Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΙΑΣΠΟΡΑ [2]
Ανανέωση σελίδας: 08.02.2010
της Κυπριακής Ομοσπονδίας Αμερικής
30 Σεπτεμβρίου 2009
Ο πρώην κυβερνήτης της Κυπριακής Ομοσπονδίας Αμερικής, Χαμπής Νικολάου, ήταν ο φετινός αποδέκτης του Βραβείου Δικαιοσύνη για την Κύπρο, που απονέμει κάθε χρόνο η οργάνωση. Ο Χαμπής Νικολάου διακρίθηκε για την προσφορά του στην Κυπριακή Ομοσπονδία, στους αγώνες για την Κύπρο και στις φιλανθρωπικές δραστηριότητες, όπως επισήμαναν στους χαιρετισμούς τους όλοι οι ομιλητές, με πρώτο, τον πρόεδρο της Δημοκρατίας, Δημήτρη Χριστόφια.
Παραμερίζοντας την επίσημη ομιλία που είχε ετοιμάσει και μιλώντας από καρδιάς, ο πρόεδρος της Δημοκρατίας συνεχάρη την ΚΟΑ και το συμβούλιό της για την απόφαση που έλαβαν, να τιμήσουν έναν απλό και ωραίο άνθρωπο, ο οποίος εκφράζει και εκπροσωπεί την παραδοσιακή Κύπρο. Αυτή της ανθρωπιάς, του φιλότιμου και της φιλοξενίας.
Έναν άνθρωπο που ο ίδιος ο πρόεδρος αποκάλεσε με συγκίνηση «δεύτερο πατέρα του», ενώ αφηγήθηκε πως οι πόρτες του Προεδρικού Μεγάρου ήταν ανοιχτές για τον Χαμπή Νικολάου, στη θητεία όλων των προέδρων, από τον πρόεδρο Κυπριανού, μέχρι σήμερα.
Ο πρέσβης της Ελλάδας στην Washington, Βασίλης Κασκαρέλης αναφέρθηκε στο σημαντικό ρόλο που διαδραματίζουν οι Ελληνοκύπριοι της Αμερικής, με τον πατριωτισμό τους, σε κρίσιμες για την Ελλάδα και την Κύπρο ώρες, σημειώνοντας την προσφορά τους, όχι μόνο στο κυπριακό, αλλά και στο μακεδονικό, στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και σ’ άλλα θέματα. Τον τιμώμενο Χαμπή Νικολάου χαρακτήρισε προσωποποίηση της αφοσίωσης στον αγώνα για την Κύπρο.
Για τον Χαμπή Νικολάου μίλησε, επίσης, ο εκτελεστικός αντιπρόεδρος της Κυπριακής Ομοσπονδίας, Κώστας Τσέντας, παρουσιάζοντας την ιστορία της ζωής του. Γεννημένος στο Ζύγι το 1930 άρχισε να δουλεύει από τα 11 χρόνια του σε ψαρόβαρκες, μετά σε καΐκια, στα μεταλλεία του Βασιλικού και στη συνέχεια αχθοφόρος στο λιμάνι της Λεμεσού. Γνωρίζοντας μικρός τη βιοπάλη εντάχθηκε στο συνδικαλιστικό κίνημα, πρωτοστατώντας σε κινητοποιήσεις.
Στην Αμερική όπου μετανάστευσε οικογενειακώς το 1970, δούλεψε σκληρά κι απέκτησε περιουσία, παραμένοντας όμως πάντα απλώς και βοηθώντας το συνάνθρωπο.
Συγκινημένος, ο 79χρονος Χαμπής Νικολάου χαρακτήρισε τη βραδιά «μεγάλο σταθμό της ζωής του». Καταλήγοντας, κάλεσε όλους να δείξουν εμπιστοσύνη στην κρίση και τους χειρισμούς του προέδρου Χριστόφια.
