. Είναι χαρακτηριστικό το παρακάτω δημοσίευμα της Ελευθεροτυπίας της 15/11/2005 : «Η Τουρκία γιόρτασε με το παραπάνω την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεών της στις 3 Οκτωβρίου. Οκτώ τουρκικά F16, πετώντας σε σχηματισμό, «έσπασαν το ρόδι» για τα καλορίζικα της υπογραφής των διαπραγματεύσεων, πάνω από το αεροδρόμιο της Ρόδου. Αυτή η νέα και εξόχως απαράδεκτη τουρκική τακτική, που δεν λαμβάνει το ολιγότερο υπόψη της την ασφάλεια των πολλών πολιτικών αεροσκαφών, που προσεγγίζουν το τουριστικό θέρετρο, εξακολούθησε η Άγκυρα καθ’ όλη τη διάρκεια του Οκτωβρίου, χωρίς να υπάρξει διεθνής καταγγελία της ελληνικής κυβέρνησης, ούτε και αναχαιτίσεις από ελληνικά μαχητικά, σε όλα τα συμβάντα… Τα περιστατικά αυτά, με στόχο το πολιτικό αεροδρόμιο της Ρόδου, παίρνουν εξόχως σοβαρές και επικίνδυνες διαστάσεις:
♦ Οι πτήσεις των τουρκικών, σε μόνιμη βάση, στην καρδιά της Ρόδου αποτελούν ωμή παραβίαση και αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας στη νήσο.
♦ Δημιουργούνται εξαιρετικά επικίνδυνες καταστάσεις για την ασφάλεια των πτήσεων των πολιτικών αεροσκαφών…
♦ Αυτή η νέα τακτική της Άγκυρας φαίνεται ότι δεν γίνεται μόνο για λόγους εντυπωσιασμού. Με τη νέα αυτή συμπεριφορά της δείχνει κατ΄ αρχήν ότι εφαρμόζει ήδη την κατάργηση των ορίων του FIR, που πέτυχε με την αναθεώρηση του ΑΝΝΕΧ-12 του ICAO, για την έρευνα, διάσωση και εναέρια κυκλοφορία… Το μείζον όμως είναι ότι η ελληνική κυβέρνηση όχι μόνον προσπάθησε να αποσιωπήσει τα γεγονότα – αν δεν τα διέψευσε κιόλας – αλλά αποφάσισε να μην αντιδράσει ούτε σε διπλωματικό επίπεδο, ενώ κάλλιστα μπορούσε. Οι παρενοχλήσεις του ίδιου του πολιτικού αεροδρομίου της Ρόδου, αλλά και διεθνούς αεροδιαδρόμου, είναι από μόνες τους, λόγοι σοβαρότατοι να προχωρήσει η Αθήνα σε διεθνή καταγγελία της Άγκυρας στον ICAO και στα Ηνωμένα Έθνη. Αντί αυτών η σιωπή…». Το δημοσίευμα δεν νομίζουμε ότι χρειάζεται σχόλια.
Η κατάργηση των ορίων του FIR Αθηνών, των ορίων ευθύνης έρευνας και διάσωσης της Ελλάδας στο Αιγαίο, η αποδοχή από τις κυβερνήσεις Σημίτη και Καραμανλή της κατάργησης των ελληνοτουρκικών θαλασσίων συνόρων, ανατρέπουν πλήρως το status quo του Αιγαίου και ανοίγουν ραγδαία το δρόμο για τη διχοτόμησή του.
ΝΑΤΟϊκό προτεκτοράτο
Είναι σαφές από τα παραπάνω ότι το Αιγαίο μετατρέπεται σε ΝΑΤΟϊκό προτεκτοράτο, σε μία θάλασσα χωρίς εθνική κυριαρχία και χωρίς σύνορα, πρότυπο της Νέας Τάξης στα Βαλκάνια, όπως το Κόσσοβο και η Βοσνία.
Δεν υπάρχει προηγούμενο στην ιστορία μας να παραχωρούμε την εθνική μας κυριαρχία αμαχητί, μέσα από συνομιλίες και διαπραγματεύσεις. Δεν υπάρχει ιστορικό προηγούμενο να συντελείται τέτοιων διαστάσεων ακρωτηριασμός της χώρας και να περνάει σε πλήρη σιωπή.
Έχουμε φαίνεται καταντήσει μία χώρα όχι μόνον μειωμένης εθνικής κυριαρχίας, αλλά και μειωμένης συνείδησης. Φυσικά δεν αναφερόμαστε στο λαό, ο οποίος απέδειξε το φρόνημά του κατ’ επανάληψη και πρόσφατα κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών της Γιουγκοσλαβίας. Μόνος ο ελληνικός λαός σε ολόκληρη την υφήλιο διαδήλωσε τότε και μάλιστα μαζικά και με υψηλό φρόνημα αντίστασης. Δεν αναφερόμαστε λοιπόν στο λαό, ο οποίος έχει προφανώς άγνοια για όσα συντελούνται στο Αιγαίο.
Αναφερόμαστε στο πολιτικό κατεστημένο. Έχει δημιουργηθεί στην Ελλάδα ένα πολιτικό σύμπλεγμα πλήρως υποταγμένο στις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ και ένα σύμπλεγμα ΜΜΕ και Τύπου διαπλεκόμενο.
Το ιδιότυπο αυτό σύμπλεγμα πολιτικής και διαπλοκής έχει επιπλέον δημιουργήσει μία πολυάριθμη νέα τάξη νεόπλουτων νεοελλήνων που επλούτισαν εν μία νυκτί χάριν της διαπλοκής και των κρατικών ταμείων, των δημοσίων έργων κλπ.
Το ιδιότυπο αυτό σύμπλεγμα συνθέτει μία κατάσταση εκτεταμένης διαφθοράς, παρακμής και υποτέλειας, που επικάθεται πάνω στην κοινωνία σαν μολυσμένο νέφος και της στερεί την αναπνοή.
Όσοι λοιπόν έχουμε συνείδηση οφείλουμε να αναλάβουμε μία εκστρατεία ενημέρωσης του ελληνικού λαού, οφείλουμε να αντισταθούμε με κάθε μέσο. Οφείλουμε να ιεραρχήσουμε πρώτη προτεραιότητα την υπεράσπιση του Αιγαίου, γιατί αυτό ισοδυναμεί με υπεράσπιση της ελευθερίας μας. Δεν μπορούμε να είμαστε ελεύθεροι όταν μετατρεπόμαστε σε ΝΑΤΟϊκό προτεκτοράτο. Και θα είναι υποκρισία να αντισταθούμε κατά της Νέας Τάξης στα Βαλκάνια και διεθνώς, αν δεν αντισταθούμε κατά της Νέας Τάξης μέσα στο ίδιο μας το σπίτι.
Η ευθύνη για την πορεία μιας χώρας δεν είναι μόνον ευθύνη των κυβερνήσεων και των εκάστοτε διαχειριστών της εξουσίας. Είναι πάνω απ’ όλα ευθύνη του ίδιου του λαού της. Σ’ αυτήν την κρίσιμη περίοδο που διανύει ο τόπος, οφείλει ο καθένας μας να αναλάβει την ατομική του ευθύνη. Κάθε Έλληνας πολίτης με ελεύθερη σκέψη οφείλει σήμερα να ενεργοποιηθεί, με αίσθημα ευθύνης, με αρετή και τόλμη.
Σημειώσεις:
1. Βλ. Χ. Λυμπέρης, «ΝΑΤΟ και Ελλάδα», Τα Νέα, 14/11/1991.
2. Βλ. Ν. Στάπας, «Ολέθρια παραχώρηση», Τα Νέα, 24/12/1992. Βλ. επίσης το βιβλίο Ν. Στάπας, «Ολέθρια παραχώρηση στο Αιγαίο», Φιλιππότης, 2η έκδοση, Αθήνα 1993.
3. Βλ. Ν. Κουρής, «Στο όνομα της ευελιξίας», Τα Νέα, 27/11/1996.
4. Για μια εκτενή ανάλυση των εξελίξεων στο Αιγαίο από το 1974 (αμφισβήτηση του status quo από την Τουρκία) μέχρι το 1995 βλ. Σ. Ν. Αντωνοπούλου, «Το επαίσχυντο χρονικό του τουρκικού επεκτατισμού στο Αιγαίο», Οικονομικός Ταχυδρόμος, 22/6/1995.
5. Βλ. ανταπόκριση από την Ουάσινγκτον στην Καθημερινή, 6/12/1992.
6. Το Δικαστήριο αυτό επιλύει διαφορές που προκύπτουν κατά την εφαρμογή του Διεθνούς Δικαίου και δεν έχει σχέση με το ποινικό Δικαστήριο που συστάθηκε στη Χάγη ειδικά για να εκδικάσει τα εγκλήματα πολέμου που διεπράχθησαν στην πρώην Γιουγκοσλαβία.
PressGr