Ας σημειωθεί πως στην εκδήλωση παρευρέθηκαν επίσης, ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκος Κυπριανού, ο υπουργός Εμπορίου Αντώνης Πασχαλίδης, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Στέφανος Στεφάνου, ο πρέσβης της Κύπρου στην Ουάσιγκτον Ανδρέας Κακουρής, ο μόνιμος αντιπρόσωπος Μηνάς Χατζημιχαήλ, οι γενικοί πρόξενοι της Ελλάδας και την Κύπρου, ο πρώην γερουσιαστής Πολ Σαρμπανης κι ο πρώην βουλευτής Τζον Μπραδήμας και πολλοί σημαίνοντες παράγοντες της Ελληνοαμερικανικής Κοινότητας. Μεταξύ αυτών, ο πρόεδρος της ΑΗΕΠΑ Νίκος Καρακώστας, ο εκτελεστικός διευθυντής του ΑΗΙ, Νίκος Λαρυγγάκης, ο πρόεδρος της Ενιαίας Συντονιστικής Προσπάθειας, Αντι Μανάτος κ.α.
25/09/2009
Έφυγε από τη ζωή τα ξημερώματα του Σαββάτου 19/09/09, ο μεγάλος Έλληνας σύγχρονος γλύπτης, Μάριος Γαρυφαλάκης. Σε λίγες μέρες θα έκλεινε τα 75 του χρόνια. Τις τελευταίες ημέρες νοσηλευόταν στο νοσοκομείο Mount Sinai στην Αστόρια, Καταλείπει μία κόρη και έναν αδελφό που ζει στην Ελλάδα. Η σωρός του εκτεθηκε σε προσκύνημα στο νεκροπομπείο Αντωνόπουλου (38-08 Ditmars Blvd, Astoria, NY 11105), το απόγευμα της Τρίτης 22 Σεπτεμβρίου.
Τα νεανικά του χρόνια εργάστηκε στην Ελλάδα, ενώ από το 1963 μέχρι το 1974 εργάστηκε στην Κύπρο. Στην Αμερική πήγε με την οικογένειά του το 1975. Έργα του έχουν βραβευθεί σε εκθέσεις στην Ελλάδα, την Κύπρο, την Ευρώπη και την Αμερική, ενώ πέραν της γλυπτικής ασχολήθηκε και με τη ζωγραφική.
Ο Μάριος Γαρυφαλάκης γεννήθηκε στην Αθήνα από εύπορη οικογένεια, στις 14 Οκτωβρίου 1934. Ο πατέρας του Σπύρος Γαρυφαλάκης ήταν κομματάρχης του Βενιζέλου, ιδιοκτήτης ακινήτων και εστιατορίου στην Αθήνα . Έφυγε από την Κρήτη για να αποφύγει βεντέτα, αφού απήγαγε την μετέπειτα γυναίκα του και μητέρα του Μάριου, που ήταν παντρεμένη κι είχε ένα γιο.
Το ταλέντο του στις καλές τέχνες δεν άργησε να φανεί και το ανακάλυψε όταν ο Μάριος ήταν μόλις 5 ετών, ο ετεροθαλής αδελφός του και μετέπειτα δάσκαλός του, Νίκος Σοφιολάκης.
Η πρώτη προσπάθεια ήταν ανεπιτυχής. Όταν όμως ο Νίκος Σοφιολάκης είδε τις προσπάθειες του μικρού του αδελφού επέμεινε και τελικά πέντε χρόνια αργότερα, έπεισε το μπάρμπα Σπύρο να τον αφήσει να μαθητεύσει κοντά του.
Τα έργα του Μάριου Γαρυφαλάκη χαρακτηρίζονται από την κίνηση και την εσωτερικότητα. Η γυναίκα είναι το κεντρικό θέμα των έργων του, που διακρίνονται από έντονες κοινωνικές ανησυχίες. Πολλά από αυτά βγάζουν ένα αντιπολεμικό/φιλειρηνικό μήνυμα, ενώ όπως έλεγε, αρκετά τα κουβαλούσε μέσα στο μυαλό του για χρόνια και στην κατάλληλη στιγμή του έβγαιναν.
Ένα από αυτά, που δεν πρόλαβε να τελειώσει, είναι ένα γιγαντιαίο κεφάλι ανθρώπου του οποίου τα μάτια είναι γυάλινα και στο εσωτερικό είναι σκαλισμένο το σώμα γυναίκας.
Οι κοινωνικές του αυτές ευαισθησίες τον έκαναν ακόμη και γελοιογράφο, το καιρό του πολέμου στην πρώην Γιουγκοσλαβία, με τα σκίτσα του να δημοσιεύονται στην ημερήσια εφημερίδα «Πρωινή» της Νέας Υόρκης.
Στην Κύπρο όπου πήγε το 1963, μετά από πρόσκληση του Μακαρίου - τον οποίο είχε συναντήσει κατά την επιστροφή του από την εξορία στις Σεϋχέλες -, φιλοτέχνησε πάμπολλες προτομές και μνημεία ηρώων της ΕΟΚΑ, όπου, όπως λέγει, προσπαθούσε να δώσει τον εσωτερικό κόσμο τους.
Ένα από τα αγαπημένα έργα του, είναι το «Θα πάρω μιάν ανηφοριά ...», το οποίο κάθε χρόνο απονέμει ως «Βραβείο Ευαγόρας Παλληκαρίδης», ο Παμπάφιος Σύνδεσμος Αμερικής.
Σπούδασε γλυπτική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών του ΕΜΠ, με δασκάλους, μεταξύ άλλων, τον Τόμπρο και τον Παπά. Αποφοίτησε το 1958 και μετά την εκπλήρωση των στρατιωτικών του υποχρεώσεων, έφυγε για την Κύπρο, την οποία θεωρούσε δεύτερη πατρίδα του. Μάλιστα ορισμένα από τα έργα ζωγραφικής του τα υπογράφει ως «Μάριος Γαρυφαλάκης, Κύπριος».
Η σωρός του, σύμφωνα με την επιθυμία του, θα αποτεφρωθεί και η τέφρα θα σκορπιστεί σε αγαπημένες του περιοχές της Κύπρου.
Ως άνθρωπος ήταν ιδιόρρυθμος χαρακτήρας, που δεν υπολόγιζε το χρήμα και ταυτόχρονα δεν ήθελε να χρωστά υποχρέωση σε κανέναν. Λυπόταν που τα περισσότερα έργα του [που ήταν ιδιαίτερα ακριβά] δεν μπορούσαν να τα αγοράζουν άνθρωποι με περιορισμένο βαλάντιο αλλά μόνο πλούσιοι και πολλές φορές πρόσφερε στους λιγοστούς του φίλους έργα του στο γύψο. Ζούσε πολύ λιτή ζωή, το ίδιο λιτό ήταν και το φαγητό του. Αυτό όμως δεν τον εμπόδιζε να βοηθά κρυφά άτομα που είχαν ανάγκη. Αγαπούσε τα ζώα και για πολλά χρόνια στο εργαστήριό του ένα άσπρο κουνελάκι, το Σκόπα, που τον συντρόφευε.
Παρά το τεράστιο ταλέντο του, απέφευγε τη δημοσιότητα κι όσες φορές δοκίμαζε να δημιουργήσει τη δική του σχολή, οι προσπάθειές του έμεναν ημιτελείς, αφού δεν είχε μεγάλη υπομονή με τους μαθητές του. Οι φίλοι του θα θυμούνται για πάντα τη βραχνή του φωνή (από τα 4 πακέτα τσιγάρων που κάπνιζε την ημέρα), την ανθρωπιά και την απλότητά του.
Συμβολή από ομογενείς της Ρωσίας
16/12/09
ΤΗ ΔΙΑΒΕΒΑΙΩΣΗ ότι οι Έλληνες ομογενείς της Ρωσίας θα κάνουν το παν για την περαιτέρω αναβάθμιση των σχέσεων Ρωσίας-Κύπρου, έδωσε ο ελληνικής καταγωγής βουλευτής της Κρατικής Δούμας της Ρωσικής Ομοσπονδίας Ιβάν Σαββίδης.
Ο κ. Σαββίδης έγινε δεκτός από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Δημήτρη Χριστόφια. Σε δηλώσεις μετά τη συνάντηση, ο κ. Σαββίδης ανέφερε, μέσω διερμηνέα, ότι ο Πρόεδρος Χριστόφιας αποτελεί ένα πολύ καλό φίλο της Ρωσίας με τον οποίον συνομίλησαν στη ρωσική γλώσσα. Πρόσθεσε ότι τη συνάντηση απασχόλησε το Κυπριακό, θέμα που ενδιαφέρει ιδιαίτερα τη Ρωσία, όπως είπε.
«Εμείς οι ομογενείς Έλληνες της Ρωσίας θα κάνουμε το παν για την περαιτέρω αναβάθμιση των σχέσεων Ρωσίας - Κύπρου και πάντοτε θα είμαστε στο πλευρό του κυπριακού λαού», κατέληξε ο κ. Σαββίδης.
Από την Πόλη στην κορυφή του κόσμου
Ο Έλληνας επιχειρηματίας που προσέλαβε τον Στίβεν Χόκινγκ
Ο Μάικ Λαζαρίδης είναι ένας ακόμα χαρισματικός Έλληνας της διασποράς που διαπρέπει στο εξωτερικό. Αυτό που κάνει ξεχωριστή την περίπτωση του 47χρονου ομογενούς, αν και ήδη ξεχώρισε σαν επιχειρηματίας διεθνούς βεληνεκούς, είναι στον τομέα της επιστήμης όπου φαίνεται ότι θα κριθεί πρωτίστως η υστεροφημία του.
Ο Λαζαρίδης, που γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1961 και μετανάστευσε με την οικογένειά του στον Καναδά όταν ήταν πέντε χρονών, ίδρυσε και συνδιευθύνει την εταιρεία υψηλής τεχνολογίας Research in Motion (RIM), με έδρα στο Ουότερλου του Οντάριο, η οποία δημιούργησε και παράγει τις ασύρματες συσκευές κινητών τηλεφώνων BlackBerry. Από την άλλη, το 1999 ίδρυσε το ανεξάρτητο, διεθνούς ήδη φήμης, καναδικό Ινστιτούτο Θεωρητικής Φυσικής Περίμετρος, το αποκαλούμενο και «θερμοκήπιο της νέας φυσικής», που εδρεύει επίσης στο Ουότερλου.
Το τελευταίο «κατόρθωμα» του ινστιτούτου είναι ότι μόλις έπεισε τον πιο διάσημο φυσικό του κόσμου, τον Στίβεν Χόκινγκ, να αναλάβει (παράλληλα με την εργασία του στο Πανεπιστήμιο Κέμπριτζ), ως επισκέπτης καθηγητής, την έδρα Διακεκριμένης Φυσικής στο Ινστιτούτο, ενώ έχει ήδη δώσει ανάλογη δυνατότητα σε αρκετούς άλλους γνωστούς επιστήμονες από όλο τον κόσμο. Φανατικός του διαβάσματος από μικρό παιδί, ο Λαζαρίδης λέγεται ότι ήδη στα 12 χρόνια του κέρδισε το βραβείο της Δημοτικής Βιβλιοθήκης της πόλης Ουίνδσορ του Οντάριο, όπου ζούσε, επειδή είχε διαβάσει όλα τα επιστημονικά βιβλία της!
Τώρα που μεγάλωσε, έχει βαλθεί να πραγματοποιήσει τα παιδικά του όνειρα, με την ίδρυση του Perimeter Institute for Theoretical Physics, κάνοντας μια αρχική δωρεά 100 εκατ. δολαρίων από την προσωπική του περιουσία. Φέτος το καλοκαίρι έδωσε μια πρόσθετη δωρεά 50 εκατ. δολ., πέρα από άλλες ενισχύσεις δεκάδων εκατομμυρίων δολαρίων στο γειτονικό Πανεπιστήμιο του Ουότερλου, όπου και ο ίδιος φοίτησε ως ηλεκτρολόγος μηχανολόγος, αλλά το παράτησε λίγο πριν την απόκτηση του πτυχίου για να ασχοληθεί με τις επιχειρήσεις.
Οι μαύρες τρύπες, η θεωρία των χορδών, οι κβαντικοί υπολογιστές, η κβαντική βαρύτητα και γενικότερα η κβαντομηχανική, ο χωροχρόνος και η θεωρία της σχετικότητας (γενικής και ειδικής) είναι μερικά από τα αντικείμενα έρευνας του Ινστιτούτου, το οποίο χαρακτηρίσθηκε από το New Scientist ως «πιθανώς το πιο φιλόδοξο διανοητικό πείραμα στη Γη».
Η προσέλκυση του Στίβεν Χόκινγκ (που, όπως είπε, ενθουσιάστηκε από τη διπλή ερευνητική εστίαση της «Περιμέτρου» τόσο στην κβαντική θεωρία, όσο και στη βαρύτητα) ήταν τρομερό επίτευγμα για ένα Ινστιτούτο που ξεκίνησε το ερευνητικό του έργο μόλις το 2001 και δεν συνδέεται οργανικά με κάποιο διεθνούς φήμης πανεπιστήμιο, αλλά βασίζεται αποκλειστικά στα δικά του επιτεύγματα. Μεταξύ άλλων, το ινστιτούτο -που απλώς συνεργάζεται με το Πανεπιστήμιο του Ουότερλου- λειτουργεί κάθε χρόνο το Διεθνές Θερινό Σχολείο για Νέους Φυσικούς μαθητές γυμνασίου, ενώ παράλληλα διοργανώνει σειρά εκπαιδευτικών διαλέξεων, μουσικών εκδηλώσεων κ.ά., με βασικό στόχο την ευρεία διάχυση της επιστημονικής γνώσης.
Το ινστιτούτο αρχικά στεγάστηκε στο ιστορικό κτίριο του ταχυδρομείου της ήσυχης πόλης Ουότερλου, η οποία απέχει μιάμιση ώρα από το κοσμοπολίτικο Οντάριο, ώσπου το 2004 απέκτησε τις δικές του εντυπωσιακές εγκαταστάσεις, που βραβεύθηκαν το 2006 από τον κυβερνήτη του Μόντρεαλ για την αρχιτεκτονική τους πρωτοτυπία. Το ινστιτούτο διευθύνεται από το 50χρονο Νοτιοαφρικανό θεωρητικό φυσικό και κοσμολόγο Νιλ Τούροκ, απόφοιτο του Imperial College του Λονδίνου, που έχει εργασθεί σε σεβαστά ιδρύματα όπως το Ινστιτούτο Fermilab και τα Πανεπιστήμια Πρίνστον και Κέμπριτζ.
«Είναι κάπως σουρεαλιστικό να βρίσκεις ένα μέρος σαν αυτό το ινστιτούτο σε μια μικρή πόλη», δήλωσε στο New Scientist, το οποίο χαρακτήρισε «εκκεντρική» την απόφαση του Λαζαρίδη και τον τόπο που διάλεξε για έδρα του ινστιτούτου, προσθέτοντας ότι «ποτέ από την εποχή που οι Μέδικοι προσέλαβαν τον Γαλιλαίο, δεν έχει υπάρξει κάτι ανάλογο!».
Υποσχόμενοι φυσικοί
Ο Νιλ Τούροκ, μαζί με τον Πολ Στάινχαρντ του Πρίνστον, είναι οι δημιουργοί της θεωρίας του «εκπυρωτικού σύμπαντος», που χονδρικά αντιλαμβάνεται το αρχικό «Μπινγκ Μπανγκ» ως μια σύγκρουση ανάμεσα σε δύο «μεμβράνες» (δημιουργήματα της θεωρίας των χορδών) σε ένα χώρο ανώτερων διαστάσεων. Σύμφωνα με τη θεωρία τους, η σύγκρουση αυτή συμβαίνει ξανά και ξανά, σε ένα αέναο συμπαντικό κύκλο (το σχετικό τους βιβλίο έχει μεταφραστεί και στα ελληνικά ως «Το αέναο σύμπαν»). Έγινε, επίσης γνωστός από την ίδρυση στο Κέηπ Τάουν του Αφρικανικού Ινστιτούτου Μαθηματικών Επιστημών, λόγω της επιθυμίας του να δει τον επόμενο Αϊνστάιν να προέρχεται από την Αφρική.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο Τούροκ δεν διστάζει να προσελκύσει στο Ινστιτούτο νέους και πολλά υποσχόμενους φυσικούς από χώρες, που η διεθνής κοινότητα έχει στη «μαύρη λίστα», όπως το Ιράν και η Βενεζουέλα. Ανάμεσα στους μόνιμους ερευνητές της «Περιμέτρου» είναι ο γνωστός φυσικός Λι Σμόλιν, συγγραφέας του ριζοσπαστικού βιβλίου «Το πρόβλημα με τη φυσική» (στα ελληνικά έχουν μεταφραστεί τα βιβλία του «Θεωρία χορδών: Όλα ή τίποτε» και «Τρεις δρόμοι προς την κβαντική βαρύτητα»), καθώς και η ελληνίδα φυσικός Φωτεινή Μαρκοπούλου-Καλαμαρα.
Καινοτόμο πνεύμα
Ο Μάικ Λαζαρίδης ήταν ανέκαθεν καινοτόμο και τολμηρό πνεύμα. Η εταιρία του RIM, που ίδρυσε μαζί με άλλους δύο φίλους και συνεταίρους, ξεκίνησε με ένα δάνειο 15.000 δολαρίων από τους γονείς του, μια μικρή κρατική επιδότηση και τη στήριξη της Τζένεραλ Μότορς, για να γίνει σύντομα μια από τις μεγαλύτερες και πιο πετυχημένες καναδικές επιχειρήσεις υψηλής τεχνολογίας―με αποκορύφωμα τη δημιουργία του κινητού BlackBerry, που χρησιμοποιείται πλέον από εκατομμύρια χρήστες σε όλο τον κόσμο [συμπεριλαμβανομένου και του αμερικανού Προέδρου Ομπάμα], κυρίως για ασφαλή ασύρματη πρόσβαση στα μηνύματα του εταιρικού ηλεκτρονικού ταχυδρομείου.
Στην πορεία, ο Λαζαρίδης, πέρα από το Blackberry, κατοχύρωσε δεκάδες ακόμα πατέντες για νέα προϊόντα και εφευρέσεις, με συνέπεια το Πανεπιστήμιο του Ουότερλου να του απονείμει το 2000, τιμής ένεκεν, το διδακτορικό δίπλωμα Μηχανολογίας, ενώ το 2006, σε αναγνώριση του έργου του, ανακηρύχθηκε αξιωματούχος του Τάγματος του Καναδά και μέλος του Τάγματος του Οντάριο.
Η βασική πεποίθηση του ήταν ανέκαθεν ότι οι επενδύσεις στη βασική επιστημονική έρευνα σε πανεπιστημιακό επίπεδο είναι αυτές που κυρίως μπορούν να τροφοδοτήσουν την ανάπτυξη των οικονομιών στον 21ό αιώνα, μέσα από την πρακτική τους μετατροπή σε νέες καινοτομίες.